Bound(2016)

Το Bound αποτελεί έναν άξιο προσοχής τίτλο, με μία διαφορετική "αρτιστική" προσέγγιση. Οι τεχνικές δυσλειτουργίες και το όριο ολοκλήρωσης μπορεί να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, αλλά αδυνατούν να σας απομακρύνουν από την μοναδική εμπειρία του Bound.

Το Bound δεν είναι ξεκάθαρα ένα video game, αλλά μια πιο interactive μορφή αφήγησης μιας ιστορίας. Το platforming του δεν είναι κάτι που θα συναρπάσει, αλλά ο σχεδιασμός του, το animation και η υπέροχη μουσική είναι αυτά που το κάνουν να ξεχωρίζει. Σίγουρα το παιχνίδι δεν είναι για όλους, αλλά αν σας αρέσουν παιχνίδια όπως το Journey και το Flower, τότε σίγουρα πρέπει να το δοκιμάσετε. Άλλωστε δεν έχει σημασία ο προορισμός, αλλά το ταξίδι.

Το Bound δεν είναι ένα παιχνίδι που θα θυμάμαι για το gameplay του. Δυστυχώς, το level design του υστερεί σημαντικά, ενώ και η αίσθηση ελέγχου δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες που εμπεριέχονται στο ίδιο του το concept. Αντιθέτως, θα μου μείνει για την θαρραλέα θεματολογία και το συγκλονιστικό art direction που δε στέκεται μόνο στην επιφάνεια του "όμορφου" αλλά υπηρετεί ιδανικά τους σκοπούς της ιστορίας του.

Είναι ένα ιδιόμορφο παιχνίδι για όσους θέλουν κάτι διαφορετικό για να χαλαρώσουν. Αν σας αρέσουν τέτοιου στυλ παιχνίδια και σας συναρπάζει ο κόσμος του Νουρέγιεφ τότε θα σας κρατήσει όμορφη συντροφιά.

Είναι πολύ σημαντικό να βρεθεί στο μέλλον των προσπαθειών του Studio, η κατάλληλη ισορροπία ανάμεσα στην διαδραστικότητα και την διάθεση για έκφραση μέσα από το video game. Ακόμα και αν γυρίζει απειλητικά το βάρος για το video game προς την δεύτερη πλευρά, μπορεί να βρεθεί ισορροπία. Το Bound δεν τα καταφέρνει όσο θα θέλαμε σε αυτό και πιθανότατα θα δώσει μια σχετικά λειψή εικόνα σε κάποιους gamers, η γοητεία του όμως δύσκολα θα περάσει απαρατήρητη.

Το περιβάλλον, τα καλλιτεχνικά ρεύματα και η κατάλληλη μουσική επένδυση, είναι κατάλληλα για να χαρίσουν δύο ενδιαφέρουσες ώρες. Πέρα από ένα ή δύο playthroughs όμως, το Bound δεν έχει κάτι παραπάνω να προσφέρει, με αποτέλεσμα η αντοχή του στον χρόνο να είναι ιδιαίτερα μικρή.

Η ιστορία ευαίσθητη και καλλιτεχνική, μπορεί να αγγίξει καθέναν από μας με μια έστω κάπως τραυματική παιδική ηλικία, δηλαδή όλους μας. Όμως ο προβληματικός χειρισμός και η ασύνδετη ένταξη της σύλληψης του χορού κάνουν το παιχνίδι να χάνει πολλή από την απόλαυση που διαφορετικά μπορούσε να προσφέρει.

Το Speedrun mode σε τόσο εκλεπτυσμένο θεματικά παιχνίδι δεν θα βρει μάλλον ιδιαίτερη απήχηση, οπότε το Bound είναι καταδικασμένο να ξεφτίσει πολύ σύντομα από την μνήμη μας. Εγκλωβίστηκε στις καλές ομολογουμένως ιδέες του και παραμέλησε τα δέοντα για να γίνει λίγο πιο ουσιώδες και συνεκτικό.

Το Bound δεν καταφέρνει να απογειωθεί και να φτάσει την αρμονία του Journey. Τα περιβάλλοντα και το animations μπορεί να είναι πραγματικά αξιοπρόσεχτα, όμως εν τέλει είναι τόσο αποκομμένα μεταξύ τους που χάνουν την αξία τους.

Είναι πανέμορφο και με μια ιδιαίτερα γοητευτική φιγούρα στο εσωτερικό του αλλά πέρα από το οφθαλμόλουτρο δεν υπάρχει κάτι άλλο που να αξίζει την προσοχή σας.