Οι Monos(2019)
(Monos) | Πρώτη προβολή: 06-02-2020
Ρεγγίνα Ζερβού
2020-02-20
Γυρισμένη αριστοτεχνικά, η ταινία μας καθηλώνει με τα εκπληκτικά της χρώματα, τους επιβλητικούς όγκους της γήινης γεωμετρίας, τις ερμηνείες που καταφέρνει να βγάλει ο Λάντες τόσο από τους επαγγελματίες όσο και από τους ερασιτέχνες.
Άγγελος Πολύδωρος
Ο σκηνοθέτης δεν έχει γυρίσει μια σκληρή και βίαιη περιπέτεια ως θέαμα, με ένα γενναίο κεντρικό ήρωα για να διασκεδάσει το θεατή, αλλά για να αναδείξει την πραγματική βία που υπάρχει μέσα σε κάθε πόλεμο. Βία που μπορεί να προέρχεται ακόμα και από αυτούς που την φοβούνται και προσπαθούν να την αποφύγουν.
Κωνσταντίνος Καραγάνης
Μπορεί μία ταινία για έφηβους αντάρτες στη Κολομβία, να μπαίνει σε σύγκριση με κλασικές ταινίες, και να θεωρείται ήδη και εκείνη κλασική; Στην περίπτωση της δεύτερης μεγάλου μήκους ταινίας του Alejandro Landes, ισχύει και με το παραπάνω.
Τάσος Ντερτιλής
Μια εκπληκτική περιπέτεια και ταυτόχρονα μια φιλοσοφική πραγματεία για το έρεβος της ανθρώπινης φύσης.
Τάσος Χατζηευφραιμίδης
Η δεύτερη μεγάλου μήκους του Αλεχάντρο Λάντες μετά το «Porfirio» κερδίζει δικαίως συγκρίσεις με το «Αποκάλυψη Τώρα», τον «Άρχοντα των Μυγών» και το «Αγκίρε, η Μάστιγα του Θεού» αποτελώντας μια ολότελα μοναδική και ιδιαίτερη εμπειρία.
Μαρία Γκιούλη
Το "Monos" θα μπορούσε να μαγέψει μόνο με την φωτογραφία και την μουσική του ανοίγοντας απλά μία παρένθεση για μία εμβόλιμη, συμπαθητική ιστορία όμως είναι κάτι παραπάνω από αυτό, ένα μάθημα ζωής και επιβίωσης.
Ηλίας Φραγκούλης
2020-02-18
Απλά, ταινία – εμπειρία. Αν «μπεις», σχεδόν δεν θα σηκώνεσαι από το κάθισμα στο φινάλε.
Μίλτος Τόσκας
Μία σύγχρονη αλληγορία που ο δημιουργός επηρεασμένος από την ελληνική μυθολογία θέλει να τις δώσει καθολικές διαστάσεις.
Ιάκωβος Γωγάκης
Ο σκηνοθέτης ξέρει τι θέλει να πει και τι νοήματα να μεταφέρει, κι όπως ακριβώς βρίσκεται περικυκλωμένη η αιχμάλωτη γυναίκα, περικυκλώνει ο Λάντες και το κοινό, με εικόνες ρεαλιστικές, ονειρικές, για να κρατήσει αμείωτο το σασπένς, για το τι μέλλει γενέσθαι.
Χρήστος Μήτσης
2020-02-16
Σειρά φεστιβαλικών διακρίσεων για ένα γεμάτο ένταση πολεμικό δράμα πάνω στα ανθρώπινα ένστικτα και την (μη) ηθική της επιβίωσης. Γεμάτο αφηγηματική ένταση και ονειρικό λυρισμό, λειτουργεί ταυτόχρονα ως ρεαλιστική περιπέτεια, φιλοσοφικό δοκίμιο και πολιτική αλληγορία.
Ιφιγένεια Καλαντζή
Το κλείσιμο της ταινίας με τον Ράμπο του Λάντες να κοιτάει κατάματα το φακό παραπέμπει στο αντίστοιχο τέλος στα «Τετρακόσια Χτυπήματα» (1959/Τρυφώ).
Φίλιππος Χατζίκος
Δομώντας την ταινία του στους όρους του περιπετειώδους και αγωνιώδους θρίλερ, ο Λάντες ακολουθεί έναν έντονο ρυθμό στην αφήγησή του. Με την επιμονή στα γκρο πλαν των παιδικών προσώπων, δεν προβαίνει σε κάποιον συναισθηματικό εκβιασμό του κοινού, αλλά σε μία ύστατη αναζήτηση ανθρώπινου συναισθήματος στις παιδικές ψυχές.
Dimitris Dx
Αφηγηματικά, το Monos κάνει μερικά άλματα που αποζητούν αναγκαστικά την αποδοχή, αλλά από την άλλη ίσως και αυτό ενισχύει την σχεδόν ονειρική ατμόσφαιρα. Πολύ ενδιαφέρον.
Χάρης Αναγνωστάκης
Άκρως ενδιαφέρουσα ταινία, που φτάνει στα όρια της κινηματογραφικής εμπειρίας από την τεχνική αρτιότητά της,τα εμπνευσμένα πλάνα που συνεπαίρνουν, το υποβλητικό κλίμα, τους δουλεμένους χαρακτήρες και μια υπέροχημουσική. Μια ταινία που φέρνει στο μυαλό, αλλά δεν αντιγράφει αριστουργήματα όπως "Αποκάλυψη Τώρα", "Αγκίρε"και "Άρχοντα των Μυγών".
nicolas1810
Το "Όταν Ξέσπασε η Βία" του Μπούρμαν α λα κολομπιάνα, με τη διαφορά πως εδώ ο κίνδυνος δεν έρχεται αόρατος από έξω, αλλά υφίσταται στους κόλπους της ίδιας της ομάδας, τα μέλη της οποίας παθαίνουν έναν μικρό παροξυσμό.
Άντα Δαλιάκα
Ένα σουρεαλιστικό ταξίδι στα μύχια της εφηβικής παρόρμησης που δένει την αγριότητα της ενηλικίωσης με την αγριότητα του πολέμου βουτηγμένο στην ένταση της σύγκρουσης ανάμεσα στην ατομικότητα και τη συλλογικότητα.
Δημήτρης Μπαμπούλης
Η ταινία «Monos» είναι μία αξιόλογη δουλειά για το budget της που πατάει πάνω σε μία πραγματική κατάσταση, για να δημιουργήσει ένα πολεμικό θρίλερ επιβίωσης που ως βάση του έχει την πολύ καλή σκηνοθετική ματιά του δημιουργού.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2020-02-12
Παράξενη, σχεδόν ελεγειακή ταινία που αξίζει να ανακαλύψετε.
Αντώνης Γκούμας
Τα κοντινά πλάνα στα πρόσωπα των παιδιών όπου η παιδικότητα σβήνεται και βλέπεις ουσιαστικά μια αγέλη από άγρια θηρία, το βουητό που συχνά αποτελεί το μουσικό μοτίβο, κάνουν ξεκάθαρο ότι δεν επιδιώκει να είναι μια ταινία ξεκούραστη, ανάλαφρη και ευχάριστη στη θέαση και πιθανώς τα 102′ λεπτά της να σας φανούν κουραστικά.
kazanipouvrazei
Η σκηνοθεσία του βραζιλιάνου Αλεχάντρο Λάντες χτίζει μια αλλόκοτα πρωτόγονη –σχεδόν ντοκιμαντερίστικη- ατμόσφαιρα που υποβάλλει το θεατή σε ένα άγριο κόσμο εκδήλωσης ενστίκτων και βίας.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Η αμόραλ και σκληρή στάση της, ενόχλησε κάποιους που πιθανόν να ήθελαν ένα ηθικό μήνυμα, όμως ο πόλεμος και η βία της εξουσίας και των δυνατών πάνω στους αδύνατους δεν έχουν τίποτε το ηθικό και δεν αποδέχονται, κατά τη γνώμη μας, καμία ηθική δικαιολογία. Μια από τις πιο αξιόλογες ταινίες της σεζόν.
Νεκτάριος Σάκκας
2020-02-10
Διαθέτουν από την αρχή μέχρι το τέλος ψυχή που πάλλεται.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Το σενάριο που είναι γραμμένο από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, διακρίνεται από μικρή απώλεια στήριξη, πάραυτα η περίτεχνη, ντοκιμαντερίστικη σκηνοθεσία και το φινάλε δικαιώνουν το ύφος της ταινίας.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Ο Λάντες καταφέρνει να δημιουργήσει μια εφιαλτική, διανθισμένη με παράλογο, σουρεαλιστικό χιούμορ, ατμόσφαιρα, τονίζοντας τις τελετουργικές και άλλες παράξενες εκδηλώσεις των νεαρών, με μια τεμαχισμένη αφήγηση, που στηρίζεται περισσότερο στα πλάνα (ιδιαίτερα τα γκρο πλάνα των νεαρών), για να δημιουργήσει τη σκοτεινή, τελικά συναρπαστική, αλληγορία του.
Κώστας Ζαλίγκας
2020-02-14
Μια ταινία που αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα, αλλά ο «ομιχλώδης» τρόπος αφήγησης, το ηχητικό background, τα μοναδικά τοπία και οι αυθεντικές ερμηνείες κάνουν τις απαντήσεις να μην έχουν ιδιαίτερη σημασία.
Λήδα Γαλανού
2020-02-08
Ένα τοπίο εξωπραγματικό παίρνει ζωή από τη σωματικότητα, την ορμή, τη δύναμη και την οργή των νεαρών ηθοποιών της, σ' ένα φιλμ που φέρνει αυτόματα στον νου τον «Αρχοντα των μυγών», μεταξύ παιχνιδιού, φαντασίας και τρόμου.
Γιώργος Νυκταράκης
Μια ταινία η οποία απευθύνεται σε σινεφίλ κοινό, χαρίζοντας σε όσους της δώσουν χρόνο αρκετές σκέψεις ως προς την εξέλιξη την ανθρώπινης (και μη) προσωπικότητας.
Πάρις Μνηματίδης
Πρόκειται για κινηματογράφο που δεν φοβάται να πάρει ρίσκα, που έχει ισχυρή την αίσθηση της αυτοσυνειδησίας και που είναι ικανός να προκαλέσει πολλές συζητήσεις εις βάθος. Οπωσδήποτε πρόκειται για μία από τις πιο αξιοπερίεργες, με την καλή έννοια, προτάσεις της φιλμικής σεζόν που βρίσκεται στο τέλος της.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2020-02-06
Μια ζόρικη εναλλακτική ταινία, δοσμένη με τολμηρό πειραματισμό και φιλοσοφική φόρμα που καλεί τον θεατή να προβληματιστεί για την αυθεντική ανθρώπινη εμπειρία της ζωής και τα όσα μας έχει διδάξει μέχρι σήμερα.
Τάσος Μελεμενίδης
2020-02-04
Εκμεταλλευόμενος σε σημείο εξάντλησης το φυσικό τοπίο, εμμένει στη χρήση του σοκ ως στοιχείου αφήγησης και στα συνεχή κοντινά πλάνα πάνω στα πρόσωπα των παιδιών, ψάχνοντας ψήγματα ψυχής μέσα στα σώματα, τακτική που ακολουθεί μανιωδώς ως το εκβιαστικά συναισθηματικό φινάλε της ταινίας, μια ψυχρή άσκηση ενοχής απέναντι στον θεατή.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2020-02-02
Η καθηλωτική μουσική επένδυση της Μίκα Λέβι και το μοντάζ του Γιώργου Μαυροψαρίδη είναι τα κυριότερα απλώς στοιχεία μιας τεχνικής τελειότητας που τελικά έχει λιγοστά πράγματα να πει, όσες αργόσυρτες εκρήξεις κι αν μας επιφυλάξει.
