Δεκαετία του 1920, Βεγγάλη. Ένας έκπτωτος αριστοκράτης προσκολλάται απελπισμένα στην ετοιμόρροπη χλιδή ενός τρόπου ζωής που σβήνει. Η μεγαλύτερη χαρά του είναι το δωμάτιο μουσικής, όπου ανά τα χρόνια έχει φιλοξενήσει πολυτελείς μελωδικές γιορτές. Πλέον όμως κι αυτό είναι μια σκιά του παρελθόντος εαυτού του. Σε επανέκδοση με νέες ψηφιακές κόπιες.
Κριτική ταινιών ή κριτική θεατών;
Καταλαβαίνω την απέχθεια για μια ταινία και, κατά συνέπεια, την πολύ χαμηλή βαθμολογία. Καταλαβαίνω ακόμα και την απέχθεια προς ορισμένα είδη ταινιών (π.χ. τρόμου). Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι οι προσβλητικές εκφράσεις για τους θεατές που θα παρακολουθήσουν την ταινία που εγώ απεχθάνομαι. Δεν βρίσκω κανέναν λόγο να χαρακτηρίζεται κάποιος λιγότερο έξυπνος, λιγότερο καλλιεργημένος ή γενικά κατώτερος επειδή του άρεσε μια ταινία που κάποιος —έστω και κριτικός— δεν άντεξε να δει μέχρι το τέλος. Η διαφωνία στις αξιολογήσεις είναι φυσιολογική. Η περιφρόνηση προς όσους έχουν διαφορετικό γούστο, όχι.
Ηρ. Μπαλτάς
