Μεσοκαλόκαιρο(2019)
(Midsommar) | Πρώτη προβολή: 22-08-2019
Ηλίας Φραγκούλης
2019-08-20
Σινεμά πέρα από τα είδη, με θαρραλέα εικαστικότητα, με αρτίστικο όραμα για κάτι καινούργιο σαν εμπειρία μπροστά από μία μεγάλη οθόνη
Αντρέι Κοτσεργκίν
Αγχωτικό, ανατριχιαστικό και άκρως αποτελεσματικό το Midsommar λειτουργεί τόσο ωμά όπως θα έκανε ο 'Σχιζοφρενής Δολοφόνος με το πριόνι' αν εκείνος αποφάσιζε να γίνει μέλος μιας αίρεσης.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Ως νέος θεός του πολέμου, ο Άστερ, βεβηλώνει μεσοκαλοκαιριάτικα κάθε τι που ποτέ δεν αφυπνίζεται για να το στείλει καρσί και αδιάβαστο στον Άδη. Καθηλωτικό, ευφυές, απλά έξοχο!
High Voltage
Η κινηματογραφική δουλειά, οι εικόνες, τα πλάνα είναι πραγματικά μια αισθητική επίθεση που προκαλεί έντονα συναισθήματα, ένα έργο τέχνης! Η δουλειά σε αυτόν τον τομέα είναι απίστευτη! Ακόμη και εάν δεν σας αγγίξει το σενάριο, αν και δύσκολο, μπορείτε να το παρακολουθήσετε ως μια οπτικοακουστική εμπειρία (και disturbing μουσικό θέμα), που όμοια της δεν έχετε ξανανιώσει...
Αλέξανδρος Παπαγεωργίου
Το Midsommar είναι ένας ελεγειακός θρήνος για το τέλος του έρωτα και της αγάπης, ο οποίος τυχαίνει να παίρνει την μορφή ενός συναρπαστικού, μεθυστικού, παγανιστικού φιλμ τρόμου. Θέλουμε από τον Ari Aster να συνεχίσει να κάνει horror; Ναι, φυσικά, μας αρέσουν πολύ οι ταινίες τρόμου κι ο Ari Aster τις κάνει καλά. Κυρίως, όμως, θέλουμε να συνεχίσει να κάνει ταινίες που μιλάνε για εμάς – με τρόπο ακραίο, ευαίσθητο, ειλικρινή, που ξεχειλίζει ενέργεια και δημιουργικότητα.
nikos fekkas
Παρότι είναι slow-burn και η δράση απουσιάζει,η ταινία καταφέρνει να σε κάνει να μην παίρνεις τα μάτια σου από πάνω της χάρη στις υπέροχες εικόνες,τους ενδιαφέροντες χαρακτήρες και το μυστήριο σχετικά με την κοινότητα!
Αλέξανδρος Διακοσάββας
2019-08-18
Ο τρόμος που φτιάχνει είναι εσωτερικός, δομείται κάτω από τον εκτυφλωτικό, άψογα φωτογραφημένο σουηδικό ήλιο του θερινού ηλιοστασίου, διόλου δεν κρύβεται σε σκιές, ενώ εκμεταλλεύεται την έννοια της ηθικής με πονηρό και διφορούμενο τρόπο, γι' αυτό και φωλιάζει κατευθείαν στο υποσυνείδητο.
Στέλλα Παπασαραφιανού
Ο Ari Aster μέσα από τον κινηματογραφικό του φακό επιλέγει να μας αφηγηθεί έναν ιδιότυπο, αλληγορικό horror μύθο ενορχηστρώνοντας έτσι την δράση του ώστε να ανθίσει ένας ακόμη εφιάλτης που παίζει με τις πιο ευαίσθητες χορδές του θεατή σε συναισθηματικό και υπερβατικό επίπεδο.
Αχιλλέας Βασιλείου
Είναι κάτι εντελώς καινούργιο που βάζει στην άκρη όλα τα κλισέ της Αμερικανικής κινηματογραφίας (jump scares, blood scenes, σκοτάδια) και φέρνει υπερήφανα τα δικά του. Μια ταινία που βιώνεται και στα 150 λεπτά της σε βγάζει από την σκοτεινή αίθουσα τρομοκρατημένο αλλά και δικαιωμένο κινηματογραφικά.
Νικόλ Φιλιπποπούλου
Με πολλές παράλληλες ιστορίες να συμπληρώνουν την καταγγελία του Aster απέναντι στην φαλλοκρατική κι απρόσωπη κοινωνία του «σήμερα», το Midsommar συγκεντρώνει στο πρόσωπό του όλα εκείνα τα στοιχεία που διαμορφώνουν πολλαπλά επίπεδα σε μια κλασική folk horror ιστορία, μέσα από μια πανδαισία χρωμάτων, εικόνων και συμβόλων που γοητεύουν το «μάτι» και παρασέρνουν τον θεατή στην ωμή πραγματικότητά τους, σε ένα φιλμ που ξέρει να αποπροσανατολίζει από τα χαρτιά του, χωρίς ωστόσο να τα κρατά κρυφά.
kazanipouvrazei
Λάζαρος Κολαξής
Ο Aster ακολουθεί μια μινιμαλιστική προσέγγιση σε όλους τους τομείς -περιορισμένη βία, περιορισμένα ψηφιακά εφέ, περιορισμένες εναλλαγές στο μοντάζ- αλλά όταν αποφασίζει να χρησιμοποιήσει κάποιο από αυτά τα όπλα για να καθηλώσει τους θεατές, το απότελεσμα τον δικαιώνει πανηγυρικά.
Φίλιππος Χατζίκος
Ένα βραδυφλεγές, υπνωτιστικό δημιούργημα απαράμιλλης αισθητικής που μοιάζει με σκοτεινή τελετή κάποιου απόκρυφου φεστιβάλ, η οποία παίρνει τον χρόνο της για να εγκαθιδρύσει συνθήκες απόλυτης μυσταγωγίας και, τελικά, ενός υποδόριου, αλησμόνητου, πυρηνικού τρόμου.
Τάσος Ντερτιλής
Η ταινία σε υποβάλλει από το πρώτο πλάνο και δεν σε αφήνει να ξεφύγεις όχι μόνο για τα υπόλοιπα 147 λεπτά της διάρκειάς της αλλά και πολύ καιρό μετά την απομάκρυνση από την αίθουσα (για να μην πω και ακόμη και στα όνειρα).
Στέλιος Παπαγρηγορίου
Το Midsommar καταφέρνει να μπερδέψει αριστοτεχνικά την απάτη με την αισθησιακή παράδοση στον φόβο, σιγά σιγά σε κάνει να αφήνεις τη λαβή σου από την πραγματικότητα και σε σπρώχνει αργά και σταθερά μέσα σε ένα κόσμο απόλυτης τρέλας.
Λήδα Ειρήνη Αδάμου
Αρκεί μια ματιά στη σκηνή της «θυσίας», με την αρκούδα, τον jongleur, τους αυτόκλητους ευνούχους που προσφέρουν το σώμα τους στην πυρά, μ' όλα αυτά να λαμβάνουν τόπο στο φιλμ "Μεσοκαλόκαιρο", για να καταλάβει κανείς το μέγεθος του σουρεαλιστή σκηνοθέτη, που βρίσκεται ίσως πιο κοντά στην γενιά μας (και στα σημεία των καιρών), από οποιονδήποτε άλλο...
Δημήτρης Νταβανάς
Τα μακρόθυμα πρόσωπα των διοργανωτών, οι κατάλευκες ενδυμασίες και ο τονισμένος πλουραλισμός των χρωμάτων αρκούν για να σαγηνεύσουν τους τρωτούς και ανυποψίαστους ταξιδιώτες, των οποίων η υπνοβατική αφέλεια τονίζεται όταν απασφαλίζεται με παροιμιώδη κυνικότητα η δράση, προσφέροντας στο θεατή τη δυνατότητα να συναγάγει μόνος του τα συμπεράσματα, καθώς το φιλμ μπαίνει στην τελική του ευθεία.
Παύλος Γκουγιάννος
Μια οπερατική, ακραία, γκροτέσκα, φολκλορ, καρναβαλική και διονυσιακή μέθεξη, σαν σκανδιναβικά βακχανάλια στα οποία όλοι είναι υποχείρια ανώτερων δυνάμεων.
Πρίτσκας Γιώργος
Αν του δώσεις την προσοχή και τον χρόνο, το Midsommar θα σε πάει σε ένα πολύ αλλόκοτο ταξίδι, από αυτά που αφήνουν μέσα σου ένα έντονο αόριστο συναίσθημα παρά συγκεκριμένες ιδέες ή εικόνες. Όπως οι χειρότεροι εφιάλτες.
Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur.
Ο Ari Aster εντοπίζει τον απόλυτο τρόμο στην απουσία της επικοινωνίας, στην απώλεια της αγάπης και, πάνω απ' όλα, στο αληθινά τρομακτικό αίσθημα του να μην ανήκεις πουθενά. Κι αν υπάρχει κάτι που χρειάζεται να κατανοήσει ο σύγχρονος κινηματογράφος τρόμου είναι πως αυτά ακριβώς είναι τα πιο τρομακτικά φαντάσματα. Ari, αναμένουμε με ενδιαφέρον το τρίτο χτύπημα.
gaRis
Σινεμά όχι για όλα τα γούστα (και στομάχια), ταγμένο όμως στο πάγιο στοίχημα των θιασωτών του horror genre να κοιτάξει κατάματα το arthouse και να δίνει βάσιμες ελπίδες για ακόμη μεγαλύτερα πράματα από τον Arούλη μας.
Ζήσης Μπαρτζώκας
Βαριά ταινία με αργούς ρυθμούς που σε κάνει να νιώθεις εγκλωβισμένος και τη θυμάσαι για μέρες μετά, αλλά όχι με καλό αίσθημα.
vandimir
Πρόκειται για ένα (αργό και βραδύκαυστο) φιλμ τρόμου με προσωπική ματιά και στιλ, το οποίο ξεχωρίζει απ' ολες τις απόψεις από τον σωρό των άθλιων ταινιών του είδους, που βασίζονται στα ανεγκέφαλα "μπου" και μας έχουν κατακλύσει τα πολλά τελευταία χρόνια.
Dimitris Dx
Το τελικό αποτέλεσμα είναι γοητευτικό, θελκτικό και ούτε για ένα δευτερόλεπτο βαρετό, αυτό όμως που κρύβεται κάτω από την επιφάνεια υπολείπεται στέρεων βάσεων. Είναι αυτό απαραίτητο, ειδικά σε μία ταινία τρόμου; Όχι φυσικά, στερεί όμως από το Midsommar εκείνη την τελική ώθηση για να συμπεριληφθεί στο απόλυτο Πάνθεον των ταινιών τρόμου, θέση την οποία είχε τις δυνατότητες να κατακτήσει.
Μάριος Μαύρος
Ένα γεμάτο ψυχολογικό ταξίδι που περιλαμβάνει την απώλεια, την απόρριψη και την επιθυμία για αποδοχή. Το τελευταίο εικοσάλεπτο παίζει με το μυαλό και σοκάρει τον θεατή τον ανασηκώνει από την καρέκλα, αφήνοντας τον να κοιτάζει καθηλωμένο.
Δημήτρης Αποστολόπουλος
2019-08-14
Με υπέρμετρη φιλοδοξία και έντονη διάθεση για πειραματισμό, ο Ari Aster εδώ, δεν καταφέρνει να επικοινωνήσει με το θεατή τις αρχικές του ιδέες, ενώ εμείς μένουμε σε μια μόνιμη αναμονή για κάτι που έρχεται, μα δεν συμβαίνει ποτέ.
Λουκάς Κατσίκας
2019-08-16
Έναν ακριβώς χρόνο αφότου συστήθηκε σκηνοθετικά με την περιβόητη «Διαδοχή», ο Άρι Άστερ επιστρέφει στα κινηματογραφικά χωράφια του ψυχολογικού τρόμου και του ζοφερού δράματος έτοιμος να σοκάρει μερικούς, να διχάσει αρκετούς, αλλά και να επιβεβαιώσει όσους θεατές έδειξαν εξαρχής εμπιστοσύνη στο ταλέντο του.
Νίκος Δρίβας
Ο σκηνοθέτης καταφέρνει να κάνει καλή δουλειά στο χτίσιμο της έντασης με μερικές σκηνές που θα ανταμείψουν την ώρα που διέθεσες κι άλλες – μάλλον – αχρείαστες, αλλά αν μη τι άλλο προσφέρει μια ανατρεπτική ταινία στον θεατή.
Ειρήνη Δρίβα
Η εξέλιξη της ιστορίας, αν και είναι προβλέψιμη, είναι τόσο αργή που πραγματικά γκρεμίζει το σασπένς και την απειλητική ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί, από το πρώτο κιόλας μισάωρο. Ευτυχώς, ξαναβρίσκει το στίγμα της το τελευταίο, με ένα τέλος που και εννοιολογικά και σκηνοθετικά είναι για γερά στομάχια.
Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
2019-08-12
Βραδυφλεγές και αισθητικά άρτιο, το φιλμ χαρίζει εικόνες που μαγνητίζουν, διατηρεί όμως μέχρι το τέλος νοηματικά μετέωρες σημαντικές πτυχές της πλοκής.
Λήδα Γαλανού
2019-08-08
Ενα εντυπωσιακότατο «φάτε μάτια ψάρια» (ή άλλες σάρκες, επί του προκειμένου) που μαγεύει το βλέμμα σαν σειρά ειδωλολατρικών καρτ ποστάλ, δεν καταφέρνει όμως να θορυβήσει, να εμβαθύνει ή να στοιχειώσει, αλλά περισσότερο να προτείνει θαυμάσιες ιδέες για ταπετσαρίες ή diy αξεσουάρ.
Γιώργος Κρασσακόπουλος
2019-08-06
Λεπτοδουλεμένο στις λεπτομέρειες αλλά θολό στην ουσία του, αυτό το επικό, φολκλορικό παραμύθι τρόμου από τον σκηνοθέτη της «Διαδοχής», γοητεύει, μα μένει πιο κάτω από το υπερφίαλο hype που έχει δημιουργήσει.
Άντα Δαλιάκα
2019-08-10
Ακόμα και όταν η ιλαρότητα των γεγονότων απειλεί με κατάρρευση το δράμα, το ύφος του φιλμ, βασισμένο σε μια «ενοχλητική» ατμόσφαιρα αντίφασης που μεθοδικά αποκαλύπτει μια ανησυχητικά διαταραγμένη αντίληψη της πραγματικότητας, μαρτυρά έναν δημιουργικό σκηνοθέτη που ψάχνει ακόμα το δρόμο για να διοχετεύσει τις κινηματογραφικές επιρροές του.
Ευδαίμων Ράνια
Το ταξίδι της Dani τελειώνει με φωτιά και με χαμόγελο, για τη μοναξιά που είχε και δεν έχει πια. Για το νόημα ζωής που δεν είχε και έχει πια. Ένα χαμόγελο και για εμάς και το απ' αλλού φερμένο ταλέντο του Ari Aster, που ελπίζουμε στην τρίτη ταινία του, να μάθει να χωράει από την αρχή μέχρι το τέλος την ουσία της λέξης μέτρο.
Αντώνης Παυλίδης
Σε αντίθεση με το Hereditary το οποίο ήταν απρόβλεπτο με κάθε έννοια, εδώ γνωρίζουμε από την αρχή πως το στοιχείο της έκπληξης αφηγηματικά δεν πρόκειται να υπάρξει. Η υπερβολικά μεγάλη σε διάρκεια ταινία, ο αργός ρυθμός της αλλά και η τυποποιημένη της δομή στην πλοκή, είναι σχεδόν σίγουρο πως θα κουράσει κάποιους από εσάς.
Αλέξανδρος Κυριαζής
Παρότι θεματικά και σεναριακά δεν έχει να μας πει τίποτα, σκηνοθετικά ή μάλλον οπτικά, το Midsommar είναι αναμφισβήτητα αξιόλογο, με την εξαιρετική φωτογραφία και την υποβλητική μουσική να καταφέρνουν να δημιουργήσουν τη κατάλληλη ατμόσφαιρα αλλά μόνη της δεν αρκεί για να γεμίσει τόσο κενό χρόνο.
Γιάννης Φραγκούλης
Η δύναμη χάνεται και μένει μόνο το εφέ, το θέαμα που σαν τρόμος εξιτάρει, μέχρι ενός βαθμού, το νευρικό μας σύστημα, όχι όμως εντελώς, μέχρι να εθιστούμε σε αυτό και, κυρίως δεν εκκινεί αυτές τις ιδεολογικές διεργασίες που θα μας μιλήσουν για τον κόσμο τους.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2019-08-04
Το φιλμ ξεκινά πειστικά και εντυπωσιακά αλλά σταδιακά χάνει μεγάλο μέρος της δύναμής του, ενώ με απογοήτευση διαπιστώνουμε ότι το πιο γοητευτικό σημείο της (η πολλά υποσχόμενη αφετηρία) δεν είναι παρά μια τρύπα στο νερό που δεν έχει καμιά λογική υπόσταση.
Κώστας Ζαλίγκας
Πολύ εντυπωσιακή κατασκευή του συνολικού εγχειρήματος από τον Αρι Αστερ και τους συνεργάτες του στη φωτογραφία, στα κοστούμια, στα σκηνικά, αλλά γρήγορα αντιλαμβάνεσαι ότι κάτι ομιχλώδες και ακαθόριστο θέλει να πει εδώ ο σκηνοθέτης, που επιχείρησε να μπολιάσει τη θριλερική φόρμα με μια ιστορία χωρισμού υπογραμμίζοντας την ανάγκη να ανήκεις σε ένα σύνολο, μια οικογένεια, μια κοινότητα.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Δυόμιση ώρες για κάτι στυλίστικο, το οποίο πάσχει κι από εναλλαγή σκηνικών ώστε τουλάχιστον να μάγευε οπτικά, είναι πάρα πολύς χρόνος για να μη δοκιμαστούν τα νεύρα .
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2019-08-02
Το πολύ στυλ αφήνει στο περιθώριο το περιεχόμενο, η ταινία αργεί πάρα πολύ να φτάσει στην ουσία και όταν αυτό γίνεται, αναρωτιέσαι ποια είναι τελικά αυτή η ουσία...
