Η Ληστεία της Μαφίας(2019)
(Vault) | Πρώτη προβολή: 25-07-2019
zerVo
Το εξαιρετικό ρεπρίζ των σέβεντις, τονισμένο από το πιο φάνκι μπιτάτο σάουντρακ της χρονιάς, μαζί με τις παρουσίες ρολιστών τυποποιημένων στο genre σαν τον Palminteri, τον Johnson και τον Forsythe, αλλά και την σέξι ύπαρξη της μαύρης γαζέλας Samira Wiley, περιτυλίγουν άψογα το χρονικό, με το τελικό συμπέρασμα, παρόλα τα λαθάκια απειρίας στο τέμπο και την συνέχεια, να είναι σαφέστατα θετικό. Έκπληξη!
Ειρήνη Δρίβα
Ενώ περιμέναμε την εξέλιξη της ιστορίας σε ένα πιο gangster film, η ταινία κατέληξε να νταντεύει τις ανασφάλειες του πρωταγωνιστή, χωρίς όμως να πετυχαίνει την απαιτούμενη κλιμάκωση πλοκής. Το σενάριο έκανε τεράστια κοιλιά αδειάζοντας το αρχικό καλόfeelling. Από το δεύτερο μισό της έλειπε η δράση.
Χρήστος Μήτσης
2019-07-20
Διασκεδαστική περιγραφή μιας διαβόητης ληστείας, η οποία συνδέεται εύστοχα με την αμερικανική πραγματικότητα των '70s
Τάσος Μελεμενίδης
2019-07-14
Ο ΝτεΝούτσι παραμένει κυρίως περιγραφικός, παρά αναλυτικός, και μένει προσηλωμένος στον στόχο, που είναι να διηγηθεί μια σύνθετη ληστεία ως απλή ιστορία, με σκοτεινές φιγούρες να κινούν τα νήματα και πρωταγωνιστές-πιόνια που νομίζουν ότι έγιναν βασιλιάδες.
Λήδα Γαλανού
2019-07-16
Παλιομοδίτικη ταινία δράσης, ένα heist movie που, καθησυχαστικά, θα παρακολουθούσαμε με πασατέμπο σ' ένα θερινό περασμένης δεκαετίας, κερδίζει από τον γνώριμο ρυθμό της αδρεναλίνης, χάνει από τις παρωχημένες σκηνοθετικές επιλογές και το καστ που, συνδυαστικά, παραπέμπει σε βιντεοκασέτα δράσης.
Άγγελος Πολύδωρος
Ο Ντον Ντενούτσι σκηνοθετεί αργά και χωρίς δραματικές εντάσεις χρησιμοποιώντας πότε – πότε και παράλληλη δράση (με δύο ή τρεις εικόνες ταυτόχρονα στην οθόνη) τους Θίο Ρόσι και Κλάιβ Στάντον, οι οποίοι υποδύονται τους Ντους και Τσάκι αντίστοιχα, χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις.
Μαρία Γκιούλη
Ο σκηνοθέτης/σεναριογράφος μετά τα "Almost Mercy" και "Bleed for This" έχει μάθει τα κατατόπια αλλά προφανώς όχι με μεγάλη επάρκεια ώστε να δείξει άνεση σε ένα είδος που απαιτεί ανάλογη αγωνία, μεράκι στο σενάριο αλλά και κότσια για να συναγωνιστείς μεγάλους τίτλους του παρελθόντος.
Δημήτρης Δημητρακόπουλος
2019-07-08
Heist movie, βασισμένο σε μια θρυλική απόπειρα ληστείας της δεκαετίας του '70, που όμως δεν καταφέρνει να πείσει για την μοναδικότητά του, αντικαθιστώντας σταδιακά κάθε διάθεση πρωτοτυπίας από αφηγηματικά κλισέ και γενικότητες.
Αλέξανδρος Κυριαζής
2019-07-10
Χωρίς πολλά πολλά λόγια, το Vault είναι απλά μια βιντεοταινία απ' αυτές που αρκετά χρόνια πριν γέμιζαν τα φυσικά ράφια των βίντεο-κλαμπς και πια τα εικονικά των διαφόρων νόμιμων και παράνομων streaming πλατφορμών.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Ξεκινάει με ενδιαφέρον αλλά παραμένει γενικά περιγραφική και ακαδημαϊκά γυρισμένη χωρίς να αποκτά ένα δικό της χαρακτήρα. ή να εξετάζει σε βάθος, τα κίνητρα και τη ψυχολογία των ηρώων της.
Άντα Δαλιάκα
2019-07-12
Το φιλμ μοιάζει σαν ένα ιλαροτραγικό buddie movie στη συσκευασία της γκανγκστερικής περιπέτειας, μόνο που ο ΝτεΝούτσι, ενώ διαθέτει ταλέντο στην απεικόνιση λεπτομερειών στην ανασύνθεση της εποχής, κρατάει χαμηλά τους ρυθμούς και δεν καταφέρνει ποτέ να προσδώσει στην ταινία του το κρεσέντο στη δράση που θα περίμενε κανείς.
Παναγιώτης Παναγόπουλος
Τα '70s κανονικά θα έπρεπε να είναι γιορτή για έναν σκηνοθέτη που γυρίζει περιπέτεια με θέμα ληστεία. Ο Τομ ΝτεΝούτσι, όμως, γυρίζει μια απολύτως απονευρωμένη και άχρωμη εκδοχή του είδους που βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία. Ίσως σ' αρέσει το είδος σε κάθε του version, ίσως είσαι fan του Θίο Ρόσι από το «Sons of Anarchy». Ίσως είναι και ένας από τους λίγους λόγους για να ασχοληθείς με τούτο το φιλμ.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2019-07-04
Ικανοποιητική η ανάπλαση της εποχής και ιντριγκαδόρικο το based οn a true story θέμα, αλλά η δοσμένη σαν από ξαναζεσταμένο φαγητό ερμηνεία του Παλμιντέρι και ο γεμάτος ναρκισσισμό χορός της κάμερας περισσότερο κουράζει, παρά γοητεύει.
nicolas1810
2019-07-02
Μέχρι τη μέση έχει ένα σχετικό ενδιαφέρον. Από τη ληστεία και μετά είναι εντελώς της πλάκας και τέρμα αδιάφορο.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2019-07-06
Αν και το πλαίσιο της ταινίας έχει ενδιαφέρον, η εκτέλεση δεν έχει γιατί στην ουσία οι δημιουργοί επιχείρησαν να αντιγράψουν συμπεριφορές, διαλόγους και στυλ γύρω από τους Ιταλιάνους ή μη μαφιόζους της Αμερικής, πράγματα που σίγουρα έχουμε δει πολύ πιο ελκυστικά σε πολύ καλύτερες ταινίες ή σειρές, από τα «Καλά παιδιά» του Μάρτιν Σκορσέζε ως τους «Sopranos».
Τάσος Ντερτιλής
Κρίμα το θέμα, κρίμα και για το θεατή που θα το υποστεί.
