Τρυφερέ μου Ταυρομάχε(2020)
(Tengo Miedo Torero) | Πρώτη προβολή: 02-09-2021
Μύριαμ Πατρού
Ο Alfredo Castro είναι ο αληθινός λόγος που αξίζει να παρακολουθήσεις την ταινία. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι η ταινία απέσπασε το βραβείο κοινού στο 60ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Σε μια συγκινητική ερμηνεία, χωρίς περιττές υπερβολές, θα υποδυθεί τον ρόλο της τρανς πρωταγωνίστριας και θα αποδώσει το θάρρος και την γενναιότητά της με τον πιο τρυφερό τρόπο.
Αγγελική Καρυστινού
2021-09-20
Ο Αλφρέντο Κάστρο, ένας από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της Χιλής, σε μια συγκλονιστική ερμηνεία κρατάει με επιδέξιο τρόπο τις ισορροπίες και μεταμορφώνεται διαρκώς: πότε ως άνδρας, ποτέ ως γυναίκα και πότε ως ύπαρξη, διαγράφει την πορεία ενός ιδιαίτερου πλάσματος, που τελικά είναι η ίδια η επανάσταση.
Γιάννης Φραγκούλης
Η βία εικονοποιείται, σχεδόν με ντοκιμαντερίστικο τρόπο. Αλλά είναι ωμή. Τι γίνεται όμως με αυτούς που είναι ήδη στο περιθώριο της κοινωνίας; Πως το αριστερό κίνημα τους βλέπει; Εδώ ο σκηνοθέτης κάνει ένα πολύ όμορφο σχόλιο. Ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου και αφορά στην ορθόδοξη και μη αριστερή διανόηση.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Μοναξιά, πολιτική, κοινωνία, ποδόσφαιρο (ναι, δεν γίνεται να λείπει αυτό το κάτι παραπάνω από παιχνίδι σπορ) σταμπάρισμα, περιγράφονται υπέροχα σε μια ταινία που ξεχειλίζει ζεστασιά και ανθρωπιά.
Νίκος Τσαγκαράκης
Μια πολύ ευαίσθητη και τρυφερή σπουδή στην πολιτική δράση, την έμφυλη ταυτότητα και την ερωτική επιθυμία, που ζωντανεύει με τη συγκινητική ερμηνεία του πρωταγωνιστή Κάστρο.
Αναστασία Σταθά
2021-09-18
Μία τρυφερή, συγκινητική, ρομαντική και βαθιά ανθρώπινη ταινία που μας αγγίζει κάνοντάς μας να ελπίζουμε πως ακόμα και σε ζοφερές εποχές, κατά τις οποίες η ελευθερία στραγγαλίζεται, η ανθρωπιά, ο έρωτας και το συναίσθημα επιβιώνουν.
Μαίρη Βανδώρου
Αξίζει ο κόπος για τους σινεφίλ και ψαγμένους κινηματογραφικούς φαν να πάνε στο cinema και να την παρακολουθήσουν.
Γιάννης Βασιλείου
2021-09-08
Λιγότερο μια ευθεία αντικαθεστωτική δημιουργία και περισσότερο μια χαμηλότονη, ανθρώπινη ιστορία για τη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε δύο κατατρεγμένους ήρωες με φόντο το καθεστώς του Πινοσέτ, ειπωμένη όχι με τη γλαφυρότητα μιας queer φεστιβαλικής απόπειρας αλλά με τη λεπτότητα και την αίσθηση προσμονής (και τη ματαίωση) μιας παραδοσιακής κινηματογραφικής ιστορίας αγάπης, δίχως βέβαια να περιορίζει ποτέ το ολοκληρωτικό περιβάλλον σε υποσημείωση της Ιστορίας.
Χρήστος Μήτσης
2021-09-16
Αλμοδοβαρικές νότες πλημμυρίζουν θλιμμένα τη λιτή ιστορία ενός αδύνατου έρωτα.
Χρήστος Πολίτης
2021-09-14
Ένα φωτεινά απενοχοποιημένο queer αφήγημα με μια φωτεινή ηρωίδα και μια ταινία που δεν φοβάται να αντικρύσει τον εαυτό της στον καθρέφτη.
Πάρις Μνηματίδης
2021-09-12
Το «βαρύ χαρτί» πάνω στο οποίο στηρίζεται το σύνολο είναι φυσικά η ερμηνεία του βετεράνου Alfredo Castro. Μια ερμηνεία που χωράει, ενίοτε και την ίδια στιγμή, τόσο τη χαρά της ζωής όσο και τη δυστυχία της έξωθεν καταπίεσης, από έναν ηθοποιό που έχει πιάσει τη «συχνότητα» του γλυκόπικρου με μεγάλη επιτυχία και που δεν φοβάται τον αυθορμητισμό όσο και την ευαλωτότητα.
Λήδα Γαλανού
2021-09-10
Μια παράδοξη συνάντηση ενός νεαρού επαναστάτη με μια ηλικιωμένη τρανς με φόντο τη Χιλή του 1986. Μια συγκινητική κι ειλικρινής διασκευή του έργου του queer icon, Λεμεμπέλ.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Ουσιαστικό και χαμηλών τόνων δράμα με κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις που αναφέρεται σε πολλές, ενίοτε πικρές, αλήθειες, για την θέση των τρανς στην δυτικότροπη κοινωνία διαχρονικά, διαθέτει και ένα εξαιρετικό σάουντρακ με κλασικά, παθιασμένα, λατινοαμερικάνικα 'γυναικεία' τραγούδια.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2021-09-04
Η ταινία παρά το σαρδόνιο χιούμορ και τις ανάλαφρες στιχομυθίες που συνοδεύουν την ηρωίδα με τον γραφικό περίγυρο της, δεν παύει να είναι το μελαγχολικό – και ενίοτε σκληρό- πορτρέτο δύο ανθρώπων που αγωνιούν να βρουν την ειλικρίνεια και την αθωότητα στη ζωή τους.
Αλέξανδρος Κυριαζής
2021-09-06
Σκηνοθετικά ο Rodrigo Sepúlveda κάνει αρκετά καλή δουλειά αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μπορείς να τον πεις τον νέο Larrain, αφού εκτός από τα προαναφερθέντα προβλήματα του σεναρίου, τεχνικά δεν έχει να επιδείξει κάτι ανώτερο της ικανοποιητικής μετριότητας.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2021-09-02
Ο σκηνοθέτης Ροντρίγκο Σεπούλβεδα προσεγγίζει με ευγένεια το δύσκολο και τραχύ θέμα του στο οποίο όμως μέσω μιας μικρής «προσωπικής» ιστορίας αντανακλάται το ασφυχτικό και μισανθρωπιστικό κλίμα μιας ολόκληρης εποχής που σημάδεψε για πάντα την Χιλή.
