Ο Κύριος & το Όπλο(2018)
(The Old Man & the Gun) | Πρώτη προβολή: 04-10-2018
Νικήτας Φεσσάς
Θα χρησιμοποιούσα το κλισέ "σαν το παλιό καλό κρασί", αλλά θα έλεγα ψέματα γιατί δεν πίνω, και δεν έχω ιδέα από κρασιά, οπότε θα πω απλώς "γοητεία παλιάς κοπής".
zerVo
Το The Old Man & The Gun αποτίνει το ύστατο χαίρε στον Μπομπ με ευαισθησία, σύνεση, ταπεινότητα και απεριόριστο σεβασμό.
Χρήστος Μήτσης
2018-10-20
Ένας ρόλος-σύνοψη καριέρας για τον εξαιρετικό Ρόμπερτ Ρέντφορντ και μια απολαυστική, σικάτη, παλιομοδίτικη και συγκινητικά σινεφίλ αναφορά στο τέλος μιας ολόκληρης (αμερικανικής) εποχής.
Στέργιος Πουλερές
Στο Old Man and the Gun παρακολουθούμε μια παραβολή, μια αλληγορία για την παρακαταθήκη του Ρέντφορντ στο σινεμά ως ηθοποιός.
Γιώργος Παπαδημητρίου
Το The Old Man & the Gun στέκει παλιομοδίτικα περήφανο, χωρίς καμία ντροπή για τις ρυτίδες και τις αργόσυρτες κινήσεις του, για το χαμόγελο ρέμβης που επιλέγει αντί για τον ενθουσιασμό και τη διέγερση των νιάτων και του σφρίγους.
Νίκος Δρίβας
Μπορεί αν δεν ξέραμε ότι είναι το φινάλε του Robert Redford να το βλέπαμε διαφορετικά, ωστόσο και πάλι θα ήταν μια αξιοπρεπέστατη προσπάθεια, ωστόσο στην προκειμένη περίπτωση ο ηθοποιός την απογειώνει, για το είδος της φυσικά και με τα υπάρχοντα δεδομένα.
Τάσος Ντερτιλής
Ένα μεγαλειώδες ερμηνευτικό φινάλε για τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ σε μια υπέροχα παλιομοδίτικη δραματική κομεντί.
Παύλος Γκουγιάννος
Ο Redford πιο ώριμος ερμηνευτικά από ποτέ, με απίστευτη φυσικότητα και με παντελή έλλειψη κόμπλεξ για την ηλικία του (δεν πρέπει να έχουν γίνει τόσα κοντινά σε 80χρονο ηθοποιό, μην έχοντας πρόβλημα για τις ρυτίδες του και το σπασμένο πρόσωπο, που εξακολουθεί να εκπέμπει την γοητεία του παλιού Hollywood) αναλαμβάνει για μία ακόμα φορά να φέρει εις πέρας την τελευταία (?) του αποστολή.
Σπύρος Δούκας
Έχουμε αναφορές στο γουέστερν, στην κλασική περιπέτεια, αλλά κυρίως, έχουμε σινεμά που κατά βάθος γνωρίζει ότι είναι σινεμά και αναφέρεται έμμεσα στον εαυτό του, ενώ παράλληλα πατάει στον ρεαλισμό και βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, πράγμα που του προσδίδει μια έντονα σινεφιλική υπόσταση.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2018-10-18
Κατά μια έννοια η ταινία νιώθεις ότι είναι ένας φόρος τιμής του σκηνοθέτη απέναντι στον ίδιο τον Ρέντφορντ, ο οποίος ως ηθοποιός δεν έπαψε ποτέ να μας εκπλήσσει και που μεγαλώνοντας έχει την ποιότητα του παλιού καλού κρασιού.
Νίκος Γαργαλάκος
2018-10-16
Ως «ύστατο χαίρε» (μέχρι αποδείξεως του εναντίου!) σε μια θρυλική καριέρα, το «The Old Man & the Gun» είναι ένα έργο ιδανικά προσαρμοσμένο στον παλμό της εκλεκτής φιλμογραφίας του Ρόμπερτ Ρέντφορντ («The Sting», «Three Days of the Condor»), αποδίδοντας τα δέοντα σε μια εικονική φιγούρα του αμερικανικού σινεμά.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2018-10-14
Ως φινάλε ενός θρύλου στο σινεμά είναι μια χαμηλόφωνη, έξοχη διαδρομή χαρακτήρων, απολύτως ταιριαστή με εκείνη του Ρέντφορντ στην 50χρονη και πλέον καριέρα του ‒ με μια υπερβατική διόραση, ο Λόουρι κατανοεί αναδρομικά τον Ρέντφορντ και τις χειρονομίες του στην ασημένια οθόνη, με ένα story παλιομοδίτικο, αλλά όχι γέρικο.
Πάνος Μουζάκης
Υπάρχουν μερικές ωραία σκηνοθετημένα σκηνές από τον Lowery, ενδιαφέρουσα η διεύθυνση φωτογραφίας από τον Joe Anderson και τέλος, ο Robert Redford έρχεται να σου θυμίσει πως μετά από τόσα χρόνια καριέρας – ή παράνομης δράσης αν σκεφτούμε τον χαρακτήρα της ταινίας – είναι καλό να συνεχίσεις να χαμογελάς.
kazanipouvrazei
Οι διαλογικές σκηνές μεταξύ των δύο βετεράνων ηθοποιών αποδίδονται με πολύ τρυφεράδα και σεβασμό από τον φακό του Λόουρι, ενώ ακόμη και η φωτογραφία της ταινίας, παραπέμπει σε αμερικάνικα δράματα της δεκαετίας του '70. Εκεί που το φιλμ χάνει σε ρυθμό, είναι στις σκηνές του μονίμως υποτονικού Κέισι Άφλεκ, ο οποίος και υποδύεται τον αστυνομικό Τζον Χαντ.
Άγγελος Πολύδωρος
Ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Λόουερι, που έχει γράψει και το σενάριο, πετυχαίνει να κρατάει έναν αργό απολαυστικό ρυθμό, με απαλή μουσική και μια αίσθηση του παλιού και της νοσταλγίας, στοιχεία που τα περνάει μέσα από τη σωστή φωτογράφιση του Τζο Άντερσον.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Χαμηλών τόνων, καθώς ούτε οι δυο ηθοποιοί, ούτε ο σκηνοθέτης έχουν να αποδείξουν τίποτα ή να εντυπωσιάσουν το κοινό που αγαπά τον κινηματογράφο-λούνα παρκ των εντυπωσιακών σκηνών και των σπιντάτων καταδιώξεων (καταδιώξεις υπάρχουν κι εδώ, μόνο που διαθέτουν μια άλλου είδους κομψότητα), η ταινία, δεν θα είναι μάλλον η τελευταία στην καριέρα του Ρέντφορντ όπως είχε ο ίδιος αρχικά δηλώσει, αλλά ακόμη κι αν ήταν, θα ήταν ένα αντίο με κλείσιμο του ματιού και απαράμιλλο στυλ.
Πάνος Λιάκος
Δεν θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτή είναι μια μεγαλειώδης έξοδος για το Ρόμπερτ Ρέντφορντ από την υποκριτική, αλλά και πάλι δεν θα ήταν διόλου ειλικρινής αν ισχυρίζονταν ότι δεν ευχαριστήθηκε με αυτό εδώ το φιλμ, με την ατμόσφαιρα που δημιουργείται ανάμεσα στους δύο παλαίμαχους ή ότι το σενάριο δεν του έφερε στο νου κάτι από το ψυχαγωγικό σινεμά της δεκαετίας του '70.
Τατιάνα Καποδίστρια
2018-10-04
Η αληθινή ιστορία ενός 70-φεύγα ληστή τραπεζών-τζέντλεμαν, δοσμένη μέσα από μια χαμηλότονη και γλυκόπικρη αφήγηση, φαντάζει ως το ιδανικό κύκνειο άσμα για τον μοναδικό, παμμέγιστο «ξανθό» του Χόλιγουντ.
Dimitris Dx
Πόση ομορφιά στις ρυτίδες του Robert Redford και της Sissy Spacek, πόση.
Νίκος Παλάτος
2018-10-06
Ευχάριστο και ζεστό φιλμ. Εάν συγκαταλέγεσαι στους πολυάριθμους φίλους του Ρόμπερτ Ρέντφορντ, έφυγες τρέχοντας. Με σωστές δόσεις χιούμορ και αναφορές στο φιλμικό παρελθόν του ηθοποιού, «Ο Κύριος & το Όπλο» προσφέρει μια ενίοτε παλιομοδίτικη ψυχαγωγία που σπανίζει ολοένα και περισσότερο. Οι νεότερες ηλικίες ας μην διστάσουν.
Γιάννης Παναγούλιας
Το φιλμ δεν θα ανεβάσει ρυθμό τεχνηέντως, παραμένει σεμνό μέχρι το τέλος του, ωραιοποιώντας όλες τις λάθος επιλογές στη ζωή του Tucker. Θέλει έτσι να σε απαλλάξει από περιττούς προβληματισμούς και ανησυχίες. Αποζητά την αμέριστη συμπάθεια σου, την κατανόηση σου, για έναν ακόμα -αδέκαστο- χαρακτήρα του Redford.
Λήδα Γαλανού
2018-10-08
Κλέφτες κι αστυνόμοι κι απρόσμενοι εραστές, στην ταινία που ταυτίζεται με το ελεύθερο πνεύμα και τη λάμψη ανεμελιάς του Ρόμπερτ Ρέντφορντ, όχι απλώς επειδή ίσως και να είναι η τελευταία του εμφάνιση στο σινεμά.
Αντώνης Γκούμας
2018-10-10
Αν κάτι μένει περισσότερο από αυτή την ταινία, είναι η ανεξίτηλη στο πέρασμα του χρόνου, γοητεία του Ρέντφορντ, που με μια αποσιωπημένη λιονταρίσια υστεροφημία, αποχωρεί όχι «σαν κάτι κουρασμένα παλικάρια», αλλά με το κεφάλι αγέρωχο, να κοιτά ψηλά και τη λάμψη του ακόμα ζεστή. Ένα θερμό αντίο, πριν έρθει η ώρα να μπει στο χρονοντούλαπο του «hall of fame».
Ηλίας Δημόπουλος
Ο Ρέντφορντ αποχαιρετά (;) το σινεμά με μια μικρή ταινία, πλήρη όμως από το χάρισμά του και διάστικτη από ιστορίες μιας φιλμογραφίας και μιας ζωής. Του ηθοποιού και των συνενόχων θεατών του.
Έλενα Χρηστοπούλου
2018-10-12
Μια γλυκύτατη ταινία από τον γλυκύτατο σκηνοθέτη των «Ain't them Bodies Saints» και «A Ghost Story».
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Ο Ντέιβιντ Λόουρι εκμεταλλεύεται την εποχή (εκείνη της δεκαετίας του ΄80) για να δώσει μια νοσταλγική γεύση στην ταινία του, τόσο με τη χρήση του Ρόμπερτ Ρέντφορντ στον κύριο ρόλο (ο ίδιος ο Ρέντφορντ έχει δηλώσει πως αυτή θα είναι η τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση), όσο και με το ίδιο το σενάριο, τη χρήση του αμερικανικού Νότου (κάπως εξιδανικευμένη πρέπει να πω), το λεπτό χιούμορ του, και γενικά τον όλο τρόπο γυρίσματος και τη χρήση της μουσικής.
vandimir
Ευχάριστο φιλμ, επίτηδες "παλιομοδίτικοτο", το είδα με σχετικό ενδιαφέρον, δεν μπορώ όμως να το χαρακτηρίσω μεγάλη ταινία. Απλώς συμπαθητικό.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2018-10-02
Γλυκόπικρο, τρυφερό, κατά στιγμές συγκινητικό αλλά ποτέ μελό, το φιλμ διαθέτει μια αδιαπραγμάτευτη αισιοδοξία, αλλά και ένα σκανδαλιάρικο ύφος (αφού ο αμετανόητος γέροντας δεν το βάζει κάτω ακόμη κι όταν τα πάντα δείχνουν να έχουν τελειώσει), που διαβάζεται και ως συμβουλή ζωής για τα ζόρικα γεράματα.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Δεν θα έλεγα ότι είναι έργο με το οποίο κάνεις grand finale, είναι έργο «ΦΤΩΧΟ», ειδικά για έναν άνθρωπο που ως σταρ πρωταγωνιστούσε πάντα σε καλές έως και πολύ καλές ταινίες, και που ως σκηνοθέτης, τουλάχιστον στις τρεις πρώτες του έδειξε μεγάλη αξία (στις επόμενες έχασε την μπάλα όπως την έχασε κι ως ηθοποιός στην τελευταία δεκαετία και βάλε ωστόσο κατάφερε και στάθηκε όρθιος) και το λέω «φτωχό» επειδή μέσα στο σενάριο πέφτουν που και που πληροφορίες ή στοιχεία που παρακάτω δεν αξιοποιούνται ώστε να έδιναν στην αναχώρηση και στον αποχαιρετισμό μεγαλύτερη εμβέλεια.
Ιάκωβος Γωγάκης
Η ιστορία, μας παραπέμπει στο εξαιρετικό έργο "Catch me if you Can" του Σπίλμπεργκ, εδώ δυστυχώς, είναι πάνω στη βάση μιας ντεμοντέ αισθητικής και αρκετών αναληθοφανών καταστάσεων (βλέπε τη συνάντηση με τον ντετέκτιβ Τζον Χαντ (Κέισι Άφλεκ) κι ενός ρυθμού αδικαιολόγητα νωχελικού.
