Still Alice: Κάθε Στιγμή Μετράει(2014)

(Still Alice)  Πρώτη προβολή: 12-03-2015

Τέτοιες ταινίες δεν πρέπει να παραλείπονται από κανέναν. Είναι το είδος ταινιών που είναι άκρως συγκινητικές και παράλληλα βαθυστόχαστες όσον αφορά τη ζωή μας. Απλά αφήστε την Julianne Moore να σας κάνει να "ξεχαστείτε" από το τι συμβαίνει γύρω σας και να δείτε τη ζωή με άλλο μάτι.

Κατορθώνει να μιλήσει με απόλυτη ειλικρίνεια όχι μόνο για την ασθένεια και τις συνέπειές της, αλλά και να ξύσει την επιφάνεια από κάτι πιο βαθύ, την ουσία της ύπαρξής μας, του τι είναι αυτό που μας ορίζει σαν ανθρώπους και προσωπικότητες.

Η ταινία θα ήταν ίσως καταδικασμένη να σβηστεί από τη συλλογική μας μνήμη, αν δεν είχε το μεγάλο της ατού. Τη στιβαρή της ηθοποιό που σηκώνει, κυριολεκτικά, όλο το βάρος στους ντελικάτους ώμους της.

(Η Τζούλιαν Μουρ) είναι η απόλυτη κυρίαρχος και η μεγάλη ατραξιόν­ αυτής της συναισθηματικά κοντρολαρισμένης «Αλίκης» – περισσότερο «μια ταινία, μια συζήτηση» και λιγότερο ένα απαιτητικό δράμα που ζητά να αναμετρηθεί με μια ψυχολογική και κοινωνική πραγματικότητα.

Αυτό το οικογενειακό δράμα είναι σαφέστατα ανώτερο από την άδικη ταμπέλα της «τηλεταινίας» που του έδωσε μεγάλο μέρος της διεθνούς κριτικής, όμως δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά μια συμπαθής, αξιοπρεπέστατη αλλά, τελικά, μικρού βεληνεκούς ταινία, με μια δυσανάλογα μεγάλη ερμηνεία για τα κυβικά της.

Μάλλον αδιάφορη ταινία με μία συγκλονιστική -και δίκαια βραβευμένη- Τζούλιαν Μουρ.

Αν δεν ήταν η Τζούλιαν Μουρ, θα είχαμε ίσως μια μέτρια ταινία.

Αγγίζοντας σχεδόν τη φθορά, απλώνοντας ένα δίχτυ πάνω μας, η ταινία μιλά στην ψυχή για όλα αυτά που χάθηκαν, αλλά και για αυτά που δεν πρόκειται ποτέ να χαθούν, όπως το μοναδικό πανανθρώπινο συναίσθημα που και μόνο στον ήχο του ονόματός του, ακόμη κι αν ψυλλίζεται ακατάληπτα από ένα ανήμπορο και σαστισμένο χαμογελαστό στόμα, έχει τη δύναμη να μας χαρίσει ένα από τα ομορφότερα και πιο συγκινητικά φινάλε που έχουμε δει εδώ και καιρό.

Ολόκληρη η ταινία βρωμά από αυτό το πατσουλί της πολιτικής ορθότητας με το οποίο έχει ψεκαστεί.

Το «Still Alice: Κάθε Στιγμή Μετράει» υποδεικνύει με χάρη πως είμαστε αυτό που είμαστε, όχι μόνο γιατί μαθαίνουμε και θυμόμαστε, αλλά και γιατί αισθανόμαστε.