Press(2018)

Το Press είναι μια αλληγορία που χρησιμοποιώντας τον επίκαιρο και διαχρονικά ελκυστικό για κράξιμο, χώρο της ενημέρωσης, διατυπώνει μια αλήθεια που ακόμα δε λέμε να χωνέψουμε: Η λύση στον πονοκέφαλο δεν είναι το κόψιμο του κεφαλιού. Η εξουδετέρωση του εχθρού δεν σημαίνει εξαφάνιση του εχθρού. Οι αντιθετικές δυνάμεις στον κόσμο αλληλοσυμπληρώνονται, αλληλοπροσδιορίζονται και, τηρουμένης μιας ισορροπίας, η μία αποτελεί προϋπόθεση για την ύπαρξη της άλλης.

Αν κάτι κάνει καλά το Press είναι ο τρόπος που παρουσιάζει, μέσα από τα στερεοτυπικά αντίπαλα στρατόπεδα, το κυνήγι της είδησης. Και το άγχος που το συνοδεύει. Διαλύοντας με έναν υπερχειλίζοντα κυνισμό τη λανθασμένη πεποίθηση ότι «οι δημοσιογράφοι είναι εδώ για να αλλάξουν τον κόσμο».

Το 'Press' ξεκινά με αρκετά παρακλάδια, αλλά φαίνεται πως τα περισσότερα μπορεί και να ανθίσουν απολαυστικά στο μέλλον μιας σειράς που θέλει να ζει στην πιο γκρίζα ύπαρξη της δημοσιογραφίας.

Άλλοτε ρεαλιστικό, άλλοτε όσο πρέπει μυθοπλαστικό, το "Press" στο τέλος της ημέρας είναι μια αλληγορία του post truth πολέμου, των fake news, της προπαγάνδας και των συμφερόντων, αλλά ταυτόχρονα και η αποτύπωση της αλήθειας που ούτε οι δημοσιογράφοι, ούτε το κοινό θέλει να παραδεχτεί: Οι αντιθετικές δυνάμεις στον πραγματικό κόσμο αλληλοσυμπληρώνονται, αλληλοπροσδιορίζονται και, τηρουμένης μιας ισορροπίας, η μία αποτελεί προϋπόθεση για την ύπαρξη της άλλης.

Μέσα από πληθώρα δημοσιογραφικών υποθέσεων (διαφθοράς, #metoo, κλπ.), η σειρά μάς κάνει να αναρωτηθούμε τι συνιστά είδηση, τι είναι αναγκαίο να γνωρίζει το ευρύ κοινό, πόσες πλευρές της αλήθειας υπάρχουν, και τελικά ποιος επωφελείται από τη δημοσιοποίησή της.

Το "χαρτί" των ερμηνειών νομίζω πως είναι το ισχυρότερο για τη σειρά, καθώς (ειδικά εκείνος στα μάτια μου) ο Chaplin κάνει υπέροχη δουλειά στο ρόλο του. Σχετικά με το σενάριο θα προτιμούσα να υπάρχει μία κεντρική ιστορία και όχι πολλά μικρά-μικρά που μερικές φορές κούραζαν.