Κοινός Παρονομαστής(2014)

Πρώτη προβολή: 11-12-2014

Δεν είναι μια ταινία που θα ξεκουράσει το μυαλό και θα σε χαλαρώσει, αντίθετα θα σε βάλει σε σκέψεις και εσωτερικές αναζητήσεις. Κάθε φράση, πρόταση, διάλογος είναι πολύτιμος. Είναι μια ταινία που σου προσφέρει απλόχερα μάθημα για τη ζωή.

...πολύ σωστά ο σκηνοθέτης (που κάνει το ντεπούτο του και ως σεναριογράφος), έχει καταφέρει να έχει ένα πυκνό σενάριο που θα μπορούσε να είναι και θεατρικό έργο, σκηνοθετεί με ρυθμό που δεν βαριέσαι να παρακολουθείς και έχει την τύχη να υπηρετείται από τέσσερις πολύ καλούς ερμηνευτές, οι οποίοι κάνουν την ταινία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και μπράβο του.

Εύκολα κάποιος θα μπορούσε να χαρακτηρίσει τη ταινία μια σύγχρονη εκδοχή από το Συμπόσιον του Πλάτωνα, αλλά στη δική μας περίπτωση υπάρχει μια ηχηρή ανατροπή, η οποία είναι ο κοινός παρονομαστής. Καθ'όλη τη διάρκεια της ταινίας, οι διάλογοι είναι με τόσο φυσικό τρόπο δομημένοι που νιώθεις ότι συμμετέχεις και θέλεις να πεις την άποψη σου κι εσύ.

Αν και η δράση είναι πολύ περιορισμένη, ο Κοινός Παρανομαστής είναι μία άκρως ανθρωποκεντρική ταινία που αναδεικνύει διαφορετικές απόψεις για καθημερινά αλλά άκρως ουσιώδη θέματα που απασχολούν όλους τους ανθρώπους. Σίγουρα τόσο κατά τη διάρκεια της θέασης όσο και στο τέλος της θα σκέφτεσαι τα όσα ειπώθηκαν και ποια είναι η δική σου άποψη για τα διάφορα θέματα που αναλύθηκαν.

Καλή η ιδέα του δράματος δωματίου και του πλατωνικής φύσεως διαλόγου, υπαρκτά ορισμένα σφάλματα κατά τη ροή του σεναρίου, αξιοπρεπείς οι ερμηνείες του πρωταγωνιστικού κουαρτέτου, απολαυστική η τελική γεύση.

Θεατρικός στη δομή του, ο Κοινός Παρονομαστής κρατάει το ενδιαφέρον χάρη στους πυκνά δομημένους διαλόγους που ξεδιπλώνουν σταδιακά τους χαρακτήρες των αντρών, αλλά και χάρη στην ερμηνεία των τεσσάρων γνωστών ηθοποιών.

Μια ταινία όπως ο Παρονομαστής είναι σαφώς δύσκολο να ξεχωρίσει από την δόμηση και την συρραφή των πλάνων της (πόσο μάλλον όταν όλο το έργο θα μπορούσε να περιορίσει τις κουραστικές εναλλαγές των κοντινών σε μονοπλάνα) παρά μόνο από την δυναμική του λόγου της, και εκεί θα μπορούσαν οι σεναριακές ανατροπές να είναι περισσότερο ευφάνταστες.

Ωραία ιδέα, έντιμες προθέσεις του σκηνοθέτη και σεναριογράφου αλλά άτονος ρυθμός σε μια ταινία χωρίς νεύρο που θυμίζει κινηματογραφημένο θέατρο. Για πρώτη ταινία πάντως ένα μπράβο το αξίζει.

Δεν μπορώ να φανταστώ αν θα μπορούσε να φτιαχτεί πιο σφιχτοδεμένο το φιλμ, που εντέλει δίνει στον θεατή του, αρκετή τροφή για κατοπινό κουβεντολόι. Στην δεδομένη οικονομία (μόλις 75 λεπτά διάρκειας) θα προτιμούσα όμως μια πιο ανθρώπινη και προσγειωμένη προσέγγιση της ομήγυρης μέσα από τις ατάκες τους, που θα τις ήθελα να βγαίνουν από την ψυχή τους, αντί να αποτελούν αναπαραγωγή των εξυπνάδων που κάποιος άλλος αμπελοφιλόσοφος, εκστόμισε και τους εντυπώθηκαν.

Αν και η ιδέα είναι ενδιαφέρουσα και οι ερμηνείες πολύ καλές (ειδικά από τον Αντώνη Αντωνίου και τον Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη), η ταινία φλυαρεί και γίνεται υπερ-φιλοσοφική σε στιγμές.

Η κομεντί του Σωτήρη Τσαφούλια «Κοινός παρανομαστής» στήνεται με τη λογική θεατρικού έργου και με σενάριο - συλλογή αποφθεγμάτων (τα περισσότερα όχι ιδιαίτερα πρωτότυπα).

Ακόμη κι αν προσπεράσει κάποιος το πρόχειρο σεναριακό στήσιμο και την αδέξια σκηνοθετική προσέγγιση (σαν από τηλεοπτικό τρικάμερο ), είναι εξαιρετικά δύσκολο να πάρει την ταινία στα σοβαρά, αιφνιδιασμένος από την αναληθοφανή και ρηχή ανταλλαγή των πλέον... Facebook τσιτάτων περί έρωτος και όχι μόνον.

Το σενάριο, αποτελούμενο από συνεχόμενους διαλόγους, είναι γραμμένο σαν πεζογράφημα για ανάγνωση, χωρίς τη φρεσκάδα και την ανταλλαγή που προϋποθέτει ένας φυσικός διάλογος. Οσα εκθέτουν οι ήρωες, ως απόψεις τους για τη σχέση των δυο φίλων και για τη ζωή γενικότερα, δεν είναι απλώς κλισέ, αλλά καταλήγουν και διδακτικά με μια παλιομοδίτικη απλοϊκότητα.

Με ένα συμπαγές σενάριο θα μπορούσε να επαινέσει κάποιος τον Τσαφούλια για την ικανότητά του να κινηματογραφήσει τον ένα και μοναδικό κλειστό χώρο της δράσης με τρόπο που να απαλύνει τη θεατρικότητα. Οι τετριμμένοι διάλογοι, ωστόσο, ακυρώνουν κάθε θετική προσπάθεια και ο «Κοινός Παρονομαστής» φλερτάρει με το... μηδέν εις το πηλίκον.