Συγγνώμη, αλλά δεν μου άρεσε
Το «Αντόνιο Ντας Μόρτες» του Ρόσα και η «Θυσία» του Ταρκόφσκι αποτελούν για μένα ένα είδος αφετηρίας και τερματισμού, αντίστοιχα. Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1970, με αφορμή τις διθυραμβικές κριτικές που είχαμε διαβάσει στην παρέα, αποφασίσαμε να δούμε το «Αντόνιο Ντας Μόρτες» (ίσως στην Αλκυονίδα). Μόνο που εμένα δεν μου άρεσε. Και κάπως έτσι βρέθηκα να ντρέπομαι να το παραδεχτώ, λες και θα με έβγαζαν από την παρέα ή θα μου αφαιρούσαν την κινηματογραφική μου ταυτότητα. Με την ίδια περίπου παρέα, αλλά δέκα χρόνια μεγαλύτεροι, είδαμε και τη «Θυσία». Μόνο που αυτή τη φορά, στη συζήτηση που ακολούθησε, αποφάσισα να μην προσποιηθώ ότι συμμερίζομαι τον ενθουσιασμό των φίλων μου. Είπα απλώς ότι δεν μου άρεσε.Και όλα αυτά, με αφορμή το ντοκιμαντέρ για τη «Θυσία» του Ταρκόφσκι.
