Η Αόρατη Ζωή της Ευρυδίκης Γκουσμάο(2019)
(A Vida Invisível) | Πρώτη προβολή: 06-02-2020
Δέσποινα Τριανταφυλλίδου
Τα συναισθήματα είναι παρόντα, μεγάλα και ηχηρά. Χωρίς υπερδιόγκωση και ανώφελους μελοδραματισμούς, η ιστορία καλύπτει σχεδόν 70 χρόνια, ενώ η πλοκή σταματά το 1958 για να μεταφερθεί μονομιάς στο σήμερα. Ωστόσο, η αφήγηση κυλά απρόσκοπτη, επιτυγχάνοντας τη μέθεξη του θεατή στο δράμα των δύο γυναικών.
Χρήστος Σκυλλάκος
Καθώς σηκώνεστε να φύγετε από το σινεμά, κάντε τον κόπο και ξαναγυρίστε προς την οθόνη και ακούστε το τελευταίο τραγούδι: τα δυο κορίτσια θα συνεχίζουν να παλεύουν και εσείς θα έχετε αυτή την γλυκόπικρη ανάμνηση τους, τόσο ευγνώμονες, λοιπόν, για αυτό το αριστούργημα, τόσο ευχαριστημένοι που το σινεμά παράγει και πάλι την «αίσθηση του θαύματος».
Σοφία Γουργουλιάνη
2020-02-18
Συμπερασματικά, πρόκειται για ένα μελόδραμα ζωντανό, που πάλλεται από αγνό κινηματογραφικό συναίσθημα. Και βρίσκει τελικά τη χρυσή τομή ανάμεσα στο παλιό κλασικό μελόδραμα που ναι, είναι «αλλιώς», και στο νέο (μη συμβατικές φόρμες) που είναι τελικά πολύ ωραίο!
Νίκος Παλάτος
Ανόθευτο μελόδραμα που ποτέ δεν ντρέπεται για τις καταβολές του, μένοντας προσηλωμένο σε αυτό που πρεσβεύει, χωρίς art-house «δηθενιές» και φιοριτούρες.
Χρήστος Μήτσης
2020-02-20
Βραβείο καλύτερης ταινίας του τμήματος Ένα Κάποιο Βλέμμα στις Κάνες για ένα απόλυτα μοντέρνο μελόδραμα με αλμοδοβαρικό άρωμα, συναρπαστική αφήγηση και τρικυμιώδη συναισθήματα.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2020-02-16
Η κατάβαση στην κόλαση σε αυτό το τροπικό μελόδραμα, όπως το περιγράφει ο Αϊνούζ, δεν προκύπτει με απότομες πτώσεις και ακραία περιστατικά αλλά συμβαίνει μέσα από έναν μελαγχολικό παραλληλισμό: είναι σαν οι κάποτε αχώριστες αδελφές να παρακολουθούν διαισθητικά τις ραγισμένες ζωές τους σε μια ταινία saudade ατμόσφαιρας και στέρεων ερμηνειών.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Ο Βραζιλιάνος σκηνοθέτης, με εμπειρία στον χώρο του ντοκιμαντέρ, καταφέρνει να φτιάξει ένα υπόδειγμα δραματικής ταινίας, άνευ πονηρών τεχνασμάτων, μια κατάβαση στην ανθρώπινη σκοταδίλα γεμάτη συναίσθημα. Πρώτο απ΄ όλα που ξεπηδά είναι αυτό της αγανάκτησης.
Τάσος Ντερτιλής
Αυτή η Αόρατη Ζωή, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Μάρτα Μπατάλια, είναι η πιο γοητευτική και συναρπαστική προσθήκη στο είδος τα τελευταία χρόνια. Συγκινηθείτε ελεύθερα!
Μάνος Θηραίος
Κινηματογράφος για όλους, με μηνύματα που αφορούν τους πολλούς και με ενσυναίσθηση της εθνικής του ταυτότητας -και για όλους αυτούς τους λόγους, εξαιρετικός.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Η τρίτη πράξη μας προσγειώνει κάπως απότομα αλλά το φιλμ, η διαδρομή ως την κορύφωση, ο ελεγειακός τρόπος με τον οποίον ο Αϊνούζ μιλά για την απουσία και για χαμένες ζωές, δικαιολογεί απολύτως το κεντρικό του θεώρημα.
vandimir
Συγκίνηση λοιπόν (μην ανησυχήσετε αν σας ξεφύγει κανένα δάκρυ στο τέλος, φυσιολογικό είναι), χαμένες ζωές, όνειρα που δεν πραγματοποιούνται ποτέ, δυστυχία με κοινωνική προέλευση και φεμινιστικός λόγος συνθέτουν ένα από τα σπάνια σύγχρονα ενδιαφέροντα μελοδράματα. Συνίσταται.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Επικό και πανέμορφο μελόδραμα εποχής, η ταινία αποτελεί μια έξυπνη αναφορά στον μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης, μα πάνω απ' όλα ένας ύμνος στο γυναικείο σθένος.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Αν και η ταινία είναι κάπως μεγαλύτερη σε διάρκεια απ' όσο ίσως χρειαζόταν και αργεί κάπως να μπει στην ουσία του θέματος, όταν αυτό γίνεται δεν υπάρχει περίπτωση να την αφήσεις.
Λήδα Γαλανού
2020-02-14
H ιστορία της Γκίντα και της Ερίντιτσε, των γυναικών που έζησαν - και ζουν ακόμα - αν όχι αόρατες, σίγουρα διάφανες, με το αντρικό βλέμμα να περνά από μέσα τους και να μην συνειδητοποιεί τη συμπαγή τους δύναμη, βρίσκει στο φιλμ του Αϊνούζ μια πανέμορφη τιμή που ξεχειλίζει πάθος.
Τάσος Μελεμενίδης
2020-02-10
Μελόδραμα φτιαγμένο με τα κλασικά υλικά του είδους, έχοντας ρίζες στην ελληνική μυθολογία και καρπούς πλούσιο συναισθηματικά σχόλιο για την πατριαρχική κοινωνία της Βραζιλίας.
Χάρης Αναγνωστάκης
Ο Καρίμ Αϊνούζ δεν φοβάται τη φόρμα του μελοδράματος και την υπερασπίζεται με τον καλύτερο τρόπο, μέχρι σχεδόν το τέλος, καθώς το σενάριο του προσφέρει απλόχερα όλα τα απαραίτητα στοιχεία, όπως βεβαίως και το καυτό σκηνικό του Ρίο ντε Τζανέιρο της δεκαετίας του '40.
cinepivates
Ένα ενδιαφέρον μελόδραμα, το οποίο όμως δεν ξεφεύγει από τα όρια του είδους του.
Άγγελος Πολύδωρος
2020-02-06
Ο Καρίμ Αϊνούζ αποτίνει φόρο τιμής στις γυναίκες που στερήθηκαν τη δυνατότητα να διαθέσουν το σώμα και το πνεύμα τους όπως επιθυμούσαν, προκειμένου να τηρήσουν το πατριαρχικό έθιμο και το κάνει αυτό με αδικαιολόγητη φλυαρία ενώ το θέμα εξαντλείται γρήγορα (η διάρκεια της ταινίας είναι 2 ώρες και 19 λεπτά).
Άντα Δαλιάκα
2020-02-12
Βασισμένος στο βιβλίο της Μάρτα Μπαρτάλα ο Καρίμ Αϊνούζ καταθέτει ένα παθιασμένο μελόδραμα φεμινιστικής οπτικής που υμνεί τη δύναμη των γυναικών που εγκλωβίζονται στο αδιέξοδο ενός συντηρητικού περιβάλλοντος.
Κώστας Ζαλίγκας
Στο φινάλε ο Βραζιλιάνος δημιουργός πατάει το γκάζι και χρωματίζει με αρκετό συναίσθημα την αφήγησή του, κάτι που, αν είχε δοκιμάσει από πιο νωρίς, θα είχε κερδίσει ολοκληρωτικά το στοίχημα.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2020-02-08
Ο Αϊνούζ φτιάχνει ένα κομψό, γυρισμένο με αρκετό ρεαλισμό, μελόδραμα, που θυμίζουν περισσότερο τα μελοδράματα του Πέδρο Αλμοδόβαρ παρά εκείνα του Ντάγκλας Σκερκ, με αρκετές πρέπει να πω κοινοτοπίες, για να μας προσφέρει μια ταινία διάρκειας 139 λεπτών που σίγουρα θα κέρδιζε με μερικά κοψίματα.
Ιάκωβος Γωγάκης
Παρά τις εμφανείς δυσλειτουργίες της, η ταινία έδειξε (δραματοποιημένα) και σε πλήρη έκταση το πως αντιμετωπίζονταν οι γυναίκες, ακόμα και την εποχή που ξεπηδούσε το φεμινιστικό κίνημα, πόσο χειραγωγούνταν οι επιθυμίες τους και πόση δύναμη είχε η πατριαρχία-ανδροκρατία στις μη χειραφετημένες κοινωνίες του Τρίτου Κόσμου, αλλά ακόμα και στις δυτικές.
zerVo
2020-02-04
Όχι σωστή προσέγγιση, ενός δυνατού κατά τα φαινόμενα και τα συστατικά του δράματος, που το (επίσης λαχανιασμένο) φινάλε του, απέδειξε πως με λίγη έμπνευση και μελέτη παραπάνω, θα κατάφερνε να μεγαλουργήσει.
Γιώργος Νυκταράκης
2020-02-02
Μια ταινία η οποία παρουσιάζει εύστοχα την επιθυμία και ανάγκη διαφυγής από έναν στενών περιθωρίων και ελάχιστα ελαστικό κόσμο μέσα από δύο καλοσχηματισμένους κεντρικούς χαρακτήρες, αλλά με μια μελοδραματική και ελαφρώς φλύαρη σε ορισμένα σημεία προσέγγιση που αδικεί το τελικό αποτέλεσμα.
