Still Alice: Κάθε Στιγμή Μετράει(2014)
(Still Alice) | Πρώτη προβολή: 12-03-2015
Βίκυ Λαμπρινού
Η ταινία χωρίς την ευαισθησία του Glatzer και την ερμηνεία της Moore, θα μπορούσε να περάσει πολύ πιο ήρεμα χωρίς πυροτεχνήματα. Όμως όπως είναι και δικαίως, θα συζητηθεί πολύ, θα γοητεύσει και θα συγκινήσει – χωρίς μελοδραματικές εξάρσεις αλλά με μια αποστασιωποίηση που την κάνει ακόμα πιο πιστευτή και δυνατή- ακόμα και τους πιο ψύχραιμους.
Ραφαήλ Κωνσταντίνου
Η πορεία του φιλμ μπορεί να είναι λίγο αργή αλλά σε βοηθάει να καταλάβεις σιγά σιγά τις δυσκολίες που εμφανίζονται μπροστά στα δικά σου μάτια αλλά και σε αυτά της Julianne Moore για την οποία φαίνεται να γράφτηκε εξ ολοκλήρου το έργο. Χωρίς αυτήν δεν μπορούσε να υποστηριχτεί η όλη ιστορία.
Μαρία Ανδρικοπούλου
Αναμφισβήτητα η ταινία καταφέρνει να δημιουργήσει ερωτήματα όπως ''Τί θα έκανα σε μια τέτοια κατάσταση; Θα μπορούσα να το αντιμετωπίσω ή όχι; Μπορώ να κάνω κάτι για να το αποτρέψω;'' αλλά κανείς δε μπορεί να δώσει μια σίγουρη απάντηση.
Παναγιώτης Αχτσιόγλου
Αγγίζοντας σχεδόν τη φθορά, απλώνοντας ένα δίχτυ πάνω μας, η ταινία μιλά στην ψυχή για όλα αυτά που χάθηκαν, αλλά και για αυτά που δεν πρόκειται ποτέ να χαθούν, όπως το μοναδικό πανανθρώπινο συναίσθημα που και μόνο στον ήχο του ονόματός του, ακόμη κι αν ψυλλίζεται ακατάληπτα από ένα ανήμπορο και σαστισμένο χαμογελαστό στόμα, έχει τη δύναμη να μας χαρίσει ένα από τα ομορφότερα και πιο συγκινητικά φινάλε που έχουμε δει εδώ και καιρό.
Νίκος Δρίβας
Το Still Alice είναι μια δυνατή ταινία που προσφέρει κάποιες αξιομνημόνευτες στιγμές και είναι βέβαιο ότι θα συγκινήσει και τον πιο σκληρό θεατή,ειδικότερα στο δεύτερο μισό της με μια Julianne Moore ίσως στην ερμηνεία της ζωής της, να είναι το λιγότερο υπέροχη, κάνοντας τον θεατή να βιώσει το δράμα της από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο λεπτό, παραβλέποντας μερικά ψεγάδια της ταινίας τα οποία είναι πολύ μικρά μπροστά στο μεγαλείο της.
Ηλίας Μιχαηλάκης
Τέτοιες ταινίες δεν πρέπει να παραλείπονται από κανέναν. Είναι το είδος ταινιών που είναι άκρως συγκινητικές και παράλληλα βαθυστόχαστες όσον αφορά τη ζωή μας. Απλά αφήστε την Julianne Moore να σας κάνει να "ξεχαστείτε" από το τι συμβαίνει γύρω σας και να δείτε τη ζωή με άλλο μάτι.
Πάνος Γκένας
Το «Still Alice: Κάθε Στιγμή Μετράει» υποδεικνύει με χάρη πως είμαστε αυτό που είμαστε, όχι μόνο γιατί μαθαίνουμε και θυμόμαστε, αλλά και γιατί αισθανόμαστε.
Άγγελος Πολύδωρος
Αν δεν ήταν η Τζούλιαν Μουρ, θα είχαμε ίσως μια μέτρια ταινία.
Κασσάνδρα Γαλάτου
Πάντως, πέρα από τα ευφυή υποκειμενικά πλάνα της Άλις, η σκηνοθεσία δε φαίνεται να έχει να επιδείξει πολλά. Είναι όμως απλά κάτι που λείπει, χωρίς να ενοχλεί αισθητά, καθώς η ίδια η θεματική και η συγκλονιστική, κλιμακούμενης έντασης ερμηνεία της Julianne Moore αρκούν για να δημιουργήσουν ένα πολύ καλό έργο στο σύνολό του.
Γιώργος Κρασσακόπουλος
Κατορθώνει να μιλήσει με απόλυτη ειλικρίνεια όχι μόνο για την ασθένεια και τις συνέπειές της, αλλά και να ξύσει την επιφάνεια από κάτι πιο βαθύ, την ουσία της ύπαρξής μας, του τι είναι αυτό που μας ορίζει σαν ανθρώπους και προσωπικότητες.
Πόλυ Λυκούργου
Η ταινία θα ήταν ίσως καταδικασμένη να σβηστεί από τη συλλογική μας μνήμη, αν δεν είχε το μεγάλο της ατού. Τη στιβαρή της ηθοποιό που σηκώνει, κυριολεκτικά, όλο το βάρος στους ντελικάτους ώμους της.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
Η ταινία δεν ξεπερνά τα στεγανά του ευαίσθητου κοινωνικού δράματος και σίγουρα δεν είναι καλύτερη από το Away from her, με την Τζούλι Κρίστι πάλι σε ρόλο ασθενούς με Αλτσχάϊμερ.
Κατερίνα Ανδρεάκου
Αυτό το οικογενειακό δράμα είναι σαφέστατα ανώτερο από την άδικη ταμπέλα της «τηλεταινίας» που του έδωσε μεγάλο μέρος της διεθνούς κριτικής, όμως δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά μια συμπαθής, αξιοπρεπέστατη αλλά, τελικά, μικρού βεληνεκούς ταινία, με μια δυσανάλογα μεγάλη ερμηνεία για τα κυβικά της.
Παρασκευή Γιουβανάκη
Ο στεγνός ρυθμός που χαρακτηρίζει τη σκηνοθεσία, κάνει το «Still Alice» να αγγίζει τα όρια μιας ταινίας για τη μικρή οθόνη της τηλεόρασης.
Φοίβος Κρομμύδας
Ολόκληρη η ταινία βρωμά από αυτό το πατσουλί της πολιτικής ορθότητας με το οποίο έχει ψεκαστεί.
Χρήστος Μήτσης
(Η Τζούλιαν Μουρ) είναι η απόλυτη κυρίαρχος και η μεγάλη ατραξιόν αυτής της συναισθηματικά κοντρολαρισμένης «Αλίκης» – περισσότερο «μια ταινία, μια συζήτηση» και λιγότερο ένα απαιτητικό δράμα που ζητά να αναμετρηθεί με μια ψυχολογική και κοινωνική πραγματικότητα.
Αγγελική Στελλάκη
Μάλλον αδιάφορη ταινία με μία συγκλονιστική -και δίκαια βραβευμένη- Τζούλιαν Μουρ.
