Γκλόρια(2018)
(Gloria Bell) | Πρώτη προβολή: 05-07-2019
Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur.
2019-07-20
Ένα άβολο, όσο και σιωπηλά καθαρτικό ενδοσκοπικό ρόλερ-κόστερ.
Αχιλλέας Βασιλείου
Κοινωνική ταινία στα καλύτερα της, σινεμά πανανθρώπινο και οικουμενικό, η Γκλόρια είναι αδιαμφισβήτητα μία από τις καλύτερες ταινίας της νέας χρονιάς από έναν σκηνοθέτη που γνωρίζει καλά τους κανόνες του είδους που υπηρετεί και με μία πρωταγωνίστρια εξαιρετικής ποιότητας, ταλέντου και φινέτσας.
Ελένη Ουλάνη
Η Gloria έρχεται να φέρει στο προσκήνιο το πορτραίτο μιας γυναίκας στα 50 της που στηρίζει τα παιδιά της, τον πρώην άντρα της και τις φίλες της, ενώ παράλληλα διεκδικεί το δικαίωμά της να νιώθει όμορφη, να αφιερώνει χρόνο στον εαυτό της, να απολαμβάνει τη μοναξιά της, να φλερτάρει και να χορεύει ανάμεσα στο πλήθος. Η ταινία, ωστόσο, δεν επιχειρεί να ωραιοποιήσει την Gloria και τη ζωή της, καθώς ξεπροβάλλουν σε μικρές δόσεις κάποια αισθήματα μοναξιάς. Η Gloria παρόλα αυτά ζει τη ζωή της όσο καλύτερα μπορεί και γι' αυτό τη θαυμάζουμε.
Δημήτρης Αποστολόπουλος
Εμπορική προσωποκεντρική ταινία με όρους κομεντί είναι το "Gloria Bell", φιλμ όχι για όλα τα γούστα, αλλά καταφέρνει και ξεδιπλώνει τους χαρακτήρες του με πειστικό τρόπο, συν την επιβλητική ερμηνεία της Julianne Moore. Άσχετα αν μένει σε ρηχά νερά, ευστοχεί γι' αυτό που είναι.
Γιάννης Ραουζαίος
Η Τζούλιαν Μουρ δίνει μια συγκλονιστική ερμηνεία στον ρόλο μιας μορφωμένης γυναίκας που η σχέση με την υπόλοιπη ζωή της και τις επιλογές της περνάει σε κρίση, όταν συνειδητοποιεί το πέρασμα στην μέση ηλικία αλλά και την φοβερή μοναξιά που βιώνει, φέρνοντάς την στα όρια.
Χρυσαυγή Πατσάκη
2019-07-18
Έτη φωτός μακριά από τις ξεμωραμένες υπερβολές που χαρακτηρίζουν τις ταινίες που ασχολούνται με midlife crisis (και έχουν κυρίως άντρες πρωταγωνιστές), το "Gloria Bell" είναι στον πυρήνα του μια ταινία για τις δεύτερες ευκαιρίες και τους ανθρώπους που έχουν τη θέληση να τις αναζητήσουν και παράλληλα μια πολύ καλή ευκαιρία να ανακαλύψει κανείς τους πέρα για πέρα αληθοφανείς γυναικείους χαρακτήρες που με μαεστρία χτίζει ο Σεμπάστιαν Λέλιο στις γλυκόπικρες δημιουργίες του.
Κωστής Δ. Μπίτσιος
Η Julianne Moore...είναι πολύ καλή ηθοποιός και δεν υπήρχε περίπτωση να μην αφιερωθεί και στο νέο της εγχείρημα. Στο βλέμμα της αποτυπώνεται το άγχος της γυναίκας που κοντά στα 60 θεωρείται τελειωμένη, αλλά και η αγωνία της μάνας, που αποχαιρετά τα ανεξάρτητα παιδιά της. Αν έχεις δει όμως την αρχική Gloria της ηθοποιού Paulina Garcia θα σου έχει μείνει αξέχαστη, οπότε δεν φαντάζεσαι ποια η ανάγκη αυτού του ριμέικ.
Λήδα Ειρήνη Αδάμου
Η άριστη κινηματογράφηση της Natasha Braier ("Neon Demon") και η «ρέουσα» ερμηνεία της Julianne Moore, εξισορροπούν την όλη αγχωτική διάθεση του φιλμ, προσφέροντας μας «ανάσες» ανακούφισης, καθότι δεν ήμαστε διατεθειμένοι καλοκαιριάτικα, να μελαγχολήσουμε κιόλας...
Χρήστος Μήτσης
2019-07-16
Πιστότατο ριμέικ του συγκινητικού, βραβευμένου στο Φεστιβάλ Βερολίνου πορτραίτου μιας γυναίκας και μιας ολόκληρης κοινωνικής πραγματικότητας από τον ίδιο σκηνοθέτη.
vandimir
Πρόκειται για καλό και κατά βάθος αισιόδοξο δράμα, ο αγώνας μιας "ανθεκτικής" και καλόκαρδης γυναίκας να "κρατηθεί" είναι έως και συγκινητικός, η Μουρ είναι όπως πάντα καλή... αλλά αν έχετε δει το πρώτο δεν χρειάζεται να τρέχετε. Εκτός αν είστε αθεράπευτος φαν των ηθοποιών...
Λήδα Γαλανού
Το σενάριο του φιλμ και η ψυχή της ηρωίδας του είναι τόσο ευαίσθητα, τόσο στέρεα βασισμένα στην πραγματικότητα, τόσο πρωτότυπα και, ταυτόχρονα, οικεία, που η... αμερικανική «Γκλόρια» έχει τον ίδιο αντίκτυπο με τη χιλιανή.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
Ο Λέλιο βελτιώνει λίγο περισσότερο την υπόσταση του ανδρικού χαρακτήρα (Τζον Τουρτούρο), η Μουρ, περιττό να πω, αριστεύει στη διάχυτη μελαγχολία, όπως φιλτράρεται από την εσωτερική της δύναμη. Ωστόσο, το έργο, οικουμενικό και ακόμα πιο επίκαιρο, ελέω κινημάτων, παραμένει γνωστό σε όσους θυμούνται καλά το πρωτότυπο, παρά την επιμελημένη αμερικανική διακόσμηση και τους γνωστούς ηθοποιούς.
Δημήτρης Δημητρακόπουλος
2019-07-14
Με πρωταγωνίστρια και παραγωγό αυτή τη φορά την Τζούλιαν Μουρ, το ριμέικ της ομώνυμης βραβευμένης ταινίας του Σεμπάστιαν Λέλιο σε σκηνοθεσία και πάλι του ίδιου κάνει όλες τις σωστές επιλογές στην επαναφήγηση της ιστορίας, όμως το τελικό αποτέλεσμα – ατυχώς – δε διατηρεί την αρχική ορμή και τραχύτητά του.
Άγγελος Πολύδωρος
Όσοι έχουν δει το πρώτο Γκλόρια του 2013, δεν θα βαρεθούν αυτό το remake, ενώ όσοι δεν το έχουν δει είναι μια ευκαιρία να γνωρίσουν τον σκηνοθέτη (που του αρέσει να κάνει remake τις ταινίες του) και να απολαύσουν την Τζούλιαν Μουρ.
Τάσος Ντερτιλής
Η εκπληκτική Τζουλιάν Μουρ σε ένα εσωτερικό ερμηνευτικό tour de force στη νέα ταινία του δημιουργού της Φανταστικής Γυναίκας.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2019-07-08
Στο αμερικανικό ριμέικ δεν μπορούμε να βρούμε σημαντικές διαφορές στη ματιά του Λέλιο –πιο ενισχυμένος ο ειρωνικός χαρακτήρας του σεναρίου γύρω από την ψυχανάλυση και ασχολίες τύπου γιόγκα– αφού σε μεγάλο βαθμό η ιστορία ακολουθεί την προδιαγεγραμμένη πορεία του πρώτου φιλμ.
Ιωάννα Βαρδαλαχάκη
Είναι βελτιωμένη αισθητικά σε σχέση με την πρώτη ταινία και έχοντας εμπλουτίσει κάποιους ρόλους η ιστορία έχει περισσότερο νόημα. Παρ' όλη όμως την «αναβάθμιση» και τις ωραίες ερμηνείες, η ιστορία είναι πιο συγκρατημένη και ρέει κάπως άνευρα, δίχως την ορμή της πρώτης προς μια κατεύθυνση που θα φανεί βαρετή σε όσους έχουν φρέσκια την ταινία που έχει προηγηθεί, μιας και σεναριακά αλλάζουν ελάχιστα πράγματα.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Αν κάποιος έχει δει και θυμάται εκείνη τη ταινία, δεν έχει λόγο να την ξαναδεί, εκτός κι αν είναι φαν του Λέλιο ή της Μουρ, η οποία είναι για άλλη μια φορά εξαιρετική, όπως και ο Τζον Τορτούρο ως Άρνολντ άλλωστε.
Γιώργος Νυκταράκης
Συνολικά, μια ταινία η οποία για όσους έχουν δει το πρωτότυπο δεν κρύβει ιδιαίτερες εκπλήξεις, αλλά αποτελεί μια καλογυρισμένη και ενδιαφέρουσα κοινωνική ταινία, με ένα αρμονικό πρωταγωνιστικό δίδυμο που διατηρεί το ενδιαφέρον.
zerVo
Δίχως άλλο, οι συγκρίσεις με το πρωτότυπο του Δον Lelio, είναι αναπόφευκτες. Και γενικά, παρότι η επανάληψη του Χιλιανού είναι αξιοπρεπής, προβάλλοντας το δράμα μιας γυναίκας που δεν διαφέρει και πολύ από τον μέσο όρο της κάθε αντίστοιχης της, η εδώ προσπάθεια του δεν είναι καλύτερη από την προηγούμενη. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, δεν βγάζει περισσότερη ψυχή, από εκείνη την πρώτη φορά που με είχε κυριολεκτικά συναρπάσει.
Άντα Δαλιάκα
2019-07-12
Η Μουρ μπορεί να είναι θαυμάσια καθώς χάνεται πραγματικά στο δέρμα της ηρωίδας της, όμως οι λειασμένες, αμερικανοποιημένες «γωνίες» της πλοκής σε ένα κατά τα άλλα πιστό στην πρωτότυπη πηγή σενάριο όπως και η γυαλάδα της εικόνας συγκρούονται με την ποιητική ιδιοσυγκρασία του Λατινοαμερικάνου δημιουργού κοστίζοντας στο φιλμ τον συναισθηματικό του αντίκτυπο.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Να έστηνε το ριμέικ κάποιο αμερικανάκι, φρέσκος σκηνοθέτης να το δεχθώ, αλλά ξανά ο Σεμπάστιαν; Είναι δηλαδή σαν να πουν στον Τζεφ Μπεκ να παίξει το Superstition σε συναυλία στην μαύρη Ήπειρο και να το τραγουδήσει στα σουαχίλι...
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Η Μουρ είναι αξιοπρεπής σε έναν ρόλο που προφανώς αντιλαμβάνεται πολύ καλά αλλά η ταινία δεν έχει ούτε τη σάρκα, ούτε την ψυχή, ούτε και την πυγμή που χρειαζόταν για να ανεβεί ψηλά, στο ίδιο σημείο όπου βρισκόταν η προηγούμενη.
Ηλίας Δημόπουλος
2019-07-06
Μια έξοχη Τζούλιαν Μουρ ξεχωρίζει στο πισωγύρισμα του Σεμπάστιαν Λέλιο στο ριμέικ της ταινίας του από το 2013.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2019-07-04
Η ταινία δεν είναι κακή, πάντα βέβαια με ερωτηματικό το πόση αντοχή έχει κανείς για το γεμάτο προφανείς διδακτισμούς, μονοδιάστατα αστραφτερό στυλ αφήγησης και ματιάς του Λέλιο.
Νίκος Παλάτος
2019-07-02
Αναίτιο και αχρείαστο αγγλόφωνο remake σε ένα latin φεστιβαλικό «classic» της τρέχουσας δεκαετίας. Όσοι έχουν δει το original, σπουδαίος λόγος για να δουν και τούτο (πέραν των αγαπητών ονομάτων του πρωταγωνιστικού ζεύγους), δεν συντρέχει, αφού πρόκειται περί πανομοιότυπης εκδοχής στο αρκετά πιο αδιάφορό του.
Παναγιώτης Γκαραβέλας
Παρά τη δεδομένη ερμηνευτική ικανότητα και ευελιξία της Μουρ, το σενάριο την ρίχνει σε σκηνές ασύνδετες μεταξύ τους, με έναν αμήχανο Τουρτούρο ως τον «σκοτεινό» άγνωστο άντρα που μπαίνει βίαια (;) στη ζωή της. Είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ποιες ήταν οι προθέσεις του σκηνοθέτη εδώ, ποιο ήταν το επίδικο και τι ήθελε να αναδείξει.
