Ο Τελευταίος Παρτιζάνος(2018)

Πρώτη προβολή: 25-10-2018

Αυθόρμητος κι ευγενικός προσπαθεί να καθοδηγήσει τον σκηνοθέτη. Δε διστάζει να δακρύσει μπροστά στην κάμερα, μιλώντας για τον αδελφό του Νίκο, που εκτέλεσαν οι Ναζί και την μητέρα του. Ένας αληθινός πατριώτης, που στιγμή δεν προσπάθησε να κερδίσει το παραμικρό από τη γενναία του πράξη.

Ο Ανδρέας Χατζηπατέρας έχει κάνει εξαιρετική δουλειά σε μια πραγματική πρόκληση δημιουργίας πορτραίτου ενός τέτοιου ανθρώπου.

Όσο κι αν πρόκειται για μια σύντομη περίληψη των πεπραγμένων μιας εκ των πιο χαρακτηριστικών φιγούρων της νεότερης ελληνικής ιστορίας, είναι ταυτόχρονα ουσιώδης μέσα στο πνεύμα οικονομίας της αφού η εστίαση γίνεται εκεί που έχει σημασία.

Άλλοτε διδάσκοντας ιστορία, ήθος και παιδεία, άλλοτε κάνοντας αστεία με τα πάντα, το άρτιο και φρέσκο ντοκιμαντέρ του Ανδρέα Χατζηπατέρα αργά και σταθερά χτίζει το σύνθετο πορτραίτο του –ίσως– τελευταίου ήρωα εκείνης της εποχής.

Πορτρέτο του εμβληματικού αγωνιστή Μανώλη Γλέζου, μέσα από το οποίο αναδεικνύεται η ζωή του, οι ιδέες του και το ακατάβλητο αγωνιστικό του πνεύμα. Ακόμη, μέσα από τη ζωή του, βλέπουμε την Ιστορία της χώρας αλλά και ένα μωσαϊκό της σύγχρονη Ελλάδας.

Το ντοκιμαντέρ προσεγγίζει τον Μανώλη Γλέζο, την πασίγνωστη και σημαδιακή προσωπικότητα της Ελληνικής πολιτικής σκηνής, με έναν τρόπο φρέσκο και διαυγή και μας δίνει ένα πορτραίτο του Γλέζου πολύ πιο σύνθετο, πολύ πιο αστείο και συγκινητικό από ό τι θα μπορούσε ποτέ να ελπίζει κανείς.

Η πολύ ανθρώπινη και εντελώς σημερινή πλευρά του Μανώλη Γλέζου –του θρύλου, του αγωνιστή, του ευρωβουλευτή– μέσα από την ανάλαφρη, αυθόρμητη και καθόλου παρελθοντολάγνα ματιά ενός πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη.

Ένα ντοκιμαντέρ σε καμία περίπτωση καινοτόμο, αισθητικά ή αφηγηματικά, αλλά ευαίσθητο, διερευνητικό και, τελικά, πετυχημένο στην επιθυμία του να χαρτογραφήσει την πορεία και τη σκέψη ενός εμβληματικού ανθρώπου.

Προσωπογραφία του Μανώλη Γλέζου σε ένα ντοκιμαντέρ συστάσεων που χρησιμοποιεί τον φακό της κάμερας ως κολαούζο περισσότερο παρά ως «νυστέρι».

Η πορεία του Μανώλη Γλέζου από το περίφημο κατέβασμα της ναζιστικής σημαίας ως την Ευρωβουλή, σε ένα ντοκιμαντέρ που παραδίδεται στον ορμητικό λόγο του και χαιρετίζει την ασυμβίβαστη στάση του.

Ο Γλέζος είναι ισχυρή προσωπικότητα, γράφει στο φακό και παρά τις κακοτεχνίες του έργου, η σκηνοθετική ματιά, αντικατοπτρίζει τον Γλέζο του σήμερα, έναν ευφυή υπερήλικα αγωνιστή, που δεν τον ενδιαφέρει -πλέον- μόνο ο κόσμος της αριστεράς, αλλά η αποδοχή και η αναγνώριση, από ένα ευρύ φάσμα της κοινωνίας...να μείνει στην σκέψη των ανθρώπων, σαν "ο Μανώλης της Καρδιάς μας".

Ένα χρήσιμο από πολλές απόψεις ντοκιμαντέρ που δεν λειτουργεί μόνο ως κιβωτός μνήμης αλλά και ως φάρος αντίστασης, ειδικά για τις νέες γενιές, σε ότι απειλεί την ελευθερία της σκέψης και του λόγου.

Η χαρισματική παρουσία του Μανώλη Γλέζου δίνει νεύρο και ζωντάνια σε ένα τηλεοπτικής λογικής εξομολογητικό ντοκιμαντέρ.

Ο Μανώλης Γλέζος ξεφυλλίζει σαν λεύκωμα φωτογραφιών την ψυχή του μπροστά στον φακό του Χατζηπατέρα και αυτές είναι οι πιο δυνατές στιγμές ενός ντοκιμαντέρ πάνω σε αυτό το ζωντανό παράδειγμα ενεργού πολίτη, ο οποίος σε όλη του τη ζωή προασπίστηκε την ελευθερία, τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Κάποιοι λίγοι απ' τους 500.000 ψηφοφόρους του Γλέζου θα είναι οπωσδήποτε στη σκοτεινή αίθουσα, οι υπόλοιποι θα περιμένουν στον καναπέ τους – ελάχιστοι θα αισθανθούν ότι χάνουν τα λεφτά ή τον χρόνο τους. Αυτός ο ανδριάντας, όμως, στερείται κάποιων κεφαλαιωδών γωνιών και για να βρει το κέντρο βάρους και το κάλλος του, θυσίασε κάτι απ' το θάρρος της οπτικής γωνίας – οι art-houseάδες θα το διακρίνουν. Οι multiplexάδες και οι πολέμιοι των doc, ιδίως οι κάτω των 15, το προγράφουν μοιραία ως γηραλέο.