Destiny: Rise of Iron(2016)

Τα αισθήματα είναι λίγο ανάμεικτα. Από τη μια, το τελευταίο πόνημα της Bungie μπορεί να χαρίσει πολλές ώρες διασκέδασης, αν και από την άλλη το περιεχόμενο, σε συνάρτηση με την τιμή του, φαίνεται κάπως απογοητευτικό, ειδικά αν αναλογιστούμε το περιεχόμενο και την τιμή των προηγούμενων expansions.

Είναι σαφές ότι το Destiny: Rise of Iron θα έπρεπε ως τελευταία προσθήκη να είναι βήμα προς τα εμπρός και όχι άλμα προς τα πίσω. Η συνταγή που προϋπήρχε ήταν εκεί και δούλεψε στο The Taken King. Παλιοί και νέοι Guardians χαιρετίσαμε αυτό που είδαμε και είχαμε ελπίδες να συνεχιστεί και τώρα. Κάτι τέτοιο δεν κατέστη εφικτό αλλά τα δείγματα υπάρχουν. Η Activision με την Bungie επένδυσαν σε ένα expansion που θα ικανοποιήσει μόνο τους hardcore φίλους του Destiny που απλά διψούν για λίγο επιπλέον περιεχόμενο.

Το Rise of Iron μπορεί να φέρνει ορισμένες ενδιαφέρουσες προσθήκες στον κόσμο του Destiny, αλλά είναι εμφανές ότι οι πρωτοποριακές ιδέες που ήταν απαραίτητες για την αναζωογόνηση του παιχνιδιού απουσιάζουν. Το content του expansion είναι αρκετά μικρό και η μετατροπή μερικών περιοχών, εχθρών και Strike που ήδη υπήρχαν μοιάζει με έναν φτηνό τρόπο δημιουργίας κάτι νέου, που στην πραγματικότητα πρόκειται για απλή ανακύκλωση.

Σε κάποια φάση, λίγο πριν το τέλος, το ghost (δυστυχώς όχι με τη φωνή του Nolan North φέτος) απευθύνεται στον παίκτη: "I'd say lock and load, but you already did". Το ghost, ο παίκτης, η Bungie, όλοι γνωρίζουν πως μιλάμε για ανακύκλωση ολκής. Απλά από ένα σημείο και έπειτα είναι δύσκολο να καταπιείς τόσον κυνισμό.

Σχεδόν ότι έχει προσθέσει είναι "ξαναζεσταμένο φαγητό" και σε συνδυασμό και με την υψηλή τιμή διάθεσής του δύσκολα μπορεί κάποιος να προτείνει αυτό το expansion ακόμα και σε αυτούς που ακολουθούν το παιχνίδι από τα πρώτα του βήματα και έχουν γράψει εκατοντάδες ώρες στον κόσμο του Destiny.