Τροπική Ασθένεια(2004)

(Sud pralad / Tropical Malady) | Πρώτη προβολή: 09-12-2010

Ο Βιρασετακούν, με την ποιητική, γεμάτη μυστήριο, αριστουργηματική ταινία του, ξεπερνά τα γνωστά όρια του παραδοσιακού κινηματογράφου, προκαλεί τις συνήθεις νόρμες και μας μεταφέρει σε χώρους άγνωστους, ανοιχτούς σε απίθανες και αμέτρητες δυνατότητες.

Το Tropical Malady ξεκινά ως queer ρομαντική αφήγηση για να αποδομήσει στη συνέχεια τα πάντα, να ανταλλάξει κάθε συναίσθημα με την σαρκική ορμή, να υποκαταστήσει τη λογική με τον μυστικισμό της φύσης, να μετατρέψει κάθε λέξη σε απόκοσμη κίνηση και να αφηγηθεί τελικά μια μεταφυσική καθημερινή ιστορία κάτω από τον μανδύα του πολιτισμού.

Τα ερωτηματικά που τίθενται φλερτάρουν με την αυθαιρεσία, αλλά το γεγονός της αδιαπέραστης αφήγησης δεν στερεί την ταινία από μια σπάνια γοητεία, ειδικά στο κομμάτι της ζούγκλας. Εικαστικός και εικονοκλάστης, ο δημιουργός της ταινίας είναι ικανός για άπιαστες συνθέσεις.

Ένα τελετουργικό αποπλάνησης το οποίο εξισώνει τους νόμους του πόθου με τους νόμους της ζούγκλας και την φύση του έρωτα ως μια εμπειρία μεταμόρφωσης και αχανούς μυστηρίου.

Σαν την υγρασία και την ζέστη του τροπικού κλίματος οι μορφές μπαίνουν βαθιά με τις γεύσεις τους στο ασυνείδητο και μας προετοιμάζουν για το μίγμα Κρις Μαρκέρ και Βουδισμού, που μας έκανε να μείνουμε μαγεμένοι και εκστατικοί στις φετινές Κάννες!

Ψυχολογικό δράμα που υποβάλλει και συνάμα ρομαντική ψυχεδέλεια για να ξεφύγεις. Κατάλληλη εισαγωγή στο έργο του σκηνοθέτη με κάτι εντελώς διαφορετικό.

Σε αυτό τουλάχιστον το φιλμ ο Ουερασεθακούλ θυμίζει τον τύπο του νάρκισσου καλλιτέχνη που αδιαφορεί για βασικούς κανόνες, κάνοντας ότι γουστάρει και για όποιον γουστάρει. Δεν με έπεισε όπως όταν παραβαίνει κανόνες π.χ. ο David Lynch. Πάντως, παραδέχομαι ότι υπάρχει ένας μαγνητισμός που σου μένει. Δεν το ξεχνάς.