Υπεράνω Πάσης Υποψίας(2018)

(The Catcher Was a Spy) | Πρώτη προβολή: 20-09-2018

Ο catcher ήταν κατάσκοπος λοιπόν, κι η ταινία είναι μια ενδιαφέρουσα αφήγηση μιας ενδιαφέρουσας ιστορίας την οποία αρκετοί δε γνωρίζουν. Είχε τις δυνατότητες να είναι ακόμα καλύτερο, αλλά η σκηνοθεσία φαντάζει υπερβολικά ρηχή κι επιφανειακή. Παρ΄όλα αυτά, κατά τη γνώμη μου αξίζει μια ματιά, ειδικά για όσους αρέσκονται στο κόνσεπτ «Β' Παγκόσμιος Πόλεμος».

Έχει αυθεντική ατμόσφαιρα, ντεκόρ και κοστούμια, πολύ καλή -με σέπια αποχρώσεις- φωτογραφία και κατορθώνει να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή, με την προϋπόθεση ότι δεν γνωρίζει την ιστορία του Φυσικού Βέρνερ Χάιζενμπεργκ.

Το "The Catcher Was a Spy" χάνει λίγο στην απόδοση, κερδίζει ωστόσο σημαντικά στην ιστορία, η οποία ίσως και να αδικείται από την απλή ερμηνεία του πρωταγωνιστή και τη χλιαρή σκηνοθεσία του Lewin.

Αποξαρχής καταλαβαίνεις όμως, ως έξυπνος σινεφίλ, όταν τον συγκεκριμένο ρόλο δεν τον κατέχει ο Tom Cruise ή ο Brad Pitt, πως το spy thriller που πρόκειται να παρακολουθήσεις δεν θα είναι ακριβώς εκείνο που περιμένεις. Μάλλον με ένα ψυχολογικό παιχνίδι, όχι απόλυτα πετυχημένο αφηγηματικά, που ακολουθεί όλες τις τυπικότητες του ακαδημαϊκού φιλμικού κτισίματος μοιάζει το The Catcher Was A Spy.

Είναι μια από αυτές τις ταινίες που τις παρακολουθείς με ενδιαφέρον, δεν έχεις κάτι σπουδαίο να της προσάψεις μα που εν τέλει σε αφήνουν αμήχανο.

Τα 90 λεπτά του The Catcher Was a Spy πέρασαν τόσο εύκολα και στρωτά, που ειλικρινά δε μου πάει η καρδιά να το "τιμωρήσω" με αρνητική βαθμολογία, παρότι ως βιογραφική ταινία έχει μηδενική αξία. Αν ζητάτε το κάτι παραπάνω, θα απογοητευτείτε οικτρά. Αν πάλι μπήκατε στη τύχη γιατί είδατε τον Ant-Man στην αφίσα, μπορεί να μην ενθουσιαστείτε αλλά τουλάχιστον δε θα βαρεθείτε.

Χαμένη ευκαιρία για κάτι κλασικό και μοντέρνο ταυτόχρονα...

...ο ρυθμός της ταινίας είναι καταιγιστικός, κάτι που δεν ταιριάζει με την προσωπικότητα που μελετά ούτε με τη φιλόδοξη αφήγηση, φανερώνοντας μια δημιουργική σύγχυση που δίνει την εικόνα περισσότερο μιας χαμένης ευκαιρίας παρά ενός ολοκληρωμένου φιλμ.

Μια αληθινή ιστορία θάρρους από το μεγάλο βιβλίο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που εντυπωσιάζει μεν με τις ιστορικές της βάσεις αλλά απογοητεύει με την σχηματικότητά της, την ασφαλή της αφήγηση και τον τελικά άτολμο χαρακτήρα της.

Φροντισμένο ως παραγωγή, αλλά αναποφάσιστο ως προς τον αφηγηματικό τόνο ιστορικό δράμα, το οποίο αναβιώνει ξέπνοα μια αληθινή ιστορία.

Πίσω από τους ατμοσφαιρικούς ρυθμούς του σασπένς και της κινηματογραφικής δράσης κρύβεται το πορτρέτο ενός σπάνιου ανθρώπου καθώς και μια ιστορία θάρρους και αυταπάρνησης που συγκινεί. Όμως δεν ολοκληρώνεται ιδανικά η ταινία, καθώς κυλάει σε ένα σχηματικό και χωρίς πρωτοτυπία δεύτερο μέρος που παραδίνεται στην ευκολία και το άτολμο φινάλε.

Υπάρχει μια νωθρότητα στο ρυθμό που σαμποτάρει το όποιο σασπένς θα μπορούσε να προκύψει, καταλήγοντας να κάνει «χαλαρή» σαν... μελάτο αυγό μια ταινία με συνολική διάρκεια ούτε εκατό λεπτών, τη στιγμή που ειδικά μια τέτοια θεματολογία θέλει σφιχτή και νευρώδη αφήγηση.

Ξέρεις ότι ο Πολ Ραντ είναι ένας ηθοποιός τόσο ευχάριστος και χαριτωμένος που μπορεί να κάνει αξιοπρεπές οτιδήποτε. Έχει κι αυτός τα όριά του, όμως. Αν δεν έχει σενάριο και σκηνοθέτη, δεν μπορεί να κάνει και πολλά. Και αυτή η ταινία δεν έχει τίποτε από τα δύο.

Η σκηνοθεσία του Ben Lewin (The sessions) και το σενάριο του Robert Rodat (Saving Private Ryan, The Patriot) αντί να προσπαθήσουν να αναδείξουν την ιστορία, μετατρέποντάς την σε ένα έντονο και αγωνιώδες θρίλερ, στην ουσία την καταστρέφουν. Αυτό που κατορθώνουν είναι να μετατρέψουν ένα θρίλερ μυστηρίου, με έναν παίκτη baseball που προσπαθεί να αποτρέψει την καταστροφή που όλοι ξέρουμε ότι δεν απετράπη, σε ένα βραδυκίνητο δράμα, ανέμπνευστο, και απίστευτα ξεπερασμένο.