Transit(2018)
Πρώτη προβολή: 18-04-2019
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το "Transit", μια καθηλωτική ιστορία φαντασμάτων που πλέκει περίτεχνα και επιβλητικά στοιχεία κατασκοπικού θρίλερ και σαρωτικού ρομάντζου, καταλήγει μέσα από το μεγαλείο και την ακρίβεια της κατασκευής του να εκπροσωπεί κάτι το ανατριχιαστικά μόνιμο και επίμονο.
Γιώργος Κρασσακόπουλος
2019-04-20
Ενα συναρπαστικά πολυεπίπεδο ρομάντζο τοποθετημένο σε ένα εναλλακτικό παρόν, όπου οι Γερμανοί φασίστες προελαύνουν και πάλι στην Ευρώπη, δίνει την αφορμή για μια ταινία που επιλέγει τον πιο απροσδόκητο τρόπο να γίνει βαθιά πολιτική.
Ελένη Ουλάνη
Βρίσκοντας έμπνευση στις ιστορίες και τις ταινίες για έρωτες σε χρόνια πολέμου, ο Christian Petzold δημιουργεί μια ιστορία χωρίς καθορισμένο τόπο και χρόνο για να μιλήσει για κάτι διαχρονικό και πιο επίκαιρο από ποτέ- τη μετανάστευση.
Παναγιώτης Μπούγιας
Ο γερμανός δημιουργός – ολοκληρώνοντας με το συγκεκριμένο (μετά τα Barbara και Phoenix) την άτυπη τριλογία του υπό τον τίτλο «Ο έρωτας σε καιρούς καταπιεστικών συστημάτων» – αποτολμά (με κερδισμένο για μένα το ρίσκο) να αφαιρέσει τον ιστορικό μανδύα, τοποθετώντας την δράση στο σήμερα (ή κάτι σαν σήμερα, οικείο και άχρονο συγχρόνως). Κι έτσι επιτυγχάνει την ιδιότυπη σύζευξη του τότε με το τώρα, δημιουργώντας μια ευφυή και (στιλιστικά) κομψή, κρυπτικής αφής και υπογείως ποιητική, ιδεολογικά προκλητική κατασκευή.
Δημήτρης Μπάμπας
Ταινία που στέκεται μετέωρη, το Transit του Christian Petz ακροβατεί ανάμεσα στο ερωτικό μελόδραμα με φόντο τα ταραγμένα χρόνια του πολέμου, τους στοχασμούς για την ταυτότητα με φόντο μια πολιτική δυστοπία και την καταβύθιση και την καθήλωση σε μια μακρά και ατέρμονη προαναχωρητική κατάσταση.
Πάρις Μνηματίδης
Μια πολύ συναρπαστική μεταφορά, μια κατασκευή που το μόνο σοβαρό σφάλμα που διαπράττει είναι το βάρος που δίνει στην εγκεφαλικότητα σε βάρος του συναισθήματος.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Το αμφιλεγόμενο τέλος, η τριτοπρόσωπη αφήγηση, το αλλόκοτο της ατμόσφαιρας και η λαβυρινθώδης διαδρομή των γεγονότων, συμβάλουν σε ένα απροσδόκητο αποτέλεσμα.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Πολύ ενδιαφέρουσα τούτη η ταινία, χωρίς έτοιμες απαντήσεις, απαιτεί από τον θεατή ένα μίνιμουμ προσπάθειας και εγρήγορσης.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2019-04-18
Μοναξιά και αυτοθυσία είναι τα συστατικά ενός γευστικότατου κοκτέιλ που θα εκτιμηθεί από ένα κοινό με ευαισθησίες.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2019-04-16
Ο Κρίστιαν Πέτζολντ, δημιουργός του Μπάρμπαρα, του Γιέλα και του Φοίνικα, ισορροπεί ταυτόχρονα πολλά διλήμματα, διατηρώντας μια μελαγχολική στατικότητα, απόλυτα συμπληρωματική της έννοιας του transit που θέλει να μεταδώσει ως κεντρικό θέμα στην ομώνυμη ταινία.
Χριστίνα Καλογεροπούλου
Τόσο οι ηθοποιοί αλλά και οι σκηνοθετικές επιλογές αλληλεπιδρούν αρμονικά και στοιχειοθετούν ένα μαγευτικό ποίημα για το τι σημαίνει να είσαι συνεχώς σε φυγή. Ο χρόνος που καταλύεται, καταφέρνει να κάνει την ταινία ρεαλιστικά αλληγορική, και διαχρονικά επίκαιρη. Και γι' αυτό, βγάζουμε το καπέλο στον Petzold, ο οποίος λέει μία σύνθετη ιστορία με τρόπο απλό και ανθρώπινο, χωρίς να χρειάζεται ιδιαιτέρως πολλά λόγια.
Μίλτος Τόσκας
Πρόκειται για μία καλοδουλεμένη ταινία που αξίζει να παρακολουθήσετε και στη συνέχεια να πάρετε τον χρόνο να σκεφτείτε σε βάθος.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Ο Πέτζολντ χρησιμοποιεί την ιστορία του για να καταδείξει πόσο λίγο σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει και να μας μιλήσει για σύγχρονες καταστάσεις, μαζί και την άνοδο ενός με διαφορετικό πρόσωπο φασισμού, και τη ανάγκη ανάληψης των σωστών, ανθρωπιστικών αποφάσεων που, δυστυχώς, αρκετές ευρωπαϊκές χώρες σήμερα όχι μόνο τις αρνούνται αλλά και τις καταπολεμούν.
Γιώργος Νυκταράκης
Ο Γερμανός σκηνοθέτης Christian Petzold (Phoenix, Barbara) συνδυάζει το ιστορικό πλαίσιο της κατεχόμενης Γαλλίας του Β' Παγκοσμίου με τη σημερινή εποχή, φτιάχνοντας μια ταινία που συμβαδίζει με τις δύο εποχές, καταφέρνοντας να μας μεταδώσει την ατμόσφαιρα και των δύο.
Πάνος Γκένας
2019-04-12
Mετά τα «Barbara» και «Το Τραγούδι του Φοίνικα», ο Κρίστιαν Πέτζολντ διασκευάζει το ομώνυμο μυθιστόρημα της Άνα Σέγκερς και εμβαθύνει ξανά σε ζητήματα ταυτότητας και ιστορικής ευθύνης.
Άντα Δαλιάκα
2019-04-14
Μια διαφορετική, πολύ πρωτότυπη προσέγγιση στη σύγχρονη έκφραση του ολοκληρωτισμού μέσα από ένα πολυεπίπεδο φιλμ που μπλέκει ψύχραιμα και παράλληλα τις λογοτεχνικές αναφορές (φέρει δάνεια από το βιβλίο «Geheimnis und Gewalt» του Γκέοργκ Κ. Γκλάσερ), τα ιστορικά γεγονότα και τη θεματική των χαμένων ταυτοτήτων με το ρομαντικό δράμα.
Λήδα Γαλανού
2019-04-10
...ένα φιλμ-καταγγελία για τον σύγχρονο γερμανικό επεκτατισμό, που ξεκινά συναρπαστικά, με μια ολότελα πρωτότυπη, αινιγματική ιδέα, αλλά καταλήγει ως ένα παρωχημένου ύφους ρομαντικό μελόδραμα.
Τάσος Ντερτιλής
Ενδιαφέρουσα διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος της Άννα Σέγκερς από τον αξιόλογο Γερμανό σκηνοθέτη Κρίστιαν Πέτζολντ.
Τατιάνα Καποδίστρια
Εβραίος που διώκεται από τους Ναζί υιοθετεί την ταυτότητα νεκρού συγγραφέα και ερωτεύεται την πρώην γυναίκα εκείνου, σε ένα μελόδραμα που έχει επίτηδες μεταφυτευτεί στην σημερινή (αλλά άχρονη) Μασσαλία.
Χρήστος Μήτσης
2019-04-08
Ένα μυθιστόρημα εποχής της Άννα Σέγκερς διασκευάζεται με μια ευφυή αφηγηματική ανατροπή (ντεκόρ είναι η σημερινή Μασσαλία), αλλά χωρίς να αποδεσμεύεται από τη χλιαρή πλοκή, την ψυχολογική ασάφεια και την προβλέψιμη κατάληξη.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2019-04-06
Ο Πέτζολντ, αντιλαμβανόμενος τις δυσκολίες του εγχειρήματος, επιχειρεί να προσδώσει σημάδια αμφισημίας στην αλληγορική διάσταση του δράματος, αλλά η πρόζα περισσεύσει (ο στόμφος του αφηγητή που ακούμε πριν από κάθε σκηνή είναι άλλη μια λαθεμένη επιλογή) και οι χαρακτήρες παγιδεύονται σε ένα σχηματικό μοντέλο δίχως φαντασία.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
2019-04-02
Μπορώ να δεχτώ τα περί άποψης ίσως για μια καθολικότητα με «transit» σε ανθρώπους εποχής προσφύγων αλλά όταν το σενάριο περιλαμβάνει τόσες ασάφειες, τότε κι η σκηνογραφική κι η ενδυματολογική επιλογή απλώς επιτείνουν την σύγχυση. Ωστόσο, η μυθιστορηματικότητα η οποία χαρακτηρίζει το φιλμ, καλύπτει μέχρις ενός σημείου κάποια κενά.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Έξυπνοι παραλληλισμοί του παρελθόντος με το παρών, όμως το εγχείρημα και η πρωτοτυπία της ιδέας του Πέτζολντ εξαντλείται γρήγορα όταν οι ήρωες αυτού του ημίαιμου ερωτικού noir περιορίζονται κλειστοφοβικά μέσα σε ένα καφέ με ελαφρά πασπαλίσματα μασσαλιώτικου φωτός στα μονότονα πλάνα.
Παναγιώτης Παναγόπουλος
2019-04-04
Με μια σκηνοθετική γραμμή που αφήνει περιθώρια για διαφορετικές αναγνώσεις, το «Transit» είναι μια ταινία που θα σου τραβήξει την προσοχή αν σ' αρέσουν τα κινηματογραφικά αινίγματα. Αν, όμως, τα θέλεις όλα στρωτά και ξεκάθαρα, θα σε κάνει να μείνεις με το στόμα ανοιχτό... ή και στραβωμένο.
nicolas1810
Εμπνευσμένη η τρολία του τραγουδιού των Talking Heads στους τίτλους τέλους, πλην όμως απογοήτευση το φιλμ του Πέτσολντ που κινείται στα όρια της ναρκισσιστικής παραξενιάς.
Αγγελική Στελλάκη
Εδώ ο Πέτσολντ θέλει να κάνει ένα σχόλιο για το σύγχρονο προσφυγικό κίνημα. Οι καλλιτέχνες, οι εβραίοι, οι ενάντιοι στον ναζισμό Γερμανοί που προσπαθούν να ξεφύγουν είναι άνθρωποι που σχεδόν κανείς δεν τους θέλει, που όλοι φοβούνται ότι θα μείνουν στην πρώτη χώρα που θα βρεθούν. Είναι ενδιαφέρον σχόλιο μεν, αλλά καθώς πρόκειται για διαφορετικές ιστορικές συνθήκες πρόκειται για μια σύγκριση μάλλον προβληματική.
