Spencer(2021)

Πρώτη προβολή: 21-07-2022

Δεν θα αποφύγω να γράψω ευθέως την κρίση μου. Αυτό το φιλμ με ενθουσίασε σε όλα τα επίπεδα.

Παρά τα ορισμένα ευδιάκριτα στραβοπατήματα ως συνολικό αποτέλεσμα το Spencer του Pablo Larrain είναι μια σπουδαία ταινία. Σέβεται μα και προκαλεί την μαγική σχεδόν υπόσταση της προσωπικότητας που πραγματεύεται μα και ταυτόχρονα υπερβαίνει τα στενά όρια του είδους των βιογραφικών ταινιών και προσφέρει μια αλησμόνητη κινηματογραφική εμπειρία.

Κι αυτή είναι η μεγάλη επιτυχία αυτής της ατνισυμαμβατικής βιογραφίας, που καταφέρνει μέσα από την ιστορία της μιας πριγκίπισσας, να αποτυπώσει τη γυναικεία φύση, αποφεύγοντας εντελώς την αγιογραφία.

Γοητευτικό, πλήρες συναισθημάτων και με ουσιαστική κορύφωση, το φιλμ συμπυκνώνει τη βιογραφία της Νταϊάνα χωρίς να γίνεται ποτέ του περιγραφικό, την ίδια στιγμή που χαίρει μιας άρτιας ερμηνείας από την πρωταγωνίστριά του, της οποίας αναγνωρίζεις ακόμα περισσότερο την ικανότητα να ερμηνεύσει (και όχι να μιμηθεί απλά) την Νταϊάνα.

Το «Spencer» καταφέρνει όχι μόνο να σταθεί με απόλυτο σεβασμό απέναντι στο θέμα του, αλλά και να το παρουσιάσει με μια αιθέρια, καλλιτεχνίζουσα κομψότητα που αποτίνει έναν όμορφο φόρο τιμής στην Diana.

Το «Σπένσερ» είναι η ιστορία της πορείας μιας γυναίκας προς την αυτοδιάθεση, δέκα χρόνια μετά από έναν γάμο που έχει καταρρεύσει προ πολλού, προς την ελευθερία και την αξιοπρέπεια που της στερεί ένα σύνολο παράλογων δεσμεύσεων.

Το "Spencer" μπορεί να μην μείνει στην ιστορία ως η καλύτερη ταινία του Λαραΐν, θα αποτελεί όμως πάντα το σημείο στο οποίο ο πλανήτης συνειδητοποίησε για τα καλά ότι η Στιούαρτ μπορεί να παίξει.

Ο Λαραϊν σκηνοθετεί έναν τεράστιο, κλειστό χώρο σαν μια σειρά από ασφυκτικά μπουντρούμια, με την Νταϊάνα να αναζητά την οποιαδήποτε χαραμάδα διαφυγής, ακόμα κι αν αυτό είναι στο παρελθόν, συνδεόμενη είτε με παλαιότερες γυναίκες της αριστοκρατίας είτε με τη δική της οικογενειακή προέλευση.

Το Spencer θα απογοητεύσει τους ηρακλειδείς του στέμματος, αυτούς ντε που κόβουν καρωτίδα για το The Crown όμως ο Pablo σφυρίζει αδιάφορα: Η Λαίδη του, η Princes of Wales, ήταν ένα αερικό που πέρασε σίφουνας από την πνιγηρή πεζότητα της Βασιλικής φαμελιάς, εύθραυστη πορσελάνη στα χέρια των λαϊκών μαζών που από την μεγάλη λατρεία την έκανε σκόνη και θρύψαλα, όπως ορίζει η ειμαρμένη των ειδώλων που διατηρούνται αγέραστα στη συλλογική μνήμη.

Κι ενώ περιμέναμε να δούμε... παπάδες από πλευράς Λαραΐν, τελικά λίγα πράγματα μετράνε σε τούτη την χωρίς ιδιαίτερες αξιώσεις – και αξίες- βιογραφία που πέρα από την εσωτερικής αγωνίας ερμηνεία της Κρίστεν Στιούαρτ (υποψήφια για όσκαρ) ακολουθεί ένα επιτηδευμένο υπαρξιακό χάσιμο της ηρωίδας που δεν γίνεται πάντα πειστικό.