Δεσμοί Αίματος(2019)

(La Misma Sangre / Common Blood) | Πρώτη προβολή: 01-08-2019

Το La Misma Sangre σίγουρα δεν είναι το Contratiempo της φετινής θερινής σεζόν, όμως είναι μια αρκετά αξιόλογη ταινία μυστηρίου, που παρά τα προβλήματά της, θα σας κρατήσει το ενδιαφέρον.

Οικογενειακό δράμα και διστακτικό αστυνομικό θρίλερ που ποντάρει στην ατμόσφαιρα κι όχι στο σασπένς.

Υπέροχοι ερμηνευτές και πυκνή ατμόσφαιρα παλιομοδίτικου θρίλερ, σ' ένα φιλμ που σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία στην Αργεντινή. Τι κι αν μισή ώρα μετά τη θέασή του το έχεις μπερδέψει με μπόλικες άλλες ισπανόφωνες ταινίες του είδους, στη διάρκειά του σε κρατά... δέσμιο της αγωνίας και των ανατροπών του.

Ένα δραματικό οικογενειακό θρίλερ προσπαθεί εκβιαστικά να πάρει διαστάσεις αρχαιοελληνικής τραγωδίας, κρατά το ενδιαφέρον όταν επικεντρώνεται στην αγωνιώδη πλοκή μικρής κλίμακας, μοιάζει όμως στομφώδες όταν απλώνει τον κύκλο αίματος σε υπαρξιακό, αλληγορικό επίπεδο.

Μια ταινία που πολύ θα ήθελα, να εξελιχθεί σε Secreto de sus ojos ή έστω σε La isla minima, όπως το παρόμοιου λατινοαμερικάνικου στυλιζαρίσματος τρέιλερ μου είχε γεννήσει ελπίδες. Παραμείναμε όμως μονάχα στο στυλ, λανθάναμε στην εκτίμηση των δυνατοτήτων μας, πιστέψαμε πως το σκριπτ μας είναι τόσο ισχυρό, ώστε να μην αφήσει περιθώρια για τρύπες ή απορίες, σαλτάραμε ματαιόδοξα και δυο τρεις φορές από το ένα είδος στο άλλο, άρα δεν αποτύχαμε άδικα. Κρίμα...

Λείπει αφενός η σπιρτάδα, η ζωντάνια και το σοκ αφετέρου η ψυχολογική ζύμωση των χαρακτήρων μέχρι να φθάσουν στις πράξεις στις οποίες καταλήγουν.

Σταδιακά η απόσταση μεταξύ θρίλερ και δράματος μεγαλώνει με συνέπεια να χάνει έδαφος η αστυνομική ίντριγκα και να αναδεικνύεται μια οικογενειακή τραγωδία που χρησιμοποιεί το πρόσχημα της πλαστής ευτυχίας για να καλύψει το χάος και την παντελή έλλειψη επικοινωνίας στις ανθρώπινες σχέσεις. Όμως τούτη η άνιση αντιμετώπιση της πλοκής ζημιώνει παρά ωφελεί την ταινία που μοιάζει να ακροβατεί σε δύο διαφορετικούς τόπους.

Μια σκοτεινή οικογενειακή υπόθεση σε μια δραματική ταινία από την Αργεντινή που θα ήθελε να είναι θρίλερ πλην όμως...

Ισπανική ταινία μυστηρίου που έχει καλές ερμηνείες (ειδικά από τον Όσκαρ Μαρτίνεζ), αλλά επιλέγει μια περίεργη δομή. Αποφασίζει σχεδόν εξαρχής να δώσει τη λύση του «μυστηρίου», μια επιλογή που θα μπορούσε να δικαιολογηθεί εάν η ταινία έχτιζε στη συνέχεια τις σχέσεις μεταξύ των μελών της οικογένειας με βάση αυτή την απόφαση.

Απλοικό και ακαταλαβίστικο!

Οι εκπλήξεις που ξεπετιούνται στη διάρκεια της ταινίας υποτίθεται ότι θα πρέπει να σε τινάξουν από το κάθισμά σου, όμως τελικά αν θέλεις να σηκωθείς είναι για να φύγεις από αυτή τη δυσκίνητη ταινία που το μόνο που καταφέρνει είναι να βάλει η ίδια τρικλοποδιά στον εαυτό της.

Ένα δυστύχημα οδηγεί σε υποψίες για τον τρόπο με τον οποίο έγινε, σε ένα φλύαρο οικογενειακό δράμα που αποτινάσσει από νωρίς το μυστήριο και επικεντρώνεται στην οικονομική και ηθική κατάρρευση του πρωταγωνιστή του.

Τεράστια (αναλογικά με τα δρώμενα) διάρκεια, αστείες «ανατροπές» και... καμία σχέση με θρίλερ μυστηρίου (αν και με αυτό φλερτάρει για κάνα σαραντάλεπτο), σε ένα ισπανόφωνο οικογενειακό δράμα που θα μπορούσε και να μην είχε υπάρξει στα θερινά τούτο το καλοκαίρι, απλά.