Τα Ρόδια του Ναγκόρνο Καραμπάχ(2022)

(The Pomegranates of Nagorno Karabakh)  Πρώτη προβολή: 31-03-2022

Τα ρόδια, ως συμβολικά μοτίβα, επανέρχονται στο ντοκιμαντέρ σε ποιητικές ασπρόμαυρες σκηνές, πότε με έναν έφηβο με ρόδι στο χέρι, άλλοτε με ένα κορίτσι που κρατά καλάθι με ρόδια και πότε στα πλάνα όπου δυνατό αντρικό χέρι στύβει ένα ρόδι, λεκιάζοντας το χώμα, ενώ σε κάποιες έγχρωμες εικόνες από τα ρημαγμένα σπίτια, τοποθετείται συχνά σε πρώτο πλάνο ένα ρόδι.

Με τα ρόδια να παραπέμπουν σε μια παρατζανοφική χαμένη αθωότητα, η ταινία αφήνει την εικόνα και τους ίδιους τους πρωταγωνιστές του δράματος να μιλήσουν για την ανθρώπινη, πολιτισμική και ιστορική τραγωδία η οποία εκτυλίσσεται σε μια περιοχή υψίστης γεωπολιτικής σημασίας.

Με μοντάζ που εμπιστεύεται τη δύναμη της εικόνας και κρατά το ωμό υλικό σε εγρήγορση, ο Σίδερης κάθε τόσο επιστρέφει στις ροδιές του Σεργκέι ως εύρημα για να αποδείξει ότι πραγματική πρωταγωνίστρια στη δυστυχία των ανθρώπων είναι η παντελής έλλειψη λογικής: μετά από μισό αιώνα, κανείς δεν γνωρίζει τι είναι δικό του, που βρίσκονται τα σύνορα, ποια είναι η πατρίδα του.

Μια ταινία τρυφερή μέσα στη σκληρότητά της, και συνάμα δοσμένη με τρυφερότητα και λυρική ματιά, καθώς κοιτάζει βαθιά στα μάτια των ανθρώπων –Αρμένιων και Αζέρων- και όχι στις γεωγραφικές συντεταγμένες των συνοριακών γραμμών.

Η ματαιότητα του πολέμου αναδεικνύεται περίτεχνα στο ντοκιμαντέρ του Θωμά Σιδέρη.

Μέσα από μια σειρά κεφάλαια και συναντήσεις με διάφορα πρόσωπα του δράματος, να μιλούν για το τεράστια προβλήματα και το δράμα των Αρμενίων σε μια με ύψιστη γεωπολιτική σημασία περιοχή, με τη δική της ξεχωριστή πολυπλοκότητα – με την Αμερική (σύμφωνα με τα λόμπι) και τη Ρωσία, άλλοτε να υπερασπίζονται τη μια κι άλλοτε την άλλη πλευρά, και που σήμερα, με τον πόλεμο της Ουκρανίας να αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα.