Ο Κορσικανός(2017)

(Une Vie Violente / A Violent Life) | Πρώτη προβολή: 02-05-2019

Αν εξαιρέσουμε μερικά κενά στο σενάριο και κάνα δυο υπερβολικές σκηνές, το αποτέλεσμα είναι ένα καλά δομημένο δράμα εγκληματολογικής φύσης που στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα και μας μεταφέρει με άρτιο τρόπο στην ταραχώδη εκείνη περίοδο. Η σκηνοθεσία διαθέτει στοιχεία που μας πείθουν για την αξιοπιστία των περιστατικών και οι ερμηνείες των ηθοποιών βρίσκονται στα θετικά πράγματα που αποκομίζουμε από το έργο.

Όσο σε συναρπάζει με την ένταση που προσδίδουν οι κώδικες του δραματικού θρίλερ από τον γεννημένο στην Κορσική Τιερί ντε Περετί άλλο τόσο σε προβληματίζει η πλοκή που εύκολα περνάει από το ένα σετ λεπτομερειών της πολύπλευρης σύγκρουσης στο άλλο.

...ο Τιερί ντε Περετί αναπλάθει την περίοδο του κινήματος για την ανεξαρτησία της Κορσικής, με τους διάφορους παρασκηνιακούς σχεδιασμούς, τις συγκρούσεις, τις προδοσίες, τις απογοητεύσεις, μαζί και τις προσπάθειες για έλεγχο από την τοπική μαφία, με τον Στεφάν να ανακαλύπτει τελικά πως δεν ήταν παρά ένα πιόνι σε ένα παιχνίδι που δεν μπορούσε παρά να οδηγήσει αναπόφευκτα στο χάος.

Ο σκηνοθέτης Τιερί Ντε Περέτι, παρακολουθεί με βραδύτητα και χωρίς εξάρσεις –«αδύναμα», είναι ο κλισέ χαρακτηρισμός- τη μεταμόρφωση του Στεφάν, μέσα από τρεις κατά τη γνώμη μου οπτικές: αυτή κατά την οποία η κοινωνία επηρεάζεται από αυτά που συμβαίνουν, η άλλη κατά την οποία ο υπόκοσμος μπορεί να εκμεταλλευτεί αυτές τις ιδεολογικοπολιτικές εξάρσεις και η τρίτη, που έρχεται ως κερασάκι στην τούρτα, κατά την οποία η ίδια η κοινωνία (με τη σκηνή των γυναικών που συζητούν στο απογευματινό τσάι) μπορεί ανέμελα να απομυθοποιήσει όχι μόνον ιδέες και αγώνες, αλλά και αυτόν ακόμη το θάνατο, όσο βίαια και να έχει επέλθει.

Ο δημιουργός του «Apaches» που στο φεστιβάλ Καννών το 2013 ήταν υποψήφιο για την Χρυσή Κάμερα, προβαίνει σε ένα λιτό και σκεπτόμενο σχόλιο-μελέτη για την αναγκαιότητα της βίας, το κόψιμο με τον ομφάλιο λώρο μιας αυτοκαταστροφικής πορείας και την αναζήτηση εναλλακτικών μορφών δράσης του πολιτικού ακτιβισμού

Ενδιαφέρον θέμα σε άγνωστα για το ευρύτερο κοινό ιστορικά νερά, δεν ευτυχεί ακριβώς κινηματογραφικά αφού οι πληγές είναι όπως φαίνεται ακόμη ανοιχτές και η ταινία διστάζει να τις ξύσει σε βάθος, με αποτέλεσμα να παραμένει κολλημένη σε ένα πρώτο αφηγηματικό επίπεδο, ελάχιστα ενδιαφέρον για ένα διεθνές κοινό.

Κατά τη διάρκεια όλου του ξετυλίγματος του κουβαριού της πλοκής ο «Κορσικανός» σίγουρα κρατάει το ενδιαφέρον λόγω και της εγγενούς γοητείας που ασκεί το αντικείμενο με το οποίο καταπιάνεται, δεν αξιοποιεί όμως στο έπακρο τον καμβά που του προσφέρεται ενώ είναι ολοφάνερο πως θέλει να αγγίξει κάτι παραπάνω από αυτό που επιτυγχάνει να πλησιάσει.

Αν και το ύφος δανείζεται επιρροές που ξεκινούν από το Νονό του Κόπολα, περνούν από τα Καλά Παιδιά του Σκορτσέζε και φτάνουν μέχρι τα Γόμορρα του Γκαρόνε, η πολύ ενδιαφέρουσα κατά τα άλλα ταινία του Ντε Περέτι, πάσχει από πολυλογία που καλύπτει μεγάλο μέρος των σκηνών, που αναπαριστούν εξαιρετικά την εποχή και το κλίμα της.

Η επιστροφή ενός Κορσικανού στο νησί του για την κηδεία πρώην συναγωνιστή του στις ταραχές της δεκαετίας του '90 βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της ενδιαφέρουσας, αλλά αρκετά προβληματικής ταινίας.

Ικανοποιητικό σε επίπεδο ιδεών, αφηγηματικά χαμηλότονο και σκηνοθετικά λιτό δράμα, που όμως δεν απογειώνει ποτέ την έντασή του.

Ο Περετί κάνει μια «ιμπρεσιονιστική» καταγραφή του εθνικιστικού ολέθρου.

Λεπτομερής καταγραφή μιας βίαιης περιόδου στο νησί της Κορσικής, όταν ομάδες νέων της περιοχής αγωνίστηκαν για την ανεξαρτητοποίηση από τη Γαλλία, χτισμένη με γερές βάσεις αλλά και πλήθος πληροφοριών που αποπροσανατολίζουν το φιλμ.

Ιδεαλιστικός, τραχύς, σύνθετος αλλά και υπερβολικά πολυλογάς, ο «Κορσικανός» του Τιερί ντε Περετί επιχειρεί να ρίξει φως στην επικίνδυνη ζωή στην Κορσική της δεκαετίας του '90.

Ο δημιουργός- ο οποίος κατάγεται από το πιο ταραχώδες μέρος του νησιού, τη βόρεια Κορσική, τοποθετεί πολλά πρόσωπα (μετρήσαμε πάνω από 30 χαρακτήρες), τα οποία δεν έχουν πάντα μια αποτελεσματική συνεισφορά στη ροή της ιστορίας. Μετατοπίζονται διαρκώς τα πλάνα από σταθερά σε κάμερα στο χέρι και η αφήγηση ταλαντεύεται ανάμεσα στο fiction και στο ντοκιμαντέρ, επίσης είναι αναποτελεσματική η τεχνική αυτή.

Προβλήματα ρυθμού με μια σταθερά αργή αφήγηση, η οποία ενίοτε γοητεύει, τις περισσότερες όμως φορές κουράζει, υπερεξηγηματικές αναλύσεις που τελικά μπερδεύουν και αδυναμία να μιλήσει σε κάποιον μη Κορσικανό και μη Γάλλο και να τον κάνει να νοιαστεί εξίσου, ενώ και η σκηνοθετική ματιά δεν είναι ακριβώς αμερόληπτη.

Οι αρετές είναι μπόλικες και ολοφάνερες. Το ίδιο ολοφάνερα, όμως, είναι και τα μεγάλα προβλήματα της ταινίας, που εντέλει φτάνουν στο σημείο να υπερκεράσουν τα προτερήματα. Το βασικότερο πρόβλημα είναι η περίφημη γαλλική... πολυλογία! Και να φανταστεί κανείς ότι οι Κορσικανοί δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση με οτιδήποτε γαλλικό!

Δεν βγαίνουν πολλές ταινίες με πολιτικές αναφορές και έρευνα για ιστορικά γεγονότα που δεν γνωρίζει ιδιαίτερα το κοινό, έτσι αν σε ενδιαφέρει αυτό το είδος, μπορείς να δοκιμάσεις τι έχει να σου πει ο «Κορσικανός». Αν σε μπερδεύουν οι διαρκείς είσοδοι και έξοδοι χαρακτήρων, υπάρχει περίπτωση να αναρωτιέσαι συνέχεια «τι έγινε;» και να σου σπάσουν τα νεύρα!

Η ιστορία της ταινίας παρότι ως θέμα μπορεί να κινήσει σχετικά το ενδιαφέρον, είναι φορτωμένη από πολιτικής φύσης, συγκεκριμένες ιστορικές λεπτομέρειες που δύσκολα μπορείς να ακολουθήσεις αν δεν γνωρίζεις καλά τα όσα συνδέουν την Κορσική με την Γαλλία.