Το Νησί των Ψεμάτων(2020)

(La Isla de las Mentiras / The Island of Lies)  Πρώτη προβολή: 01-07-2021

Ψέματα λέγονται πολλά, αποκρύπτονται πολλές αλήθειες που πονάνε και σε συνδυασμό με τις πολύ καλές ερμηνείες σίγουρα βλέπεται ευχάριστα και εύκολα.

Εντυπωσιακών προθέσεων ντεμπούτο της Ισπανίδας σκηνοθέτη, δεν καταφέρνει να κρατήσει ώς το τέλος το μπαρόκ βάρος και τη συγκρατημένη τραγικότητα της αρχής, πετυχαίνει όμως έναν ενδιαφέροντα παραλληλισμό του μεταναστευτικού κύματος με διαφορά ενός αιώνα.

Η Πάουλα Κονς κατάφερε να δώσει την αληθινή εικόνα μιας άδικης, πουριτανικής, διεφθαρμένης κοινωνίας, δημιουργώντας τη σκοτεινή ατμόσφαιρα που απαιτούσε το θέμα και εστιάζοντας την κάμερά της τόσο στη φριχτή νύχτα του ναυαγίου όσο και στην έρευνα του δημοσιογράφου γύρω από τις τρεις γυναίκες που κατάφεραν να διασώσουν τους πενήντα περίπου από τους ναυαγούς.

Πρόκειται για ένα σκληρό δράμα εποχής, φτιαγμένο με ζοφερούς τόνους και με φόντο το ξερό και αφιλόξενο τοπίο του νησιού της Γαλικίας, που παρότι δυσκολεύεται να βρει την ισορροπία μεταξύ πολιτικού δράματος και αστυνομικού θρίλερ, καταφέρνει να παρακολουθείται με άνεση.

Τίμια, αλλά άτολμη προσπάθεια αναπαράστασης ενός πραγματικού γεγονότος κάτω από το πρίσμα της πολιτικοκοινωνικής κριτικής.

Μεγάλο αλλά και μοναδικό πλεονέκτημα του La Isla de las Mentiras τα άγρια τοπία της Γαλικίας που ταιριάζουν τέλεια με τους άγριους χαρακτήρες των πρωταγωνιστών, όμως αυτά σπαταλούνται με τη ποιότητα της παραγωγής να είναι στο σύνολό της τηλεοπτική, από το σενάριο, τις ερμηνείες, τη φωτογραφία και τα λίγα εφέ, θυμίζοντας περισσότερο τη γνωστή τηλεοπτική ελληνική βουκολική σαπουνόπερα παρά κινηματογραφική ταινία.

Μιλάμε, επί του συνόλου, για μια ταινία που δεν έχει αυτή την επική διάσταση που θα της έπρεπε ως δραματικό θρίλερ εποχής (με ένα τοπίο καλύτερο κι από ακριβό σκηνικό), και που αγγίζει τους ήρωες της ως φαντάσματα άλλων καιρών, αποτυγχάνοντας να τους ζωντανέψει για χάρη μας.

Με πυκνή ατμόσφαιρα αλλά σχηματικές υπερβολές, το κινηματογραφικό ντεμπούτο της Πάουλα Κονς βασίζεται στον «Τιτανικό της Γαλικίας», ένα αληθινό ναυάγιο των αρχών του αιώνα, για να κάνει ένα φεμινιστικό σχόλιο για το σήμερα.

Ένα αργόσυρτο crime εποχής παραχωρεί τη θέση του στη διφορούμενη αρχική υπόσχεση, με υπόνοιες που επαναλαμβάνονται και κεντράρουν σε ερμηνείες που ταιριάζουν καλύτερα σε καθημερινό σίριαλ.

Ουδεμία κινηματογραφική αλήθεια δύναται να σου προσφέρει τούτο το «Νησί των Ψεμάτων», πολύ περισσότερο, δε, εάν παρασυρθείς από το δήθεν κλίμα «μυστηρίου», εκλαμβάνοντάς το για ένα από τα συνήθη ισπανόφωνα «θρίλερ του καλοκαιριού».