Holy Boom(2018)
Πρώτη προβολή: 11-04-2019
Σταύρος Γανωτής
2019-04-20
Μια απόλυτη ισορροπία, με τη μία ιστορία να δίνει πάσες κι ανάσες στην άλλη, και ποτέ ο θεατής να μην βλέπει ποτέ κάτι το ανομοιογενές. Μάλιστα, όσο πλησιάζουμε στην κορύφωση, όλα συγκλίνουν με μια αξιοθαύμαστη τεχνική επιδεξιότητα σαν τρεις γραμμές που εφάπτουν με αυξανόμενη ταχύτητα η μία στην άλλην, προκαλώντας κατά την ταυτόχρονη σύγκλιση τους... το «holy boom».
Παύλος Γκουγιάννος
Η ταινία δεν αρκείται ούτε εξαντλείται σε εύκολα μηνύματα και διδακτικούς τόνους περί ρατσισμού και ανοχής. Όλα έρχονται φυσικά, από μόνα τους, όπως φυσικές, εντυπωσιακά ρεαλιστικές είναι οι ερμηνείες του εξαιρετικού καστ, με γνωστούς ηθοποιούς όπως η Μεντή και ο Σκιαδαρέσης αλλά και ένα σύνολο από πολύ ταλαντούχους νεαρούς.
Τάσος Ντερτιλής
2019-04-18
Το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Μαρίας Λάφη είναι ένα powerhouse δράμα που εξελίσσεται στις πολυεθνικές γειτονιές της Αθήνας της κρίσης και της παραβατικότητας.
Κωνσταντίνα Σερεμέτη
Κανένας από τους ήρωες της ταινίας δεν είναι εξιδανικευμένος. Όλοι οι χαρακτήρες έχουν κάνει κατακριτέα πράγματα, είτε για λόγους επιβίωσης, είτε για κοινωνικούς λόγους και αυτό ακριβώς το στοιχείο είναι που τους δίνει μια ανθρώπινη διάσταση. Όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως θρησκεύματος και εθνικότητας έχουν τα δικά τους πάθη. Αυτό θέλει να μας δείξει η Λάφη βάζοντας τους πρωταγωνιστές να περνούν ο καθένας τη δική του «βδομάδα των παθών».
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2019-04-14
Από τις πιο ενδιαφέρουσες ελληνικές ταινίες της χρονιάς παρότι προδίδεται από μια κάποια ατυχή αδεξιότητα σε πολλά σημεία καθώς οι ιστορίες κορυφώνονται.
Λήδα Γαλανού
2019-04-16
Ντεμπούτο της Μαρίας Λάφη, με θαυμάσια καθοδήγηση ηθοποιών και μια αξιοπρόσεκτη φυσικότητα και ρυθμό στη σκηνοθεσία, εγκλωβίζεται σεναριακά σε στερεοτυπικούς ήρωες και δραματουργικά κλισέ, καταλήγοντας με μια πιο κοινότοπη «Πόλη των Παιδιών» του Γιώργου Γκικαπέππα, αλλά αφήνοντας μια αισιοδοξία για το κινηματογραφικό μέλλον της.
Τατιάνα Καποδίστρια
Σε μια υποβαθμισμένη πολυπολιτισμική γειτονιά της Αθήνας, τέσσερις διαφορετικές ανθρώπινες ιστορίες διαπλέκονται σε μια σπονδυλωτή ταινία καλών προθέσεων, που, ωστόσο, τραμπαλίζεται μεταξύ ρεαλιστικής παρατήρησης και γραφικής απλοποίησης.
Χάρης Αναγνωστάκης
Η ταινία μοιάζει σπονδυλωτή, αλλά με κοινή θεματολογία, κυλά με ιδιαίτερη ισορροπία, έχει πνοή και με αξιοσημείωτη τεχνική επιδεξιότητα φέρνει τις τρεις ιστορίες της να εφάπτονται και να κορυφώνονται στο τέλος.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Άλλοτε σχηματικά και άλλοτε με καίριο τρόπο, οι τρεις ιστορίες καταφέρνουν να χαρτογραφήσουν την καθημερινότητα με καλύτερο τρόπο από ότι στο να ανεβάσουν το κρεσέντο στις προβλέψιμες δραματικές εντάσεις, οι οποίες προς χάρη μιας αντικειμενικής ματιάς, μπορεί να μπερδέψουν κάποιους θεατές σε σχέση με τις καλές προθέσεις τους.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2019-04-10
Οι ζωές κάποιων ελλήνων και ξένων «Αθηναίων» διασταυρώνονται άκρως δραματικά και με φορτισμένο θρησκευτικό κλίμα.
Χρήστος Μήτσης
2019-04-12
Ρεαλιστικής ατμόσφαιρας, αλλά σχηματικής σεναριακής ανάπτυξης προσπάθεια δραματικής αποτύπωσης της πολυπολιτισμικότητας, της πολύμορφης βίας και της μάχης για επιβίωση που κυριαρχούν στην καθημερινότητα της ελληνικής πρωτεύουσας.
Μανώλης Κρανάκης
2019-04-08
Φιλόδοξο ντεμπούτο που χαρτογραφεί την πολυπολιτισμικότητα της Αθήνας, πιο αποτελεσματικό όταν αποκαλύπτει τον κρυμμένο κόσμο της διπλανής πόρτας, παρά όταν προσπαθεί να παραλληλίσει την Εβδομάδα των Παθών με τα πάθη των ηρώων του.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2019-04-06
Η Λάφη ξέρει να αφηγηθεί μεν, αλλά είτε βλέπεις την «Πόλη των παιδιών» του Γιώργου Γκικαπέππα, είτε τις «Γραμμές» του Βασίλη Μαζωμένου, είτε τώρα το «Holy boom», το ίδιο και το αυτό
Τάσος Μελεμενίδης
2019-04-04
Οι ίδιες οι ιστορίες ξετυλίγονται παγιδευμένες στον μελοδραματισμό και τη λογική ότι όλοι έχουν δίκιο και άδικο ταυτόχρονα, θυμίζοντας περισσότερο τσουβάλιασμα υποθέσεων παρά ανάπτυξη χαρακτήρων και πλοκής σε μια συνολικά ατυχή καταγραφή μιας γενικευμένης κρίσης αξιών, έναν όρο που εξακολουθεί να εμπνέει Έλληνες κινηματογραφιστές και χρησιμοποιείται συνήθως ως δεξαμενή διδακτισμού.
Ηλίας Φραγκούλης
Ανήκετε στο... μεταναστευτικό «target group» και σας έλειπε η ψυχαγωγία με μία τέτοιου είδους ταινία; Το αποκλείω. Ανήκετε στο... κοινωνικά αφυπνισμένο κοινό που μπορεί να υποψιαστεί τι πρόκειται να δει επί της οθόνης πριν καν μπει στην αίθουσα; Σας βλέπω να το πετυχαίνετε στην ΕΡΤ σε κάνα δύο χρόνια και να κάνετε zapping.
Νεκτάριος Σάκκας
2019-04-02
Η μάστιγα των βαρύγδουπων σπονδυλωτών δραμάτων τύπου «Βαβέλ» σε μία από τις χειρότερες δυνατές εκδοχές της, σε ένα φιλμ που τρέχει διαρκώς πίσω από την ανάγκη μιας υπερβατικής νοηματοδότησης και που καταλήγει να μοιάζει περισσότερο με μεγάλου μήκους καμπάνια κοινωνικής ευαισθητοποίησης με φόντο τη σύγχρονη Αθήνα.
