Τρυφερέ μου Ταυρομάχε(2020)

(Tengo Miedo Torero)  Πρώτη προβολή: 02-09-2021

Ο Αλφρέντο Κάστρο, ένας από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της Χιλής, σε μια συγκλονιστική ερμηνεία κρατάει με επιδέξιο τρόπο τις ισορροπίες και μεταμορφώνεται διαρκώς: πότε ως άνδρας, ποτέ ως γυναίκα και πότε ως ύπαρξη, διαγράφει την πορεία ενός ιδιαίτερου πλάσματος, που τελικά είναι η ίδια η επανάσταση.

Μία τρυφερή, συγκινητική, ρομαντική και βαθιά ανθρώπινη ταινία που μας αγγίζει κάνοντάς μας να ελπίζουμε πως ακόμα και σε ζοφερές εποχές, κατά τις οποίες η ελευθερία στραγγαλίζεται, η ανθρωπιά, ο έρωτας και το συναίσθημα επιβιώνουν.

Αλμοδοβαρικές νότες πλημμυρίζουν θλιμμένα τη λιτή ιστορία ενός αδύνατου έρωτα.

Ένα φωτεινά απενοχοποιημένο queer αφήγημα με μια φωτεινή ηρωίδα και μια ταινία που δεν φοβάται να αντικρύσει τον εαυτό της στον καθρέφτη.

Το «βαρύ χαρτί» πάνω στο οποίο στηρίζεται το σύνολο είναι φυσικά η ερμηνεία του βετεράνου Alfredo Castro. Μια ερμηνεία που χωράει, ενίοτε και την ίδια στιγμή, τόσο τη χαρά της ζωής όσο και τη δυστυχία της έξωθεν καταπίεσης, από έναν ηθοποιό που έχει πιάσει τη «συχνότητα» του γλυκόπικρου με μεγάλη επιτυχία και που δεν φοβάται τον αυθορμητισμό όσο και την ευαλωτότητα.

Μια παράδοξη συνάντηση ενός νεαρού επαναστάτη με μια ηλικιωμένη τρανς με φόντο τη Χιλή του 1986. Μια συγκινητική κι ειλικρινής διασκευή του έργου του queer icon, Λεμεμπέλ.

Λιγότερο μια ευθεία αντικαθεστωτική δημιουργία και περισσότερο μια χαμηλότονη, ανθρώπινη ιστορία για τη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε δύο κατατρεγμένους ήρωες με φόντο το καθεστώς του Πινοσέτ, ειπωμένη όχι με τη γλαφυρότητα μιας queer φεστιβαλικής απόπειρας αλλά με τη λεπτότητα και την αίσθηση προσμονής (και τη ματαίωση) μιας παραδοσιακής κινηματογραφικής ιστορίας αγάπης, δίχως βέβαια να περιορίζει ποτέ το ολοκληρωτικό περιβάλλον σε υποσημείωση της Ιστορίας.

Σκηνοθετικά ο Rodrigo Sepúlveda κάνει αρκετά καλή δουλειά αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μπορείς να τον πεις τον νέο Larrain, αφού εκτός από τα προαναφερθέντα προβλήματα του σεναρίου, τεχνικά δεν έχει να επιδείξει κάτι ανώτερο της ικανοποιητικής μετριότητας.

Η ταινία παρά το σαρδόνιο χιούμορ και τις ανάλαφρες στιχομυθίες που συνοδεύουν την ηρωίδα με τον γραφικό περίγυρο της, δεν παύει να είναι το μελαγχολικό – και ενίοτε σκληρό- πορτρέτο δύο ανθρώπων που αγωνιούν να βρουν την ειλικρίνεια και την αθωότητα στη ζωή τους.

Ο σκηνοθέτης Ροντρίγκο Σεπούλβεδα προσεγγίζει με ευγένεια το δύσκολο και τραχύ θέμα του στο οποίο όμως μέσω μιας μικρής «προσωπικής» ιστορίας αντανακλάται το ασφυχτικό και μισανθρωπιστικό κλίμα μιας ολόκληρης εποχής που σημάδεψε για πάντα την Χιλή.