Κάτω από τα παρατηρητικά μάτια του γέρου μοναχού, ένας νεαρός μοναχός βιώνει την απώλεια της αθωότητας, το ξύπνημα της αγάπης, όταν μια γυναίκα εισβάλλει στον «κλειστό» τους κόσμο, τη δολοφονική δύναμη της ζήλιας και της εμμονής, το τίμημα της μετάνοιας, τη διαφώτιση μέσω της εμπειρίας. Οι εποχές συνεχίζουν να εναλλάσσονται μέχρι το τέλος του χρόνου, και το ερημητήριο παραμένει το σπίτι του πνεύματος, που ταλαντεύεται ανάμεσα στο τώρα και το πάντα.
Κριτική ταινιών ή κριτική θεατών;
Καταλαβαίνω την απέχθεια για μια ταινία και, κατά συνέπεια, την πολύ χαμηλή βαθμολογία. Καταλαβαίνω ακόμα και την απέχθεια προς ορισμένα είδη ταινιών (π.χ. τρόμου). Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι οι προσβλητικές εκφράσεις για τους θεατές που θα παρακολουθήσουν την ταινία που εγώ απεχθάνομαι. Δεν βρίσκω κανέναν λόγο να χαρακτηρίζεται κάποιος λιγότερο έξυπνος, λιγότερο καλλιεργημένος ή γενικά κατώτερος επειδή του άρεσε μια ταινία που κάποιος —έστω και κριτικός— δεν άντεξε να δει μέχρι το τέλος. Η διαφωνία στις αξιολογήσεις είναι φυσιολογική. Η περιφρόνηση προς όσους έχουν διαφορετικό γούστο, όχι.
Ηρ. Μπαλτάς
