Τα Άγρια Αγόρια(2017)
(Les Garçons Sauvages / The Wild Boys) | Πρώτη προβολή: 05-12-2019
Λήδα Γαλανού
2019-12-20
Στο μεταίχμιο του μανιφέστου και της παρωδίας, του Κοκτό και του Τζεφ Κουνς, η ταινία, μια συναρπαστική τομή στην καρδιά της τωρινής συζήτησης για τα όρια των φύλων, βλέπεται σαν να τρως ένα σαρκώδες και μαζί σαρκοβόρο φρούτο.
Μισέλ Δημόπουλος
Ο Μαντικό θολώνει τα νερά, ανατρέπει τα είδη, αμφισβητεί τα καθιερωμένα σημεία αναφοράς. Παίζει σε όλα τα ταμπλό: συνυπάρχουν ή εναλλάσσονται παρωδία, χιούμορ και σκληρότητα, σοφιστικέ κατασκευές δίπλα σε στοιχεία γκροτέσκ και χοντροκοπιάς, ψυχεδελισμός και πρωτογονισμός, κομψό ασπρόμαυρο και κραυγαλέο χρώμα. Αυτό είναι το στιλ του, η εικονοκλαστική του δύναμη και η ιδιαιτερότητα της κινηματογραφικής του γραφής.
Μάνος Θηραίος
Φροϋδικές εικόνες, εφιάλτες και παραμύθια μαζί με έναν οπτικό πλούτο που μοιάζει να βγήκε από ντοκυμανταίρ για την ιστορία του κινηματογράφου κάνουν τα "Άγρια αγόρια" την απόλυτη avant garde ταινία της σύγχρονης εποχής μας και ταυτόχρονα μια ενδιαφέρουσα -μα και παραισθησιογόνα- σπουδή της ανθρώπινης φύσης και της τέχνης του κινηματογράφου.
nicolas1810
Ψυχεδελικός παροξυσμός υπό ενός δήθεν ερασιτεχνικού μανδύα κινηματογράφησης, που σε περίπτωση που αρχίσεις να τριπάρεις μαζί του δεν ξεκολλάς με τίποτα.
Αλέξανδρος Παπαγεωργίου
Είναι η πιο παράξενη, φιλόδοξη, περιπετειώδης, παραισθησιογόνα, αποκλίνουσα, παραβατική, αντικανονική ταινία από όλες όσες κυκλοφόρησαν φέτος στα ελληνικά σινεμά. Και για να ξεκαθαρίσουμε την θέση μας, όλα αυτά είναι κινηματογραφικά παράσημα.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Εκείνο που κάνει την ταινία του Μαντικό να αποφεύγει τη χυδαιότητα (και υπάρχουν αρκετές, με ερωτικά και σεξουαλικά στοιχεία σκηνές που θα μπορούσαν να οδηγήσουν εκεί) και να ξεχωρίζει είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει την ιστορία του. Με στιλιζαρισμένες, εξπρεσιονιστικές συχνά εικόνες, που αντλούν τόσο από το βουβό κινηματογράφο όσο και από τον πιο σύγχρονο (με τον διευθυντή φωτογραφίας Πασκάλ Γκρανέλ να κινείται επιδέξια ανάμεσα στο μαυρόασπρο και το έγχρωμο φιλμ), με τη δημιουργία μιας, με έντονο ερωτισμό, σουρεαλιστικής ατμόσφαιρας (ένα είδος μποροβτσικού «Γκοτό, το νησί του έρωτα»).
Γιάννης Καραμπίτσος
Από τις καλύτερες ταινίες του 21ου αιώνα από τα συγκλονιστικότερα ντεμπούτα μεγάλου μήκους δημιουργών του παγκόσμιου κινηματογράφου τα Άγρια Αγόρια δεν απευθύνονται όπως έγραψαν κάποιοι κριτικοί σε ένα ψαγμένο και ειδικό κινηματογραφόφιλο κοινό αλλά σε όλο τον κόσμο, όπως σε όλο τον κόσμο απευθύνεται ο κινηματογράφος τέχνη, άσχετα ότι με την Έλλειψη Παιδείας Κινηματογραφικής και Όχι Μόνο αυτή η Προσέγγιση έχει καταστεί πολύ δύσκολη.
Τάσος Χατζηευφραιμίδης
2019-12-14
Ένα εικαστικό κομψοτέχνημα, αλλά και μια από τις πιο ρηξικέλευθες (αισθητικά και πολιτικά) κινηματογραφικές προτάσεις των τελευταίων χρόνων.
Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
2019-12-18
Χειμαρρώδες αβανγκάρντ κομψοτέχνημα, το οποίο επιτίθεται στις αισθήσεις σαν παραισθησιογόνο, με δύναμη που σπανίζει πλέον, προκαλώντας τα εκφραστικά όρια του σινεμά.
Ηλίας Φραγκούλης
2019-12-12
Κάποιοι θεατές θα δοκιμαστούν, άλλοι θα γίνουν έξαλλοι και θα εγκαταλείψουν πριν από το φινάλε της ταινίας, άλλοι θα λατρέψουν και δεν θα θέλουν να τραβήξουν το βλέμμα από την οθόνη ακόμη και αφού τελειώσει. Είναι θέμα κουλτούρας και αισθητικής αντίληψης. Το συστήνω σαν εμπειρία, δεν απαιτώ να αρέσει κιόλας. Προσωπικά, ομολογώ πως είναι ένα έργο που θαύμασα.
Αχιλλέας Βασιλείου
2019-12-16
Ένα σινεφίλ μικρό διαμάντι που λάμπει κάτω από την άμμο της mainstream κινηματογραφικής βιομηχανίας.
Dimitris Dx
Έχει κάτι από αισθητική Guy Maddin και κάτι από την τρέλα του Leos Carax, παρόλα αυτά το Les garçons sauvages διατηρεί μια προσωπική οπτική που μετατρέπει το σινεμά του σε παραισθησιογόνο όνειρο και διατηρεί την αφήγησή του ρετρό αλλά και αναλλοίωτη στο χρόνο.
Γιάννης Αποστολίδης
2019-12-10
Aκόμη κι αν κάποιες στιγμές φλερτάρει με την αυταρέσκεια φορτώνοντας με όλο και περισσότερες στιλιστικές υπερβολές την εικόνα, εντυπωσιάζει με την πρωτοτυπία και την τόλμη του, υπογράφοντας ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σκηνοθετικά ντεμπούτα των τελευταίων ετών.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Ιδέες που αν και δεν συνδέονται πάντα μεταξύ τους, ή παραμένουν μετέωρες, χρησιμοποιούνται σαν όχημα για μια ανεπανάληπτη κινηματογραφική εμπειρία που απαιτεί ανοιχτόμυαλους θεατές με αισθητικές, καλλιτεχνικές και άλλες ανησυχίες.
Φίλιππος Χατζίκος
Τάσος Μελεμενίδης
2019-12-08
Παρά τον ακραίο φορμαλισμό τους και την τοποθέτηση σκηνών που μοιάζουν με ενσωματωμένα βιντεοκλίπ, τα Άγρια Αγόρια βασίζονται σε έναν στρωτό αφηγηματικό πυρήνα που δεν παρατούν ποτέ, ο οποίος περιστρέφεται γύρω από τις έννοιες του φύλου και της κοινωνικής τάξης, μιλώντας ξεκάθαρα για το παρόν, αν και η ιστορία τους τοποθετείται έναν αιώνα πίσω.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Εκείνο που έχω να πω, όμως, είναι πως αυτό που είδα, αυτό το συγκεκριμένο πείραμα, είναι απολύτως ολοκληρωμένο στη σύλληψη του, στην εκτέλεση του, στο περιεχόμενο του, στην τόλμη του και στην τολμηρότητα του αλλά και στις ισορροπίες του και παρόλο ότι ο «πειραματικός κινηματογράφος» συνήθως με φοβίζει επειδή πίσω από την ταμπελίτσα κρύβονται του κόσμου οι απατεώνες ή οι αδυνατούντες να ψελλίσουν κάτι ή να πουν κάτι ολοκληρωμένο, τούτο εδώ είναι το ακριβώς αντίθετο.
Ρεγγίνα Ζερβού
Ο Μαντικό προσεγγίζει με ιδιότυπο και μαγικό τρόπο τόσο τον ερωτισμό όσο και την έμφυλη ταυτότητα, με τους ήρωες τους στο όριο που χωρίζει το αρσενικό και το θηλυκό, σε ένα παιχνίδι που ο σκηνοθέτης θέλει να αφήσει τη λύση για το τέλος.
Ελεάννα Μάνεση
Η σκηνοθεσία είναι πρωτότυπη και πολύ προσεγμένη προκαλώντας έντονα συναισθήματα αρκεί ο θεατής να δει την ταινία χωρίς στεγανά και προκαταλήψεις.
Πάρις Μνηματίδης
Σοφιστικέ και ωμά ταυτόχρονα, τα «Άγρια Αγόρια» συνιστούν μια πρόταση έξω από τα συνηθισμένα, που είναι σε θέση να ανταμείψει και με το παραπάνω έναν ανοιχτόμυαλο θεατή.
Άντα Δαλιάκα
2019-12-06
Το εκρηκτικό, βίαιο, οργιώδες μέσα στη σύνθεση ιδεών και εικόνων που προτείνει, μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Γάλλου Μπερτράν Μαντικό είναι ένα ονειρικό, σινεφίλ trip στην αποδόμηση της αναπαράστασης των έμφυλων ταυτοτήτων.
Πάνος Γκένας
2019-12-04
Θεαματικό ντεμπούτο του Μπερτράν Μαντικό που υπόσχεται ένα τριπαριστό, αισθησιακό ταξίδι στα κινηματογραφικά «νερά» του πειραματικού σινεμά.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Η όλη προσπάθεια μοιάζει με φόρο τιμή του σκηνοθέτη-σεναριογράφου Μπερτράν Μαντικό προς το σινεμά του Ζαν Κοκτό, και το γεγονός ότι τα πέντε αγόρια είναι στην πραγματικότητα κορίτσια (Πολίν Λοριγιάρ, Βιμάλα Πονς, Νταϊάν Ρουξέλ, Ανέλ Σνεκ, Ματίλντ Βαρνιέ) κάτι λέει...
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
...ένα εικαστικό και ιδεολογικό χάος που εντυπωσιάζει μεν τον αμφιβληστροειδή αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μπορούμε να το πάρουμε στα σοβαρά αφού η «πρόκληση για την πρόκληση» είναι η μόνιμη συνθήκη που συνοδεύει τα αγόρια στην πορεία προς την... ριζική μεταμόρφωση τους.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Ο υπερφίαλος και ελάχιστος Μπερτράν Μαντικό παρουσιάζει έναν ευφάνταστο αχταρμά αδιάκοπου, προσωπικού αυνανισμού βασιλικά εικονοποιημένου. Και όπως αναφέραμε: από ουσία το απόλυτο τίποτα, μηδέν εις το πηλίκον.
Άγγελος Πολύδωρος
Δεν αμφιβάλλω ότι πολλοί ίσως τη χαρακτηρίσουν από τα πρώτα της πλάνα ως αριστούργημα. Θεωρώ ότι είναι από τις ταινίες «έξω από τα στερεότυπα» που ή θα σε κερδίσουν από τα πρώτα λεπτά ή θα σε απωθήσουν.
Νίκος Δρίβας
2019-12-02
H ταινία δεν καταφέρνει να προσφέρει σχεδόν τίποτα και γίνεται "μια από τα ίδια".
