Οι Άθλιοι(2019)
(Les Miserables) | Πρώτη προβολή: 14-11-2019
Κώστας Γ. Καρδερίνης
Οι Άθλιοι του Λι αντλούν έμπνευση από την εξέγερση του 2005 η οποία «φωταγώγησε» την Πόλη του Φωτός με αρνητικό φωτογραφικό αποτύπωμα. Σχολιάζουν με τρόπο εμφατικό τη σύγχρονη παράλληλη πορεία τους και δεν αφήνουν την παραμικρή χαραμάδα αισιοδοξίας που θα μπορούσε ενδεχομένως να σπάσει το απόστημα.
Αλέξανδρος Κυριαζής
Δεν έχουμε να κάνουμε απλά με μια ταινία που έχει δυναμική πλοκή αλλά με ένα σχεδόν αφόρητα ρεαλιστικό κοινωνικό θρίλερ που αποτυπώνει άψογα μια σκληρή πραγματικότητα με όλα της τα πιόνια να βρίσκονται στο τραπέζι και να απειλούν.
Αντώνης Γκούμας
Έξυπνο σεναριακά πάντρεμα της πραγματικότητας με τη μυθοπλασία, η ταινία μας συστήνει τους χαρακτήρες της και τους αφήνει απλά να κινούνται στο χώρο, όπου αναπάντεχα θα συγκρουστούν, άλλοτε λιγότερο αναίμακτα, άλλοτε όμως βίαια και βάναυσα.
vandimir
Υπάρχει η πλοκή και η δράση που δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα, υπάρχει το στοιχείο της περιπἔτειας, η πέρα για πέρα ρεαλιστική, ῝βρώμικη῝ εικόνα και η δυνατή σκηνοθεσία. Αυτά και μόνο θα αρκούσαν για να με κρατήσουν καθηλωμένο. Αυτά όμως είναι η κορυφή του παγόβουνου. Η ουσία είναι όσα δείχνονται για την κόλαση των υποβαθμισμένων προαστίων του Παρισιού (και πλήθους άλλων δυτικών μεγαλουπόλεων προφανώς).
Χρήστος Σκυλλάκος
Tαρακουνιέσαι από την δύναμη του σινεμά να σου μιλάει τόσο άμεσα, τόσο οικεία, τόσο απειλητικά, τόσο αληθινά δίχως γλυκόλογα, ψευτοευαισθησίες και λειάνσεις.
Μίλτος Τόσκας
Τα λεπτά όρια ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας από έναν μετρ του είδους. Πραγματικά γεγονότα θα ειπωθούν με δυνατή φωνή. Μία καταγγελία και συγχρόνως μία προειδοποίηση. Αύριο βράδυ ίσως είναι αργά ...
Μάνος Θηραίος
Οι Άθλιοι", πρώτο πόνημα μεγάλου μήκους στη μυθοπλασία του μικρομηκά και πρωτίστως ντοκυμαντερά Λατζ Λυ είναι μια κραυγή ειλικρίνειας και ψυχραιμίας, δοσμένη με κινηματογραφικό πάθος και δυναμισμό και συνάμα με ουσιαστική αποστασιοποίηση απέναντι στην αντικειμενική αλήθεια αυτών που αφηγείται.
Άγγελος Πολύδωρος
Ο σκηνοθέτης Λατζ Λι ενώ ξεκινά το φιλμ σαν ένα τηλεοπτικό επεισόδιο των Ρούκις, με τον καλό και τον κακό αστυνομικό να είναι στα μαχαίρια και τον τρίτο να προσπαθεί να τους ηρεμήσει για το καλό όλων (συνταγή), καταλήγει να μετατρέψει το φιλμ σε ένα πολυεπίπεδο κοινωνικο-πολιτικό δράμα που μου έφερε στο νου «Το μίσος» του Ματιέ Κασοβίτς.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2019-11-18
Πηγαίος ρεαλισμός και μια απίστευτη ενέργεια είναι τα χαρακτηριστικά μιας ταινίας στην οποία κινηματογραφούνται μερικές ημέρες από την αφόρητη ζωή στις δύσκολες περιοχές περιχώρων του Παρισιού, εκεί όπου σε μόνιμη βάση, επικρατεί η ένταση, ο φόβος και αυτή η εφιαλτική αίσθηση ότι ανά πάσα στιγμή κάτι πολύ άσχημο μπορεί να συμβεί.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Ο Λι αντιμετωπίζει το θέμα του με εκπληκτικό έλεγχο, καταγράφοντας, με αυθεντικότητα (εκτός από τους βασικούς ηθοποιούς πολλοί άλλοι είναι ερασιτέχνες), δίνοντας χώρο στον καθένα από τα βασικά του πρόσωπα για να μπορέσουμε να δούμε τις διάφορες πλευρές (καλές και κακές) του χαρακτήρα τους, στήνοντας τις σκηνές του (η πολύ ωραία, ρεαλιστική φωτογραφία είναι του Ζιλιέν Πουπάρ) με εξαιρετική αίσθηση του μοντάζ και του ρυθμού...
Σοφία Γουργουλιάνη
Κι αν σε σημεία οι χαρακτήρες αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων και ψήγματα διδακτισμού εισβάλλουν απρόσκλητα, ο Λι έχει παραδώσει στην κινηματογραφική ιστορία τη φλεγόμενη αλήθεια του σε μια ταινία-ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να εκραγεί.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Το σενάριο είναι γραμμένο με εξαιρετικό τρόπο ώστε να διευκολύνει σκηνοθεσία κάμερας στο χέρι. Ετσι, έχουμε ένα πολύ μοντέρνο πράγμα μπροστά στα μάτια μας, το οποίο δεν πουλά μοντερνιά, αντίθετα έχει ως στόχο του την κοινωνική περιήγηση σε αυτά τα προάστια όπου θα ξεσπάσουν οι συγκρούσεις και το δράμα και βέβαια η σύγκρουση στην οποία οδηγούμαστε είναι επινοημένη, είναι σενάριο.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2019-11-16
Με ωμή καταγραφή μιας απελπιστικής πραγματικότητας από τα παρισινά προάστια, κάμερα στραμμένη στα βαθύτερα αίτια του «διαχρονικού προβλήματος» των αναξιοπαθούντων αυτής της γης και ηλεκτρισμένη ενέργεια ακόμη και στα πιο ανεπαίσθητα σημεία του έργου, οι σύγχρονοι «Άθλιοι» εκφράζουν την ανησυχία του σκηνοθέτη για τις συγκρουσιακές σχέσεις που σιγοβράζουν.
Άντα Δαλιάκα
2019-11-14
Ντοκιμαντερίστικο στυλ αφήγησης που, ωστόσο, δεν αποφεύγει εντελώς την κριτική απέναντι στη βαναυσότητα της αστυνομίας (και της προβληματικής αστυνόμευσης μιας ευαίσθητης ταξικά περιοχής), αλλά και ταιριαχτά άβολο... σασπένς στην ατμόσφαιρα πριν το ξέσπασμα της βίας, σε ένα αρκούντως πρωτότυπο φιλμ.
Όλγα Τσιρακίδου
Η ταινία καταφέρνει να παρουσιάσει τις προσπάθειες αλλά και τις αδυναμίες συμβίωσης, τις σχέσεις εξουσίας και τις νοοτροπίες των ανθρώπων που ζουν στο Μονφερμέιγ με μια ψύχραιμη αλλά αρκετά διεισδυτική ματιά.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Ο ρυθμός είναι στακάτος, οι εικόνες ρέουν χωρίς κομπιάσματα, η ταινία μπορεί να ιδωθεί και ως ένα καθαρόαιμο αστυνομικό θρίλερ! Που δεν κωλώνει να σχολιάζει υποδορίως την σημερινή κατάσταση στο Παρίσι. Και οι αντιστίξεις μπορούν να γίνουν από τον κάθε θεατή.
kazanipouvrazei
Το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής των Καννών είναι ένα δυναμικά σκηνοθετημένο αστυνομικό θρίλερ, που μας μεταφέρει σε ένα υποβαθμισμένο προάστιο των Παρισίων το καλοκαίρι του 2018.
Dimitris Dx
Προς τιμήν του, o Ly δε βιάζεται να αποκαλύψει το εύρος της αφήγησής του, εξερευνά τις γωνίες της κοινωνίας του, στήνει στερεότυπα ανθρώπων για να τα διανθίσει σταδιακά με ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες (αν και δεν δημιουργεί πάντα κάτι απόλυτα τρισδιάστατο) και ακολουθεί αντίστροφα το φιτίλι μέχρι την αναπόφευκτη έκρηξη.
Κώστας Ζαλίγκας
Το περιμένεις ότι κάποια στιγμή θα βρεθεί η αφορμή για το ξέσπασμα αλλά μέχρι τότε οι «Αθλιοι» δεν έχουν καταφέρει να σε κάνουν κοινωνό της αγωνίας και του αδιεξόδου τους.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2019-11-08
Η ταινία του είναι σφιχτή, ζωηρή και επείγουσα, σηματοδοτώντας την έλευση ενός αξιόλογου ταλέντου στον γαλλικό κινηματογράφο.
Λήδα Γαλανού
2019-11-10
Aυτό εδώ δεν είναι, δυστυχώς, το νέο «Μίσος», οι ήρωές του αλλά και το γεμάτο αδρεναλίνη τελευταίο μέρος εγκλωβίζονται στα στερεότυπα και σε μια χειριστική συναισθηματική υπερβολή. Έστω κι έτσι, αυτή ακριβώς, με τη δύναμη της νεότητάς της και με την πολιτική της ακρίβεια, είναι η ταινία που χρειάζεται σήμερα η Γαλλία, αλλά και η Ευρώπη της ανισότητας και της κοινωνικής αστάθειας: αυτήν ο Λι επιλέγει να την κάνει λαχανιασμένο σινεμά.
Κωστής Θεοδοσόπουλος
2019-11-12
Βγαλμένο από τα γκέτο του Παρισιού και έχοντας αποσπάσει το Βραβείο της Επιτροπής του Φεστιβάλ Καννών, το ψυχωμένο αλλά στα όρια του διδακτισμού ντεμπούτο του Λαντζ Λι μας συστήνει σε ένα νέο και άκρως ελπιδοφόρο σκηνοθετικό βλέμμα.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Αν και σαν χαρακτήρες είναι μάλλον σχηματικοί, ο σκηνοθέτης που το 2005 είχε καταγράψει εκ των έσω τα γεγονότα του 2005 με τη κάμερά του, κερδίζει το στοίχημα όταν καλείται να αναπαραστήσει τις ταραχές, είτε σε μικρότερη, είτε σε μεγαλύτερη έκταση σε μια ταινία που θυμίζει αρκετά το Μίσος (1995), του Ματιέ Κασοβίτς, χωρίς να εμβαθύνει όσο εκείνο στο φαινόμενο της γκετοποίησης, της αστυνομικής βίας, της φυλετικής/ταξικής πάλης.
Χρήστος Μήτσης
2019-11-06
Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στις Κάνες για μια σκηνοθετημένη με νεύρο και ρεαλισμό αστυνομική περιπέτεια (αλά «Ημέρα Εκπαίδευσης»), η οποία δεν αποφεύγει το διδακτισμό και τη δραματική υπερβολή.
Νίκος Παλάτος
2019-11-02
Ένα ενίοτε εκρηκτικό φιλμ για τη σύγχρονη γαλλική κοινωνία (και όχι μόνο), που κάπου όμως στέκει ανολοκλήρωτο απέναντι στο θέμα του. Δεν απευθύνεται απαραίτητα μόνο στους φίλους τού κάπως πιο «intellectuel» γαλλικού κινηματογράφου, μιας και o ρυθμός είναι γρήγορος, το δε θέμα νεανικό και επίκαιρο.
Απόστολος Κίτσος
Υπάρχει νεύρο, υπάρχει ηλεκτρισμένος, αλλά όλα δείχνουν πολύ περισσότερο από ότι θα έπρεπε "προβαρισμένα".
Πόλυ Λυκούργου
2019-11-04
Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ο ντοκιμαντερίστας Λατζ Λι επιχειρεί να καταγράψει, με ηλεκτρισμένη εικόνα αλλά κι αναπόφευκτα κλισέ, τη ζωή στα υποβαθμισμένα προάστια του Παρισιού.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Μοδάτη, καλλιτεχνική προσέγγιση θέματος με κατατρεγμένες, μουσουλμανικές μειονότητες, μετανάστες έχοντας ως φρούριο την αντικειμενικότητα στο όποιο σενάριο, που δεν υπάρχει σενάριο, ακόμα και στο φοβικά αποστασιοποιημένο φινάλε της, που είναι εντελώς στον αέρα. Αλλάχ ουάχμπαρ!
