Γλυκιά Πατρίδα(2017)

(Sweet Country) | Πρώτη προβολή: 13-09-2018

...αυτό που κάνει τον Θόρντον να ξεχωρίζει από τους πολλούς κινηματογραφιστές που απλώς χρησιμοποιούν το συγκεκριμένο είδος ως υπεκφυγή ή ως όχημα επίδειξης ικανοτήτων είναι το παιχνίδι του χρόνου: με flashbacks που ανατρέπουν εύσχημα και εύστροφα τη γραμμικότητα, καταφέρνει να ενώσει την καταδίωξη με τη μνήμη, την ίδια στιγμή που η πλοκή εξελίσσεται και το αθώο ζευγάρι των πρωταγωνιστών συνεχίζει να αποφεύγει τις ενέδρες και τις κακοτοπιές.

Μια λυρική ταινία με συμβολισμούς πάνω στη σύγκρουση των «πολιτισμών», αλλά και των ανθρώπων που δεν μπορούν να καταλάβουν ότι κάτω από τον ίδιο ουρανό και τις ίδιες σκληρές συνθήκες δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν διακρίσεις πάνω στην αξιοπρέπεια της ύπαρξης και κάποιοι άνθρωποι να θεωρούνται «αντικείμενα» προς συναλλαγή.

Εξαιρετική φωτογραφία, καλές ερμηνείες, και ισορροπία μεταξύ καταγγελίας και καταγραφής, σε μια ιστορία για την ρατσιστική αποικιοκρατία που «αναμόρφωσε» την αφιλόξενη αυστραλιανή ενδοχώρα στις αρχές του 20ού αιώνα.

Δυνατό φιλμ, που συνιστώ σε όσους δεν αναζητούν μια απλή, εντυπωσιακή περιπέτεια, αλλά κάτι βαθύτερο.

Δυνατό φιλμ, με πολύ καλές ερμηνείες συν τοις άλλοις, στο οποίο η συμμετοχή των δύο ιερών τοτέμ του αυστραλέζικου σινεμά, των Bryan Brown και Sam Neill είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό κερασάκι στην τούρτα. Αξίζει να τη δείτε πραγματικά!

Μία ταινία που αποκαλύπτει τον αμοραλισμό της (αποικιοκρατικής) εξουσίας και τη σύγκρουση δύο πολιτισμών μέσα από ένα αντιηρωικό, τελετουργικών ρυθμών νεο-γουέστερν, το οποίο βραβεύτηκε στα φεστιβάλ Βενετίας και Τορόντο.    

Με αφετηρία αληθινά περιστατικά που συγκλόνισαν την Αυστραλία της δεκαετίας του 1920, ο Γουόρικ Θόρντον συνθέτει ένα μοντέρνο, απόλυτα επίκαιρο, γουέστερν, ύμνο στην ανθρωπιά και την ελευθερία και ταυτόχρονα αιχμηρή καταγγελία απέναντι στη βία κάθε μορφής εξουσίας.

Αν αρέσκεσαι σε συμβατικές, απόλυτα γραμμικής αφήγησης ταινίες, όπου τα πάντα σου δίνονται στο πιάτο, μάλλον θα κουραστείς. Σε κάθε άλλη περίπτωση, είναι μία σπάνια ευκαιρία να ανακαλύψεις την εικαστικότητα και τη διαφορετικότητα, στο τοπίο αλλά και τον ψυχισμό της Αυστραλίας (και του σινεμά της).

Το πανέμορφο, ηλιόλουστο τοπίο της χώρας έρχεται σε αντιδιαστολή με το κατάμαυρο, παρανοϊκό μίσος των λευκών, στους οποίους όμως ο Θόρντον κάπου διακρίνει τη φωνή της λογικής και της δικαιοσύνης.

Αντί να κάνει ένα βίαιο έπος γεμάτο τεστοστερόνη, ο Thornton συνθέτει ένα δράμα με συναισθηματικό βάθος και γενναιοδωρία , ενώ καταφέρνει και παντρεύει με επιτυχία τους αρχετυπικούς χαρακτήρες και το σενάριο ενός παραδοσιακού γουέστερν με ένα κομμάτι της Ιστορίας της Αυστραλίας, της πολιτικής και των μύθων της. Ένα συγκλονιστικό γουέστερν: λυρικό, πανέμορφο, σκληρό, ηθικά καυστικό.

Υπέροχα καδραρίσματα, μικρές προσωπογραφίες των χαρακτήρων, ποιητική διάθεση στην κινηματογράφιση, έρχεται σε άμεση σύγκρουση με τη σκληρότητα των όσων περιγράφει.

Υπάρχει φωτογραφία που σου κόβει την ανάσα. Πολύ έξυπνα δεν υπάρχει καθόλου μουσική, που συνήθως σε τέτοιες ταινίες δρα πατερναλιστικά. Αλλά υπάρχει μπόλικος πατερναλισμός στην ιστορία. Η εκμετάλλευση των Αβορίγινων παρουσιάζεται με έναν τρόπο φτιαγμένο για να νοιώσουμε το white guilt, την αυτάρεσκη ενοχή του λευκού, όχι βέβαια γιατί δεν υπάρχει –οι ντόπιοι είναι κανονικά δούλοι παρότι μιλάμε για το 1929- Αλλά γιατί αρκετά ύπουλα ο Θόρτον παίζει με το συναίσθημα ενός θεατή του 2018 κάνοντας τον να ντραπεί για τον εαυτό του, αγνοώντας ακριβώς πως μπορεί να είμαστε ικανοί για το χειρότερο, αλλά αυτός ο ένας αιώνας προόδου δείχνει πως τα καταφέρνουμε και καλύτερα.

Ο Θόρντον κάνει ένα ανθρωπιστικό γουέστερν, πανέμορφο και χαμηλότονο, ποτέ κραυγαλέο, που όμως μιλά με τέχνη και δύναμη για το φυλετικό μίσος.    

Συγκλονιστικό, αντι-ρατσιστικό, με πολιτική τοποθέτηση, γουέστερν...

Με λυρικές σφήνες σε ένα άγονο, αφιλόξενο και καυτό τοπίο, ο Θόρντον πλάθει μερικές γοητευτικές σκηνές που δίνουν ανάσες στο φιλμ που πασχίζει πάντως να μη γίνει διδακτικό, προφανές ή μελό.