Cunningham(2019)

Πρώτη προβολή: 31-03-2022

Οι θέσεις της κάμερας, το μοντάζ και γενικά όλη η κινηματογράφηση υιοθετούν το σκεπτικό του σκηνοθέτη-Κάνινγκχαμ, που ήθελε την συνύπαρξη των τεχνών να δημιουργεί μια καινούργια εμπειρία με αξία αυθύπαρκτη – ένα έργο τέχνης δηλαδή στο οποίο η εικόνα κι ο χορός θα είναι ισότιμα στοιχεία, με την Kovgan εδώ να αναζητά, επίσης, μια ισορροπία ανάμεσα στο παλιό και στο να δώσει καινούργιο νόημα σ' αυτά που δείχνει.

Ασπρόμαυρο υλικό αρχείου και σύγχρονες, ως επί το πλείστον τρισδιάστατες χορογραφίες μεταφέρουν στην οθόνη τις δημιουργικές ιδέες ενός πρωτοπόρου οραματιστή, αλλά και τις καλλιτεχνικές ανησυχίες μιας ολόκληρης εποχής, αυτής του μεταπολεμικού μεταμοντερνισμού.

Η Ρωσοαμερικανή Άβα Κόβγκαν, αξιοποιώντας τις δυνατότητες της τεχνολογίας, μέσα σε ενενήντα λεπτά μας εισάγει στο τρισδιάστατο σύμπαν του Κάνινγκχαμ, αλλά και στον σύγχρονο μεταμοντερνισμό, συνδυάζοντας αρχειακό υλικό με αποσπάσματα από δεκατέσσερις παραστάσεις του.

Ένα ντοκιμαντέρ για τον θρυλικό χορογράφο Μερς Κάνινγκχαμ μεταμορφώνεται σε μία τρισδιάστατη κινηματογραφική εμπειρία που σας προσκαλεί να ακολουθήσετε τα «βήματα που γοητεύουν».

Το «Cunningham» καταλήγει να είναι και ουσιαστικά ενημερωτικό, αλλά και να προσφέρει στιγμές φαντασμαγορικές για το μάτι. Έχει τόσο βάθος όσο χρειάζεται για να μην πετάξει εκτός και το κοινό του μέσου όρου, και γενικά τιμάει και με το παραπάνω το πρόσωπο γύρω από το οποίο εστιάζει.

Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό και επιτυγχάνει να κατατοπίσει επαρκώς όχι τόσο γύρω από τα διαφορετικά στάδια της ζωής του όσο κυρίως σχετικά με όσα αφορούσαν την τέχνη του. Κι αυτό το κατορθώνει λιγότερο μέσω της πληροφορίας και περισσότερο μέσω της εμπειρίας.

Δεν μαθαίνουμε αρκετά για τον Κάνινγκχαμ ως χαρακτήρα και άνθρωπο είναι η αλήθεια, κυρίως γιατί ο ίδιος δεν ήταν ιδιαίτερα εξωστρεφής. Οι χορευτές του αναφέρουν πως τους άφηνε ελεύθερους, σχεδόν χωρίς οδηγίες αρχικά και τους φώναζε μονάχα όταν έκαναν 'βλακείες'.

Ένα τρισδιάστατο, θεαματικό και σεβαστικό αφιέρωμα στον Μερς Κάνιγχαμ, έναν από τους μεγαλύτερους σύγχρονους καλλιτέχνες του χορού στον κόσμο.

Μια συναρπαστική ματιά πάνω στο μεγαλείο του χορού (οι 3d χορογραφίες θα σας μαγέψουν) ακόμη κι αν η αφήγηση της σκηνοθέτριας ακολουθεί μια αυστηρή γραμμή κανονικότητας και δεν τολμά να βουτήξει σε πιο βαθιά νερά.

Οι θεατές που θαύμασαν το ντοκιμαντέρ «Pina» (2011) του Βιμ Βέντερς (επίσης σε 3D), μάλλον θα απογοητευτούν (καλλιτεχνικά) εδώ. Αποκλειστικά για σκληροπυρηνικούς λάτρεις (και μελετητές) του χορού, οι οποίοι θα έχουν την περιέργεια να το παρακολουθήσουν (για προφανείς αρχειακούς λόγους).