Αν η Οδός Μπιλ Μπορούσε να Μιλήσει(2018)
(If Beale Street Could Talk) | Πρώτη προβολή: 21-02-2019
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Είναι ένα κοινωνικά ρεαλιστικό ντοκουμέντο ειδωμένο μέσα από ένα φακό μελοδραματικού έπους.
Dimitris Dx
Εξαιρετικός Barry Jenkins, οπερετικός μα και τόσο δοκιμιακός.
Ελένη Ουλάνη
Σε μια από τις πιο αγνές ιστορίες αγάπης, η οικογένεια, ο ρατσισμός και οι φυλετικές διακρίσεις έρχονται να πλέξουν μια αφήγηση που τα έχει όλα: μια αξεπέραστη ιστορία αγάπης, κοντινά σε βλέμματα που κάνουν θρύψαλα τον τέταρτο τοίχο, δυναμικούς γυναικείους χαρακτήρες και έναν επαναπροσδιορισμό της Αφροαμερικάνικης ταυτότητας.
Τάσος Ντερτιλής
Ο δημιουργός του Moonlight διασκευάζει μαγικά το ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζέιμς Μπόλντουιν.
Άγγελος Πολύδωρος
Ο σκηνοθέτης Μπάρι Τζένκινς (του βραβευμένου με Όσκαρ «Moonlight»), ρίχνει το βάρος της ταινίας του σ' αυτόν τον έρωτα των δύο νεαρών μαύρων με φόντο το Χάρλεμ σε μια εποχή ρατσισμού και έντονων προκαταλήψεων (γύρω στο 1970) και μέσα από αδρά χαραγμένους χαρακτήρες περιγράφει συναισθήματα και καταστάσεις που συγκλονίζουν με την ευαισθησία τους και γοητεύουν μέσα από τις ερμηνείες της Κίκι Λέιν και του Στέφαν Τζέιμς.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Ο ΜΠΑΡΥ ΤΖΕΝΚΙΝΣ έχει κάνει μια θαυμάσια εργασία. Όπως είχε κάνει, άλλωστε, και στο «MOONLIGHT». Αποδεικνύοντας ότι είναι σκηνοθέτης-σεναριογράφος, όπου το σεναριακό στοιχείο βγαίνει μπροστά, βοηθούμενο απολύτως από το σκηνοθετικό.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2019-02-20
Ο φυλετικός ρατσισμός, ο καθοριστικός ρόλος της οικογένειας, η θρησκεία, τα κρίσιμα ηθικά διλήμματα, η αστυνομική βία και κυρίως η πάλη με τον ίδιο μας τον εαυτό, είναι μοτίβα που ο Τζένκινς ενσωματώνει έντεχνα μέσα στο (υποψήφιο και φαβορί για το Όσκαρ) καλογραμμένο σενάριό του.
Αγγελική Στελλάκη
Είναι αυτή η κινηματογραφική ματιά του σκηνοθέτη, σε συνδυασμό με το έργο του Μπόλντουιν, που κάνει την οδό Μπιλ έργο ουσιαστικό και τον Τζένκινς έναν από τους καλύτερους σύγχρονους Αμερικανούς σκηνοθέτες. Ικανό να αφηγηθεί ιστορίες οικουμενικές, ανθρώπινες, ικανό να μπολιάσει το προσωπικό με το κοινωνικό. Εν ολίγοις, υπέροχο σινεμά.
Κατερίνα Ανδρεάκου
2019-02-16
Αν είστε προετοιμασμένοι για ένα φιλμ έξω από τη συνηθισμένη «comfort zone» σας, θα δείτε απλά μια από τις πιο όμορφες, εκλεπτυσμένες και αναγκαίες ταινίες του πρόσφατου σινεμά.
Γιώργος Παπαδημητρίου
Ο Τζένκινς βυθίζεται στον κόσμο του Μπόλντγουιν, εκεί όπου ούτως ή άλλως έκοβε ήδη βόλτες, και μας υπενθυμίζει να τραβήξουμε προς τα εμπρός. Και προχωρώντας, να απλώσουμε χέρια και να κουβαλήσουμε μαζί μας ό,τι κρίνουμε πως αξίζει τον κόπο.
kazanipouvrazei
Πρόκειται για ένα ρομαντικό μελόδραμα, με εντυπωσιακά πλάνα, υψηλό κοντράστ χρωμάτων, ατμοσφαιρική μουσική και πολύ καλές ερμηνείες.
Μάρα Θεοδωροπούλου
Παρά τις όποιες ρομαντικές διαθέσεις της, η ταινία, που βασίζεται σε ένα πολυαγαπημένο μυθιστόρημα του Τζέιμς Μπάλντουιν του οποίου η κινηματογραφική μεταφορά ήταν όνειρο ζωής του Τζένκινς, δεν μπορεί να ξεφύγει από τη συνεχή υπενθύμιση της διαβρωτικής επίδρασης του ρατσισμού και της προκατάληψης ακόμα και στις πιο δειλές και μετρημένες φιλοδοξίες.
Τάσος Χατζηευφραιμίδης
2019-02-18
Ο Μπάρι Τζένκινς διασκευάζει Τζέιμς Μπόλντγουιν σε έναν ακόμη κινηματογραφικό θρίαμβο μετά το Οσκαρ Καλύτερης Ταινίας του «Moonlight».
Δημήτρης Αποστολόπουλος
Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur.
Η αθωότητα της ρομαντικής ιστορίας αντιπαραβάλλεται με την παράλογη σκληρότητα του έξω κόσμου, υπογραμμίζοντας εμφατικά η μία την άλλη. Το σχόλιο πάνω στην ανθρώπινη ασχήμια γίνεται εύστοχο ακριβώς διότι στο προσκήνιο βρίσκεται η ομορφιά.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
...ο Τζένκινς έφτιαξε μια ακόμη όμορφη, δοσμένη με λυρισμό, μελέτη χαρακτήρων, από την οποία δεν λείπει και η με μεθοδικότητα και διεισδυτικότητα καταγραφή του κοινωνικού περίγυρου.
Τατιάνα Καποδίστρια
Τέλη δεκαετίας του '60, νεαρό ζευγάρι θεοερωτευμένων μαύρων του Χάρλεμ χωρίζεται εξαιτίας της άδικης σύλληψης εκείνου, σε αυτή την απερίγραπτα καλαίσθητη μα εξιδανικευμένη μεταφορά του μυθιστορήματος του Μπόλντουιν.
Νίκος Δρίβας
Με ωραίες ερμηνείες (εξαιρετική η Regina King που είναι υποψήφια για Όσκαρ) και μια σκηνοθεσία που σε κρατάει η ταινία If Beale Street Could Talk περνάει πολλά μηνύματα στον θεατή, ακόμα και σε στιγμές που τείνει να γίνει κλισέ μελόδραμα, κάτι το οποίο αποφεύγει ιδανικά, συνθέτοντας ακόμα μια ενδιαφέρουσα ιστορία.
nicolas1810
Δράμα στο Νιου Γιορκ του 1970, με καταπληκτικά χρώματα και κοστούμια που σε εμένα θύμισαν Ντάγκλας Σερκ, με αγνό αθώο έρωτα, ωραίες ερμηνείες από το μαύρο καστ, σπουδαίο μουσικό σκορ, αλλά και ένα κάπως αποσπασματικό στόρι που με τα διαρκή φλασμπακ και την οφ αφήγηση κάπου βάζουν χαλινάρι στο φιλμ. Ωραία ταινία πάντως.
Απόστολος Κίτσος
O Τζένκινς παραμένει αφοσιωμένος στο προσωπικό του καλλιτεχνικό όραμα και ιδιαίτερο και σταδιακά ολοένα και περισσότερο αναγνωρίσιμο στίγμα που αφήνουν οι ταινίες του. Με πανέμορφα πλάνα που παραπέμπουν στην αισθητική από το κινηματογραφικό στίγμα του Ουανγκ Καρ Βάι, χτίζει με επιμέλεια και φροντίδα μια αποτύπωση μια τοιχογραφία της εποχής, με βασικά συστατικά τον λυρισμό και την βαθιά συναισθηματική αγάπη.
Στέργιος Πουλερές
Το If Beale Street Could Talk είναι το ύψιστο σημείο ζεύξης του σινεμά με την κοινωνία στην οποία θάλλει.
Λουκάς Κατσίκας
2019-02-12
Υποψήφια για τρία βραβεία Όσκαρ και βασισμένη σε βιβλίο ενός από τους κορυφαίους Αμερικανούς συγγραφείς του 20ού αιώνα, η καινούργια δημιουργία του σκηνοθέτη που θριάμβευσε πριν μερικά χρόνια με το «Moonlight» είναι ένα ευγενές κοινωνικό δράμα με γενναιόδωρο συναισθηματικό απόθεμα.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2019-02-08
Η ταινία, ένα βαθυκόκκινο δοκίμιο για τον έρωτα και την αδικία, έχει αξιοζήλευτη ροή, υπέροχη μουσική από τον Νίκολας Μπριτέλ και μερικές αξέχαστες στιγμές, όπως η ανταλλαγή βλεμμάτων στον τελετουργικό αυτοσχεδιασμό του έρωτα ή οι δύο λέξεις, «yes, baby», με τις οποίες η μάνα Ρετζίνα Κινγκ αγκαλιάζει τον φόβο της κόρης της, πριν εκείνη της αναγγείλει τη γλυκόπικρη εγκυμοσύνη.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2019-02-14
Ο υποψήφιος για Οσκαρ σεναρίου βασισμένου σε ξένο υλικό Μπάρι Τζένκινς δουλεύει με δεξιοτεχνική ακρίβεια τον δραματουργικό χρόνο της ταινίας, παρόν και παρελθόν αναμειγνύονται τόσο οργανικά που ούτε καν το καταλαβαίνεις και η ταινία περιβάλλεται από μια άκρως υποβλητική ατμόσφαιρα αισθησιασμού...
Λήδα Γαλανού
2019-02-10
Εκείνο που μένει στη μνήμη είναι όχι η ιστορία της Τις και του Φόνι, αλλά μια λυρική, ονειρική αίσθηση μελαγχολικού ρομαντισμού και μια πολιτική, αντιρατσιστική σκέψη που διατυπώνεται όχι ως μανιφέστο, αλλά ως βίωμα.
Κωνσταντίνος Καραγάνης
Η "Beale Street" δεν είναι μία γρήγορη ταινία. Αν περιμένεις μία δυναμική θέαση, γεμάτη αντιρατσιστικά μηνύματα και περί δικαίου αίσθημα, τότε θα απογοητευτείς. Αντίθετα, χαλάρωσε, αφέσου και δώσε της την δυνατότητα να σε ταξιδέψει.
zerVo
2019-02-06
Διάλογοι εκπληκτικά καυστικοί και ευθύβολοι, που τρέχουν παράλληλα στο διπλανό κουλουάρ με τις μπλουζ νότες που ξεπηδούν από τα βίντατζ πικάπ της εποχής, των πολύχρωμα επαναστατημένων 70s που με μαγικό τρόπο αναπλάθονται στην οθόνη, πείθοντας σε σχεδόν πως έχεις βγει από χρονοκάψουλα.
Αντώνης Ζαούτσος
Ανθρώπινη, ενδιαφέρουσα, αληθινή, σε κερδίζει με την απλότητα με την οποία αφηγείται τα γεγονότα. Από την άλλη ωστόσο, φαίνεται να στριφογυρίζει γύρω από τα ίδια θέματα, να έχει λιγότερα πράγματα να σου πει από αυτά που προτίθεται και να μην κατορθώνει να σε απορροφήσει παρά μόνο κατά διαστήματα.
Κωστής Δ. Μπίτσιος
Μπορεί η αφήγηση του λόγου του συγγραφέα από τον ηθοποιό Samuel L. Jackson να λειτούργησε στο ντοκιμαντέρ του 2016 I Am Not Your Negro, στην ταινία όμως του Jenkins η ίδια τεχνική αποξενώνει τον θεατή από τα τεκταινόμενα. Αδυνατείς να ταυτιστείς. Ξεχωρίζουν οι ερμηνείες των έμπειρων ηθοποιών, που υποδύονται τους γονείς του ζευγαριού και η υποψήφια για Όσκαρ μουσική του Nicholas Britell.
Μάριος Μαύρος
Το τέλος του "Beale Street" ήταν το καλύτερο πολιτικό σχόλιο που έγινε κατά την διάρκεια της ταινίας. Δυνατό και γεμάτο υπόνοιες, σαν τον πρώτο έρωτα.
Νίκος Γαργαλάκος
Σε γενικές γραμμές, η εικαστική απεικόνιση της αφήγησης του Τζέιμς Μπάλντουιν και οι έντονες κοινωνικές ανησυχίες συνεπαίρνουν τις αισθήσεις, με την ηθοποιία της Ρετζίνα Κινγκ να είναι το μοναδικό στοιχείο που κρατάμε από το κομμάτι των ερμηνειών.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Αν και το αποτέλεσμα δεν έχει τη δυναμική του Moonlight, είναι και πάλι εξαιρετικό καθώς χαρακτηρίζεται από την ιδιαίτερη ματιά του σκηνοθέτη, από τον οποίο περιμένουμε πολλές ακόμη σπουδαίες ταινίες στο μέλλον.
Χρήστος Μήτσης
2019-02-04
Υποψήφιο για τρία Όσκαρ (σεναρίου, β΄ γυναικείου ρόλου, μουσικής) δράμα με ουμανιστικά, συγκινητικά συναισθήματα, χορογραφημένη σκηνοθεσία και κοινωνική κριτική από τον δημιουργό του «Moonlight».
Έλενα Χριστοπούλου
2019-02-02
Ο λόγος του Μπόλντγουιν από μόνος του επιβάλλει τόσες εικόνες και τόσα συναισθήματα, κι έρχεται από πάνω ο Τζένκινς και τα πνίγει με τις στιλιστικές επιλογές και την ούλτρα-δραματική μουσική του Νίκολας Μπρίτελ. Και κάπως έτσι, δεν πολυ-αφήνει την οδό Μπιλ να μιλήσει.
Πάνος Μουζάκης
Ξεκινά σαν ιστορία αγάπης που όμως στη συνέχεια κολλάει υπερβολικά στην απεικόνιση των 'λευκών' ως κάτι το απροκάλυπτα κακό. Θα ήταν προτιμότερο να πάρει άλλες διαστάσεις η ιστορία αλλά τα πράγματα δεν ακολούθησαν αυτήν την πορεία.
Άντα Δαλιάκα
Ο υπερθεματισμός στη χρήση του ατμοσφαιρικού τζαζ σάουντρακ, η υπογράμμιση των συναισθημάτων με slow motion πλάνα και τρυφερά φλας μπακ, ο τονισμός της εικόνας ως αντανάκλαση συναισθημάτων και ιδεών αφαιρούν από την ταινία τον ζητούμενο ρεαλισμό της.
