Τι Βλέπουμε Όταν Κοιτάμε τον Ουρανό;(2021)

(What Do We See When We Look at the Sky?)  Πρώτη προβολή: 13-01-2022

Οι λεπτομέρειες της καθημερινότητας γίνονται ποιητικοί πρωταγωνιστές σε ένα σύγχρονο ρομαντικό παραμύθι. Τρυφερό και διασκεδαστικό, μα πάνω απ' όλα απρόσμενα πρωτότυπο και λυτρωτικά κινηματογραφόφιλο.

Ο Κομπερίντζε, συχνά με τη χάρη, την ευρηματικότητα, την έμπνευση και το χιούμορ που μου θύμισε τον συμπατριώτη του Οτάρ Ιοσελιάνι (από τα πολλά παραδείγματα αναφέρω τις σκηνές στο δρόμο με διάφορους περαστικούς να κρέμονται από ένα πάσσαλο, προσπαθώντας δείξουν πόσα λεπτά της ώρας θ' αντέξουν), μας αφηγείται την ιστορία ενός παραμυθένιου (γιατί τελικά πρόκειται για ένα είδος παραμυθιού) έρωτα.

Να μια ταινία που μπορείς να αγαπήσεις δυνατά.

Όταν βλέπεις ακόμα και τις πιο «ασύνδετες» σκηνές να είναι γυρισμένες με χάρη, ποίηση και διακριτικό χιούμορ, δεν μπορείς να μη συμφωνήσεις ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν αυθεντικό «παραμυθά» που τα πόδια του πατούν γερά στη γη, αλλά το βλέμμα του είναι πάντα υψωμένο προς τον ουρανό.

Είναι, εντέλει ο κινηματογράφος που αποκαλύπτει την αληθινή όψη των προσώπων, που σώζει τον έρωτα και τη ζωή. Στο σημερινό και πολλές φορές καταθλιπτικό τοπίο του κινηματογράφου, αυτή είναι η πιο ευφορική δήλωση πίστης στη δύναμη των κινηματογραφικών εικόνων...

Ο Κομπερίτζε υποκλίνεται στο τυχαίο, τυλίγεται σε καλοκαιρινή ανεμελιά (οι σύντομες περιβαλλοντολογικές αναφορές του μοιάζουν μάλλον πρόχειρες), αγαπά τόσο τους ανθρώπους που μας κάνει να τους ερωτευτούμε κι εμείς. Εστω κι αν ζουν σε μια μικρή πόλη στη Γεωργία και ποτέ δεν θα μοιραστούμε μαζί τους ένα παγωτό μηχανής. Τα ευρήματά του τα επαναλαμβάνει κατά στιγμές φλύαρα, είναι όμως το άγγιγμά του στην ανθρώπινη φύση τόσο τρυφερό που ποιος θα πει όχι σε ακόμα ένα χάδι;

Ιδιόμορφο φιλμικό κατασκεύασμα που ήδη μετρά ορκισμένους φανς και που στο μέλλον θα τύχει ακόμα μεγαλύτερης αναγνώρισης.

Θα πετύχει πολλά, μα συγχρόνως, άσκοπα θα μακρηγορήσει, σε μια ταινία που δεν μπορεί από τις υπάρχουσες ιστορίες και από το voice over του ίδιου του σκηνοθέτη, να στηρίξει τα 150 λεπτά της. Ένα τέλος που όλο έρχεται, αλλά παρεμβαίνει διαρκώς και μια νέα εμβόλιμη ιστορία κι όλο το τέλος ξεμακραίνει.

Όπως και στις ταινίες του συμπατριώτη του Κομπερίτζε, Οτάρ Ιοσελιάνι, η ποιητική αοριστία είναι και εδώ το ατού της ταινίας.

Είναι κινηματογραφική ταινία το «Τι Βλέπουμε Όταν Κοιτάμε τον Ουρανό;». Εάν η απάντηση που θέλει να δώσει ο Γεωργιανός σκηνοθέτης είναι «ναι», τότε... κατεβάστε ακόμη πιο κάτω την αξιολόγησή μου για τούτο το (αποκλειστικά και μόνο φεστιβαλικό, θα έλεγα) φιλμ. Και καλή τύχη σε όσους το τολμήσουν...