Η Γεύση της Απιστίας(2021)

(Smagen af Sult / A Taste of Hung)  Πρώτη προβολή: 05-08-2021

Η επιστροφή του Christoffer Boe της Ερωτικής Αναπαράστασης είναι ένα πολυδιάστατο, καλοδουλεμένο και στυλιζαρισμένο δράμα, με δυνατές ερμηνείες και έξυπνους διαλόγους.

Η γοητεία της ταινίας έγκειται στο στιλιζάρισμα, στο φωτογενέστατο πρωταγωνιστικό δίδυμο και στη μοναδική ικανότητα του Μπόε να κινηματογραφεί ανθρώπους που ερωτεύονται, που φλερτάρουν, που λογομαχούν και που τα ξαναβρίσκουν, συλλαμβάνοντας (και τονίζοντας) με τον φακό του εκείνη τη στιγμή –ένα βλέμμα, μια στιγμιαία ανάκλαση του φωτός, μια ανεπαίσθητη κίνηση του χεριού– η οποία σπάει την κινηματογραφική τεχνητότητα και παράγει αυθεντικό, ανθρώπινο συναίσθημα.

Κάπου όμως όλο αυτό το παιχνίδι με τον χρόνο, το φαγητό και τον έρωτα δεν κατάφερε να με πείσει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν παρακολούθησα την ιστορία με περιέργεια ως το τέλος – αν και το ποιο θα ήταν τελικά το τέλος, από κάποια στιγμή και μετά, έπαψε να με ενδιαφέρει.

Σαφώς και είναι σημαντικότερη η συναισθηματική ισορροπία από μια θέση στην ελίτ των σεφ, αλλά ακόμη και οι αυταπόδεικτες αλήθειες χρειάζονται ένα πιο ευρηματικό σενάριο για να στοιχειοθετήσουν ένα αξιομνημόνευτο δράμα χαρακτήρων.

Μια οικογενειακή κρίση με φόντο αστέρια Michelin στο νέο δράμα του στιλίστα Κρίστοφερ Μπόε πoυ θα συγκινήσει τους απανταχού φίλους των master chef.

Ο Κρίστοφερ Μπόε, πάραυτα, σκηνοθετεί με στιλ το εξεζητημένο του θέματος, διαιρώντας την δράση σε πέντε κεφάλαια, εμφανώς αφοσιωμένος στην αισθησιακή γευσιγνωσία και στην στιγμιαία συναισθηματική έκρηξη που προκαλεί ένα πιάτο θαλασσινών με σύκο.

Η εισαγωγή του γαστρονομικού στοιχείου – τρομερά τα πιάτα θαλασσινών που φτιάχνει ο master chef- προφανώς και λειτουργεί ακόμη πιο ενισχυτικά στην θετική πορεία του φιλμ αλλά από την τελική συνταγή φαίνεται να λείπει το κάτι παραπάνω που θα έκανε την «Γεύση» τούτη πραγματικά αλησμόνητη.

Ταινία ατμόσφαιρας που μοιάζει με πανέμορφα στημένο αλλά λιγάκι άνοστο πιάτο nouvelle cine-cuisine, καθώς ο Κρίστοφερ Μπόε αναρωτιέται με στιλ αλλά εντελώς επιφανειακά για τις προσωπικές φιλοδοξίες και τους συμβιβασμούς της ερωτικής συνύπαρξης.

Η ταινία διαθέτει στιλ, ατμόσφαιρα και δυο γοητευτικούς πρωταγωνιστές (όχι μόνο ο γνωστός μας Νικολάι Κόστερ-Βαλντάου, αλλά και η Κατρίν Γκρέις-Ρόζενταλ είναι εξίσου σαγηνευτική) ταυτόχρονα όμως μοιάζει κι επιδεικτικά δήθεν και ποζάτη.

Μετά το τέλος του φιλμ, δεν βρήκα τίποτα να μου μένει, τίποτα να σκέφτομαι και τίποτα να μου έχει κεντρίσει πραγματικά τη σκέψη. Είναι σαν να σου προτείνει κάποιος να δοκιμάσεις την τσεκαρισμένη συνταγή ενός αυθεντικού, λαϊκού, τίμιου... πιτόγυρου, σε εκδοχή μοριακής κουζίνας.