Εξόριστος Συγγραφέας(2018)
(Dovlatov) | Πρώτη προβολή: 21-02-2019
Τάσος Ντερτιλής
Έξη μέρες από τη ζωή του μεγάλου συγγραφέα Σεργκέι Ντοβλάτοφ, στο μουντό Λένινγκραντ του 1971, σε μια σπουδαία ταινία του Αλεξέι Γκέρμαν, βραβευμένη στο Φεστιβάλ Βερολίνου.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2019-02-20
Ο Γκέρμαν έφτιαξε μια πολιτική αλληγορία που παρότι δείχνει εποχής αφορά το σήμερα με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Παρακολουθούμε μια ταινία βουτηγμένη στις ιδέες, στη λογοτεχνία, στην τέχνη, στον κινηματογράφο και στη διανόηση, και όλα αυτά απέναντι σε ένα ασφυκτικό, καταπιεστικό καθεστώς στο οποίο τίποτε προκλητικό δεν μπορούσε να είναι και αποδεκτό.
Πάνος Μουζάκης
Μια αξιόλογη δουλειά, ο σκηνοθέτης της ταινίας φαίνεται να πήρε κάτι από το ταλέντο του πατέρα του και βαδίζει σε καλό μονοπάτι.
Χρυσαυγή Πατσάκη
Παρά τις αδυναμίες του, το «Dovlatov» δεν παύει να λειτουργεί αποτελεσματικά ως ένα μικρό πανόραμα που επιχειρεί να αγκαλιάσει όσους αδικήθηκαν και θάφτηκαν από την προπαγάνδα της ΕΣΣΔ και να αναδείξει αυτούς που αρνήθηκαν να συμβιβαστούν και ύψωσαν το μεσαίο δάχτυλο σε όλους τους άσχετους γραφειοκράτες, και όλα αυτά με μια παιχνιδιάρικη διάθεση.
Γιάννης Καραμπίτσος
2019-02-18
Μια ιμπρεσιονιστική ονειρική θα μπορούσαμε να πούμε ταινία γυρισμένη με αργά μονοπλάνα μέσα σε ένα Λένιγκραντ που χιονίζει συνεχώς, δεν εμβαθύνει στους χαρακτήρες και στην εποχή όσο θα θέλαμε, βλέπεται ευχάριστα και σου μένει έντονη η γεύση της.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2019-02-16
Ο Γκέρμαν παρακολουθεί τον Ντοβλάτοβ με μια κάμερα σε διαρκή κίνηση, μέσα από μεγάλης διάρκειας πλάνα, με τους ήχους χρησιμοποιημένους με φαντασία, με στιγμιότυπα από τη ζωή του τότε Λένινγκραντ, τις συναντήσεις των συγγραφέων, τα μπαρ με τζαζ, τα γραφεία των εφημερίδων και τους χώρους γυρισμάτων ταινιών, όλα κινηματογραφημένα με χρώματα μουντά, που δίνουν μια άλλη, σχεδόν ονειρική, εικόνα στην περίοδο.
Μάνος Θηραίος
Παρατηρητής, σχολιαστής και μαζί τραγικός πρωταγωνιστής σε ένα δυστοπικό δράμα, δοσμένο όμως και με ικανές δόσεις χιούμορ, ο σέρβος ηθοποιός (που ώρες-ώρες μοιάζει τόσο πολύ στον Κώστα Κακκαβά) είναι το ισχυρό χαρτί του φιλμ, μαζί με την φροντισμένη αισθητική ματιά του. Πρωτίστως δε είναι η φωτογραφία που παίζει με τα παλ χρώματα έναντι σε ένα ομιχλώδες λευκό τοπίο που μετατρέπει τον ρεαλισμό σε κάδρο ιμπρεσιονιστικού πίνακα, μετατρέποντας την απόγνωση σε ομορφιά.
Άγγελος Πολύδωρος
Μέσα από τις λευκές και ομιχλώδεις εικόνες του Αλεξέι Τζερμάν, ξεπετάγονται όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά του ολοκληρωτικού καθεστώτος και ιδιαίτερα απέναντι στους συγγραφείς που έχουν κάτι να πουν, αλλά εμποδίζονται ή και αυτολογοκρίνονται για να ζήσουν.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, θεματικά και μορφολογικά συγγενική με το Στην Πύλη της Αιωνιότητας, αλλά διαφορετική υφολογικά, αποτελείται από μεγάλες σε διάρκεια σκηνές διαλόγων, χωρίς να της λείπει η εικαστική ομορφιά, το κινηματογραφικό και ιστορικό ενδιαφέρον.
Τατιάνα Καποδίστρια
Έξι μέρες στη ζωή του αντιφρονούντα σοβιετικού συγγραφέα, Σεργκέι Ντοβλάτοφ, τον Νοέμβρη του 1971 στο Λένινγκραντ, σε μια εντελώς εξπρεσιονιστικά δομημένη αφήγηση, που μοιραία απευθύνεται κυρίως σε προπονημένους θεατές.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2019-02-14
Έχει ενδιαφέρον αλλά και κάποιες κοιλιές στο σενάριο, που δεν περνούν απαρατήρητες.
Λήδα Γαλανού
2019-02-12
Ο μεγαλόστομος Ρώσος σκηνοθέτης μιλά για την ΕΣΣΔ του '70, στην πιο φιλική κι ανθρώπινη, ως τώρα, ταινία του, που δεν παύει να βάζει τον εκλεκτικό εαυτό του σε πρώτο πλάνο.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
2019-02-10
Είπαμε, ενδιαφέρον φιλμ, που θέτει ενδιαφέροντα ζητήματα. Με μια καλά κρυμμένη (αλλά εντέλει όχι τελείως) έπαρση από μέρους του σκηνοθέτη. Και με έναν πρωταγωνιστή που στην τελική δεν μαθαίνουμε ποτέ κάτι περισσότερο για τον χαρακτήρα του στο διάβα της ταινίας, δεν έχουμε κάποιου είδους εμβάθυνση.
Σπύρος Δούκας
Ενώ η προσέγγιση της ταινίας ξεκινάει με προοπτικές και εικαστικό ενδιαφέρον, σύντομα γίνεται επαναλαμβανόμενη θεματικά, αποκλειστικά διαλογική και οριακά στομφώδης στην ιδεολογική διαμαρτυρία της, χάνοντας κάθε ίχνος εσωτερικότητας. Διατηρεί βέβαια την ποιότητά της ως μια εναλλακτική μορφή βιογραφίας, όπου η έμφαση δίνεται στο "πρόβλημα" αντί για το "πρόσωπο", αλλά αν κανείς δεν τρέφει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το θέμα, καλύτερα να προσπεράσει.
Νίκος Παλάτος
2019-02-04
Σε όσους λέει κάτι το όνομα Σεργκέι Ντοβλάτοφ, θα εκτιμήσουν ίσως κάπως περισσότερο το δίπολο κρατικός έλεγχος και τέχνη στην πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση (το οποίο πραγματεύεται επί της ουσίας το φιλμ), ενώ όσοι δεν το έχουν με το art-house μπορούν εύκολα να ακολουθήσουν τον δρόμο της... εξορίας του ελληνικού τίτλου.
Χρήστος Μήτσης
2019-02-08
Εικαστικά προσεγμένη βιογραφία (φωτογραφία από τον Λούκας Ζαλ του «Ψυχρού Πολέμου», βραβευμένα στο Βερολίνο σκηνικά και κοστούμια), με προβλέψιμα, διδακτικά μηνύματα και λίγο κινηματογραφικό ζουμί.
Νεκτάριος Σάκκας
2019-02-06
Η αλήθεια είναι πως, από κάποιο σημείο και μετά, η μονότονη εκφραστική παλέτα των χαρακτήρων αρχίζει να κουράζει. Ιδίως από τη στιγμή που ο ηθοποιός με τον περισσότερο χρόνο μπροστά στην κάμερα, ο Μίλαν Μάριτς, δείχνει τόσο ουδέτερος και παθητικός στις εκφράσεις του, περιφέροντας το Ντοβλάτοφ που ερμηνεύει σαν έναν μουδιασμένο, σιωπηλό μάρτυρα, εγκλωβισμένο στο παγερό, καφκικό σκηνικό που του έλαχε να ζει.
Τάσος Μελεμενίδης
2019-02-02
Το φιλμ είναι αδικαιολόγητα μακρύ και χάνει νωρίς τη συνοχή, το χιούμορ και τον προσανατολισμό του, καθώς αφήνεται σταδιακά στον αδιάκοπο στοχασμό, σε μια ατελέσφορη προσπάθεια να αγκαλιάσει μεγάλους Ευρωπαίους δημιουργούς του παρελθόντος.
