Minamata(2020)

Πρώτη προβολή: 21-10-2021

Μεταφέροντας στον θεατή το μήνυμα και τα γεγονότα του χωριού Minamata, το αποτέλεσμα «δένει» με την παρουσίασή του και το υποκριτικό ταλέντο του Johnny Depp.

Αυτός ο συνδυασμός του προσωπικού δράματος με το τοπικό (αλλά και παγκόσμιο συγχρόνως), οικολογικό ζήτημα λειτουργεί ικανοποιητικά στην ταινία που ακολουθεί με σταθερότητα τα γεγονότα, αποφεύγει τους ακραίους μελοδραματισμούς και δίνει την ευκαιρία στον Ντεπ να αποδείξει για μια ακόμη φορά πόσο καλός μπορεί να είναι όταν πραγματικά το θέλει γιατί το νιώθει.

Ο Τζόνι (Ντεπ) πήρε το όπλο της διασημότητάς του για καλό σκοπό, αυτόν της αφύπνισης και της ευαισθητοποίησης για ένα θέμα που δεν αφορά μόνο το παρελθόν, αλλά απασχολεί και στις μέρες μας, όπως φροντίζουν να μας υπενθυμίζουν οι εικόνες οικολογικής και ανθρώπινης καταστροφής που τρέχουν παράλληλα με τους τίτλους τέλους της ταινίας του Αμερικανού εικαστικού και σκηνοθέτη Άντριου Λέβιτας.

Αγνώριστος για τις ανάγκες ενός ρόλου που του ταιριάζει γάντι, ο Ντεπ επιστρέφει δυναμικά σε ένα οικολογικό θρίλερ βασισμένο στα πραγματικά γεγονότα που σημάδεψαν τη Μιναμάτα της δεκαετίας του 1970.

Κρατάει σε εγρήγορση τον θεατή χάρη στη δύναμη της επίκαιρης ιστορίας, έχει έντιμες προθέσεις και η στρωτή αφήγηση του κάνει την πλοκή να ρέει με ευκολία.

Το Minamata καταφέρνει τελικά να πείσει να το δει κάποιος, γιατί πραγματεύεται ουσιαστικά θέματα και αποκαλύπτει κι έναν Depp όπως έχουμε πολύ καιρό να τον δούμε σε ταινία. Γι' αυτό αξίζει το ενδιαφέρον μας κι ας μην είναι και κανένα αριστούργημα.

Ευτυχεί να έχει έναν Depp, αγνώριστο φυσιογνωμικά (μου θύμισε Billy Crystal της τελευταίας περιόδου, χωρίς τη λουλακί βαφή στο μαλλί) αλλά και ισορροπημένο ερμηνευτικά, παίζοντας έναν ώριμο άνδρα της ηλικίας του (γκουχ-γκουχ). Το υποστηρικτικό καστ είναι αποτελεσματικό και η αφήγηση στρωτή όμως το πράμα αργεί να απογειωθεί, περίπου στο τελευταίο μόλις δεκάλεπτο, με την αναπαράσταση της αλλά Pieta ιστορικής φωτό "Tomoko Uemura in Her Bath".

Μια χαμένη ευκαιρία να αναδειχθεί εκ νέου ένα πολύ σοβαρό και πάντα επίκαιρο ζήτημα. Κυρίως γιατί παρουσιάζεται μια στρογγυλοποιημένη εκδοχή των γεγονότων, αλλά και γιατί τον πρωταγωνιστικό ρόλο έχει αναλάβει ο Τζόνι Ντεπ, ο οποίος ερμηνεύει σαν να βρίσκεται στο πλατό των «Πειρατών της Καραϊβικής»... χωρίς το χρυσό δόντι.

O Τζόνι Ντεπ προσπαθεί να μας θυμίσει ότι είναι ακόμη ηθοποιός σε αυτή τη by the numbers βιογραφία του φωτογράφου Γιουτζίν Σμιθ.

Μια ταινία κλισέ σε όλα τα επίπεδα με ελάχιστες στιγμές καλλιτεχνικής αναλαμπής.