Χιροσίμα Αγάπη μου(1959)

(Hiroshima Mon Amour / Hiroshima, My Love)  Πρώτη προβολή: 08-08-2003

Από τα λιγοστά αγέραστα αριστουργήματα της 7ης τέχνης, ορόσημο της μοντέρνας, «ενήλικης» εποχής της.

Αριστούργημα!

Μια ταινία σαν τρυφερή δήλωση συμπόνιας και παρηγοριάς. Για όσα δεν μπόρεσαν να ξεχαστούν, για εκείνους που δεν βρήκαν ποτέ τη δύναμη να ξεχάσουν.

Τελικά μπορούμε πραγματικά να νοιώσουμε τι συνέβη στη Χιροσίμα; Μπορούμε να μιλήσουμε για το ανείπωτο, να φανταστούμε το αδιανόητο; Μπορούμε να κατανοήσουμε τον πόνο του άλλου εάν δεν το βιώνουμε οι ίδιοι; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που διαμόρφωσαν την αφήγηση των Ντυράς και Ρενέ. Με τη μυθοπλαστική ιστορία αγάπης πέτυχαν μια ιδιοφυή σύζευξη της ιδιωτικής και της οικουμενικής οδύνης, της προσωπικής και της συλλογικής μνήμης.

Ο Αλέν Ρενέ ανακαλύπτει το χαμένο χρόνο, εφευρίσκει το μοντέρνο σινεμά όπως το ξέρουμε και παραδίδει ένα αριστούργημα για τη μνήμη – παρακαταθήκη για όσες γενιές και αν έρθουν.

Μη γραμμική και ατμοσφαιρικά ασπρόμαυρη, η ερωτική ελεγεία του Χιροσίμα, αγάπη μου μετατρέπεται σε ένα αντιπολεμικό σχόλιο που δεν έχει βρει όμοιό του μέχρι σήμερα, ένα φιλμ που εξακολουθεί να συνδιαλέγεται με την ταπείνωση και τη λύτρωση, με πένθιμους, φαντασματικούς όρους.

Αριστούργημα, στο top όλων των εποχών!

Λογοτεχνία δοσμένη με τους πιο απόλυτα κινηματογραφικούς όρους, το λυρικό και μαζί τόσο θλιμμένο αυτό ρομάντζο σμίγει τον έρωτα και τον θάνατο - οι δυο αρχέγονες σταθερές της ανθρώπινης ύπαρξης - σε έναν αξέχαστο εναγκαλισμό.

Βασισμένο σε ένα σενάριο της Μαργκερίτ Ντιράς και με μια εξαιρετική Εμανουέλ Ριβά στον πρωταγωνιστικό ρόλο, το φιλμ είναι πυκνό και γοητευτικό, αισθητικά και συναισθηματικά μεγαλειώδες.

Αναμφίβολα κομμάτι της κινηματογραφικής ιστορίας, αναμφισβήτητα απαιτητική ταινία, με σιγουριά ένα φιλμ που αποζημιώνει, αρκεί να έχει μάθει κανείς να ψάχνει πίσω από τις λέξεις, τις – μαγευτικές κατά τα άλλα – εικόνες και τις προφανείς αναγνώσεις.