Τα Παιδιά της Νύχτας(1987)

(The Lost Boys) | Πρώτη προβολή: 21-01-1999

Από τις καλύτερες ταινίες τρόμου με βρικόλακες ever. Must για τους φίλους του είδους, ειδικά για το νεανικό κοινό.

Όμορφο, εύπεπτο, διασκεδαστικό και ταυτόχρονα νοσταλγικό, το Lost Boys (ο τίτλος ευθεία αναφορά στον Πίτερ Παν και την παρέα του) παραμένει η απόλυτη ένοχη απόλαυση των 80's.

Το Lost Boys είναι ένα ακόμα δείγμα vamp-xploitation, αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον όρο, με σενάριο απλά βασικό ατίθασο αλλά ατίθαση διάθεση και κυρίως νεαρούς ηθοποιούς που είχαν αυτό που χρειάζεται: Ταλέντο -και όψη τεριέ.

Ο Τζόελ Σουμάχερ δίνει σε θνητούς και μη τα λημέρια που τους αξίζουν, απευθυνόμενος σε εκείνους που διαθέτουν χιούμορ και διάθεση να τρομάξουν έστω και για λίγο.

Νεανικοβαμπιρική Εϊτίλα.

Διατηρώντας έναν αέρα μυστηρίου έως ότου αποκαλυφθεί αυτό που στοιχειώνει την πόλη, πασπαλισμένο με τη χαρωπή αστερόσκονη μιας νεανικής κομεντί, ο Σουμάχερ κλιμακώνει σταδιακά την αφήγηση, για να μπορέσει να αφεθεί στο δεύτερο μισό, όταν η κατάσταση ξεφεύγει εκτός ελέγχου.

Ανάμεσα στη κωμωδία και στη φρίκη, μια ισορροπία αξιοθαύμαστη για οποιαδήποτε εποχή, το The Lost Boys (ή απλώς 'Τα παιδιά της νύχτας', όπως είχε κυκλοφορήσει τότε στη χώρα μας) παραμένει για όσοι μεγάλωσαν εκείνη τη δεκαετία, ένα cult classic.

Διασκεδαστικό, μπορεί να χαρίσει ένα ευχάριστο δίωρο. Χωρίς πολλούς προβληματισμούς εννοείται.

Δεν είναι το καθαρό μπλοκμπάστερ που θα έγραφε τη μεγάλη ιστορία, είναι υπερβολικά τραβηγμένο σε σημείο να φαντάζει «δήθεν», αλλά είναι πεντακάθαρο δείγμα ψυχαγωγικού σινεμά για νεανικές ηλικίες που κρατάει ακόμα και σήμερα ένα μοντέρνο κλίμα, και μαζί έναν νοσταλγικό τόνο από εποχές που πρόσεχαν να μη ρεζιλεύουν τα είδη που έριχναν στην αρένα του εμπορικού χαβαλέ.

Προτείνεται μόνο για εκείνη την ιδιαίτερη κατηγορία ανθρώπων που τους αρέσουν οι ταινίες με βρικόλακες και ταυτόχρονα αγαπούν την ατμόσφαιρα των 80's.