Μια όμορφη γραμματέας κλέβει το σπορ αυτοκίνητο του αφεντικού της για πλάκα και πάει βόλτα. Επισκέπτεται μια παραθαλάσσια πόλη που ορκίζεται ότι δεν είχε πάει ποτέ, αλλά ο καθένας ξέρει το όνομά της. Και όταν ένας θόρυβος στο πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου αποκαλύπτεται πως προέρχεται από ένα πτώμα, γίνεται η βασική ύποπτη για ένα φόνο που αγνοεί εντελώς. Μήπως είναι τρελή;
Κριτική ταινιών ή κριτική θεατών;
Καταλαβαίνω την απέχθεια για μια ταινία και, κατά συνέπεια, την πολύ χαμηλή βαθμολογία. Καταλαβαίνω ακόμα και την απέχθεια προς ορισμένα είδη ταινιών (π.χ. τρόμου). Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι οι προσβλητικές εκφράσεις για τους θεατές που θα παρακολουθήσουν την ταινία που εγώ απεχθάνομαι. Δεν βρίσκω κανέναν λόγο να χαρακτηρίζεται κάποιος λιγότερο έξυπνος, λιγότερο καλλιεργημένος ή γενικά κατώτερος επειδή του άρεσε μια ταινία που κάποιος —έστω και κριτικός— δεν άντεξε να δει μέχρι το τέλος. Η διαφωνία στις αξιολογήσεις είναι φυσιολογική. Η περιφρόνηση προς όσους έχουν διαφορετικό γούστο, όχι.
Ηρ. Μπαλτάς
