Κοινός Παρονομαστής(2014)

Πρώτη προβολή: 11-12-2014

Εύκολα κάποιος θα μπορούσε να χαρακτηρίσει τη ταινία μια σύγχρονη εκδοχή από το Συμπόσιον του Πλάτωνα, αλλά στη δική μας περίπτωση υπάρχει μια ηχηρή ανατροπή, η οποία είναι ο κοινός παρονομαστής. Καθ'όλη τη διάρκεια της ταινίας, οι διάλογοι είναι με τόσο φυσικό τρόπο δομημένοι που νιώθεις ότι συμμετέχεις και θέλεις να πεις την άποψη σου κι εσύ.

Καλή η ιδέα του δράματος δωματίου και του πλατωνικής φύσεως διαλόγου, υπαρκτά ορισμένα σφάλματα κατά τη ροή του σεναρίου, αξιοπρεπείς οι ερμηνείες του πρωταγωνιστικού κουαρτέτου, απολαυστική η τελική γεύση.

Θεατρικός στη δομή του, ο Κοινός Παρονομαστής κρατάει το ενδιαφέρον χάρη στους πυκνά δομημένους διαλόγους που ξεδιπλώνουν σταδιακά τους χαρακτήρες των αντρών, αλλά και χάρη στην ερμηνεία των τεσσάρων γνωστών ηθοποιών.

Ωραία ιδέα, έντιμες προθέσεις του σκηνοθέτη και σεναριογράφου αλλά άτονος ρυθμός σε μια ταινία χωρίς νεύρο που θυμίζει κινηματογραφημένο θέατρο. Για πρώτη ταινία πάντως ένα μπράβο το αξίζει.

Μια ταινία όπως ο Παρονομαστής είναι σαφώς δύσκολο να ξεχωρίσει από την δόμηση και την συρραφή των πλάνων της (πόσο μάλλον όταν όλο το έργο θα μπορούσε να περιορίσει τις κουραστικές εναλλαγές των κοντινών σε μονοπλάνα) παρά μόνο από την δυναμική του λόγου της, και εκεί θα μπορούσαν οι σεναριακές ανατροπές να είναι περισσότερο ευφάνταστες.

Δεν μπορώ να φανταστώ αν θα μπορούσε να φτιαχτεί πιο σφιχτοδεμένο το φιλμ, που εντέλει δίνει στον θεατή του, αρκετή τροφή για κατοπινό κουβεντολόι. Στην δεδομένη οικονομία (μόλις 75 λεπτά διάρκειας) θα προτιμούσα όμως μια πιο ανθρώπινη και προσγειωμένη προσέγγιση της ομήγυρης μέσα από τις ατάκες τους, που θα τις ήθελα να βγαίνουν από την ψυχή τους, αντί να αποτελούν αναπαραγωγή των εξυπνάδων που κάποιος άλλος αμπελοφιλόσοφος, εκστόμισε και τους εντυπώθηκαν.

Η κομεντί του Σωτήρη Τσαφούλια «Κοινός παρανομαστής» στήνεται με τη λογική θεατρικού έργου και με σενάριο - συλλογή αποφθεγμάτων (τα περισσότερα όχι ιδιαίτερα πρωτότυπα).

Ακόμη κι αν προσπεράσει κάποιος το πρόχειρο σεναριακό στήσιμο και την αδέξια σκηνοθετική προσέγγιση (σαν από τηλεοπτικό τρικάμερο ), είναι εξαιρετικά δύσκολο να πάρει την ταινία στα σοβαρά, αιφνιδιασμένος από την αναληθοφανή και ρηχή ανταλλαγή των πλέον... Facebook τσιτάτων περί έρωτος και όχι μόνον.

Το σενάριο, αποτελούμενο από συνεχόμενους διαλόγους, είναι γραμμένο σαν πεζογράφημα για ανάγνωση, χωρίς τη φρεσκάδα και την ανταλλαγή που προϋποθέτει ένας φυσικός διάλογος. Οσα εκθέτουν οι ήρωες, ως απόψεις τους για τη σχέση των δυο φίλων και για τη ζωή γενικότερα, δεν είναι απλώς κλισέ, αλλά καταλήγουν και διδακτικά με μια παλιομοδίτικη απλοϊκότητα.

Με ένα συμπαγές σενάριο θα μπορούσε να επαινέσει κάποιος τον Τσαφούλια για την ικανότητά του να κινηματογραφήσει τον ένα και μοναδικό κλειστό χώρο της δράσης με τρόπο που να απαλύνει τη θεατρικότητα. Οι τετριμμένοι διάλογοι, ωστόσο, ακυρώνουν κάθε θετική προσπάθεια και ο «Κοινός Παρονομαστής» φλερτάρει με το... μηδέν εις το πηλίκον.