1900, Σουηδία. Ένας θίασος τσίρκου σε παρακμή, που δίνει αγώνα επιβίωσης, σταθμεύει σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, όπου ο Aλμπέρτι, αρχηγός του θιάσου, εγκατέλειψε τη γυναίκα του και τα παιδιά του τρία χρόνια πριν. Απελπισμένος από τα οικονομικά προβλήματα, προσπαθεί να πείσει το διευθυντή του τοπικού θεάτρου να τους δανείσει κοστούμια, ενώ αποφασίζει να επισκεφτεί τη σύζυγό του, ξυπνώντας τη ζήλια της νεαρής ερωμένης του.
Κριτική ταινιών ή κριτική θεατών;
Καταλαβαίνω την απέχθεια για μια ταινία και, κατά συνέπεια, την πολύ χαμηλή βαθμολογία. Καταλαβαίνω ακόμα και την απέχθεια προς ορισμένα είδη ταινιών (π.χ. τρόμου). Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι οι προσβλητικές εκφράσεις για τους θεατές που θα παρακολουθήσουν την ταινία που εγώ απεχθάνομαι. Δεν βρίσκω κανέναν λόγο να χαρακτηρίζεται κάποιος λιγότερο έξυπνος, λιγότερο καλλιεργημένος ή γενικά κατώτερος επειδή του άρεσε μια ταινία που κάποιος —έστω και κριτικός— δεν άντεξε να δει μέχρι το τέλος. Η διαφωνία στις αξιολογήσεις είναι φυσιολογική. Η περιφρόνηση προς όσους έχουν διαφορετικό γούστο, όχι.
Ηρ. Μπαλτάς
