Ηρωικά Χαμένοι(2019)

(La Odisea de los Giles / Heroic Losers)  Πρώτη προβολή: 06-08-2020

Ελάχιστα αιχμηρή, μα διασκεδαστική κωμωδία όπου ο Κεν Λόουτς συναντά την «Συμμορία των 11». Feelgood διάθεση, πολιτικο-κοινωνικά μηνύματα και ζεστό χιούμορ για κοινό κάθε γούστου.

Το φιλμ καταφέρνει να συνδυάσει ισορροπημένα την σοβαρότητα του θέματος που υπάρχει στα θεμέλιά του, το χιούμορ αλλά και το «χιτσκοκικό» σασπένς. Απαρατήρητη δε, δεν μπορεί να περάσει η χημεία ανάμεσα στους ηθοποιούς που πλάθουν την πιο παράξενη συμμορία του κόσμου.

Μια ακόμα ταινία-ληστείας από την Αργεντινή, ένας ακόμα μικρός ανθρωποκεντρικός θρίαμβος μιας κινηματογραφίας που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει στην τεχνική της αρτιότητα κι έχει πάμπολλα να εμπνεύσει στις ασθμαίνουσες εθνικές κινηματογραφίες.

Λίγο υπερβολή το διωράκι και η κατακλείδα («αμερικανιά», εδώ που τα λέμε) περιττή, αλλά το «Ηρωικά Χαμένοι» ξεχωρίζει ως μία από τις πραγματικά λιγοστές, εγγυημένα σωστές επιλογές για θερινό σινεμά εφέτος.

Ο Αργεντίνος Σεμπαστιάν Μπορενστέιν συνεργάζεται ξανά με τον Ρικάρντο Νταρίν για μια ανθρωποκεντρική περιπέτεια στη λογική του Κεν Λόουτς, όπου η καταγγελία συναντά τη συναρπαστική αφήγηση, με την τελευταία μάλιστα να δανείζεται ανοιχτά από κλασικές στιγμές του κινηματογράφου – το Πώς να Κλέψετε Ένα Εκατομμύριο Δολάρια του Γουάιλερ στην προκειμένη.

Πανέξυπνη, ρεαλιστική αλλά και χαριτωμένη στις ανθρώπινες λεπτομέρειες της ταινία-κομπίνας που διατηρεί το πολιτικό στίγμα της σε κάθε σκηνή.

Σκηνοθετημένη με γεύσεις από γουέστερν αλλά κι από το αντρικό σύμπαν του Γκάι Ρίτσι ή από ένα «Ocean's 11» του (κυριολεκτικά) φτωχού, η ταινία διασκεδάζει με το στήσιμο και την περιγραφή του μεγάλου heist, χωρίς να παραμελεί τις ανθρωπιστικές, κοινωνικές πινελιές της ψυχοσύνθεσης της απόγνωσης. Ταυτόχρονα, ωστόσο, ξοδεύεται σε μικρές παράλληλες ιστορίες και σε μια ξεχειλωμένη πλοκή ώστε, χωρίς να μειώνει τη γλυκύτητά της, να χάνει στην πορεία το σασπένς της δράσης.

Ένα heist movie με ήρωες πολίτες που έχασαν τα χρήματά τους στα capital controls, που όσο επιτρέπει στο μαύρο χιούμορ να έχει το τιμόνι είναι απολαυστικό. Το μελόδραμα για την οικονομική κρίση δεν το χρειαζόμαστε. Το ζούμε.

Δεν χάνει ποτέ όμως το ενδιαφέρον του θεατή και διαθέτει έναν ειλικρινή, ανθρωποκεντρικά πολιτικό πυρήνα γύρω από το γνώριμο στόρι ληστείας που οδηγεί την πλοκή. Είναι μια heist movie κινηματογραφικής απόδρασης, που έχει κάτι να πει.

Εκ της κατασκευής του, λοιπόν, το φιλμ θα σου κερδίσει την προσοχή, αλλά δύσκολα θα αποτυπωθεί και στη μνήμη. Λείπει το λαϊκό χιούμορ, η σπιρτάδα, κι εντέλει το οτιδήποτε που θα το ξεχώριζε ως δημιουργία, και όχι απλή αναπαράσταση γεγονότων.