Χαρακτηριστικά Γνωρίσματα(2020)

(Sin Senas Particulares / Identifying Features)  Πρώτη προβολή: 14-10-2021

Ναι, οι ρυθμοί δεν είναι και οι πιο γρήγοροι του κόσμου, αλλά ειλικρινά, είναι τόσο ταιριαστοί που θα παρασύρουν και τους πιο δύσκολους θεατές. Και είναι αυτοί οι ρυθμοί που θα οδηγήσουν στο συγκλονιστικό φινάλε, που χτυπάει τον θεατή κατακούτελα! Η σκηνοθέτις έχει βαθιά γνώση της γραμματικής και του συντακτικού του σινεμά και στήνει σκηνές εκπληκτικές. Είναι και εικονοπλάστης και εικονοκλάστης ταυτόχρονα: μεγάλη υπόθεση.

Η Βαλάντεθ καταφέρνει να φτιάξει μια τελικά συναρπαστική ταινία, ταυτόχρονα δριμύ κατηγορώ ενάντια σε ένα ανθρωπιστικό πρόβλημα που οι ισχυροί αυτού του πλανήτη, που δεν χάνουν την ευκαιρία να μιλούν για κράτη δικαίου, δεν έχουν ακόμη καταφέρει να λύσουν.

Το τολμηρό και αφτιασίδωτο σκηνοθετικό ντεμπούτο της Φερνάντα Βαλαντέζ μοιάζει με ένα οδοιπορικό προς την Κόλαση, εκεί όπου το Καλό δεν ξεχωρίζει από το Κακό.

Σχεδόν σιωπηλή, αφαιρετική μ' έναν τρόπο που σε κάνει να αγωνιάς για όσα τραγικά δεν βλέπεις στην οθόνη, μαζί μ' ένα στοιχείο μαγικού ρεαλισμού που κάνει την πραγματικότητα να δείχνει ακόμα πιο απίστευτη, κάνει το αντίθετο του προσφυγικού σινεμά, μια ταινία για όσους μένουν, για την οδύσσεια της άγνοιας, καταπατώντας κάθε κλισέ και γεμίζοντας την οδύνη με λυρισμό.

Μια σπαρακτική ταινία... τρόμου για την αναζήτηση του καλού μέσα σε ένα κόσμο που έχει παραδοθεί εδώ και καιρό στο κακό.

Ένα απέριττο οδοιπορικό στη σκοτεινή και μελαγχολική, γι' αυτό και επώδυνα ειλικρινή πλευρά της οικονομικής μετανάστευσης.

Καλογυρισμένη, προσωπική αλλά ταυτόχρονα οικουμενική, σκληρή αλλά και με ευαισθησίες, η ταινία της Fernanda Valadez είναι ένα καλό φεστιβαλικό φιλμ που δείχνει ότι η δημιουργός του αξίζει να μας απασχολήσει ξανά, αλλά δε πρόκειται να ενθουσιάσει κανέναν.

Οι κρίκοι που κρατούν ενωμένη την ταινία είναι ο σταθερά πένθιμος τόνος και η καταπληκτική ερμηνεία της Μερσέντες Χερνάντεζ, στο πολυκαιρισμένο πρόσωπο της οποίας αποτυπώνονται η μητρική αγωνία, το βάλσαμο της πρόσκαιρης ελπίδας, μα και το αβάσταχτο βάσανο της απόγνωσης.

Καταθλιπτικό, αργό στην εξέλιξή του και χωρίς τον αέρα μιας μεγάλης ταινίας, το φιλμ της Φερνάντα Βελάντες που απέσπασε πέρσι τον Χρυσό Αλέξανδρο στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, είναι ένα ουσιαστικό έργο που για μια ακόμη φορά μας υπενθυμίζει πόσο τρωτή είναι η θέση του δικαίου στον κόσμο των ισχυρών.

Ευγενικές προθέσεις κρύβει το ντεμπούτο της Φερνάντα Βαλάντες, οι οποίες χάνονται υπό το βάρος της σεναριακής ανεπάρκειας και της συνεπακόλουθης αφηγηματικής αδυναμίας.