Λούγκερ(2021)

Πρώτη προβολή: 25-11-2021

Εκείνο που προσπάθησε να κάνει ο Χαραλάμπους είναι να μας δώσει την τοιχογραφία μιας ολόκληρης εποχής, τοιχογραφία που στήνει αρκετά πειστικά, με ωραία ντεκόρ και γενικά μια ρεαλιστική ατμόσφαιρα, με την υποβλητική μουσική του Κώστα Χαριτάτου, αν και με διαλόγους συχνά τυποποιημένους και παρατραβηγμένους, και με καλύτερες σκηνές εκείνες που εκτυλίσσονται στην Κρήτη του 1958, αντίθετα με τις σύγχρονες σκηνές που δεν ξεχωρίζουν από πολλές άλλες που βλέπουμε και σε πετυχημένα τηλεοπτικά σίριαλ.

Δεν λείπουν οι κλισέ και προκάτ εικόνες από αυτή την προσπάθεια στην απεικόνιση των ηρώων στο πιο μακρινό αλλά και στο πιο κοντινό παρελθόν. Από κοντά και οι ερμηνείες, που στην πλειονότητά τους είναι καρικατούρες και απέχουν έτη φωτός από την πραγματικότητα.

Υπερφιλόδοξη παραγωγή σε σκηνοθεσία Κώστα Χαραλάμπους, που προσπαθεί να συνδυάσει πολλές διαφορετικές θεματικές (μελο-δραματικές, αλλά και ταυτόχρονα ειρωνικά σατιρικές, με στοιχεία φιλμ νουάρ και κοινωνικής κριτικής), με άνισα αποτελέσματα.

Μια αδέξια προσπάθεια να στηθεί μια μεγαλοπρεπής saga παθών, δολοπλοκιών και μάχης για εξουσία η οποία να αντανακλά τη μεταπολεμική ελληνική πραγματικότητα.

Αδέξια και γκροτέσκα η εκτέλεσή του, σε ένα οικοδόμημα που υπονομεύει διαρκώς τους ήρωές του, μοιάζει κατακερματισμένο σε διαφορετικούς χρόνους και χώρους χωρίς συνδετικό ιστό και παίζει από την αρχή έως το τέλος σε διαρκώς λάθος τόνο, τόσο στην κυριολεξία του όσο και στην υπερβολή του.

Πρόκειται για μια ταινία με μεγαλεπήβολα σχέδια, που μοιάζουν όμως να αναλώνονται και να εξαντλούνται μέσα στα ποικίλα ευρήματα με τα οποία πασχίζει να διανθίσει την ιστορία της.

Οι προθέσεις είναι εμφανείς από την αρχή, αλλά ο σαιξπηρικά μελοδραματικός τρόπος κατεύθυνσης του σεναρίου και της διεύθυνσης των ηθοποιών υπονομεύει την αληθοφάνεια μιας τραγωδίας που ασθμαίνει σε όλη τη διάρκεια του δίωρου δράματος.

Αποπροσανατολισμένη προσπάθεια του Κώστα Χαραλάμπους να οικοδομήσει ένα μεγαλεπήβολο οικογενειακό δράμα που θα ήθελε να περηφανεύεται πως είναι μια «κανονική» ταινία.

Φιλόδοξη αλλά σχεδόν ολοκληρωτικά αποτυχημένη οικογενειακή saga από τον Κώστα Χαραλάμπους του «Δεμένη Κόκκινη Κλωστή».

Κινηματογραφικός διασυρμός. Εγώ αν ήμουν μέλος αυτής της οικογένειας εφοπλιστών, θα έκανα μήνυση. (Ουπς! Ένα τέτοιο συμμετέχει στην παραγωγή του φιλμ!)