Η Χαμένη Κόρη(2021)

(The Lost Daughter)  Πρώτη προβολή: 30-06-2022

Το αποτέλεσμα είναι ένα αόρατο αλλά εν τέλει συναρπαστικό κυνηγητό γάτας – ποντικού, μια πέρα για πέρα γυναικεία υπόθεση στην οποία το αρσενικό στοιχείο δείχνει αδύναμο και ελάσσονος αν όχι μηδαμινής σημασίας · κάτι σαν το απαραίτητο κομμάτι του ντεκόρ.

Μια όμορφη, ειλικρινής, αλλά αργή ταινία για το τι σημαίνει να είσαι μητέρα.

Λεπτομερώς επιμελημένο ντεμπούτο της Μάγκι Τζίλενχαλ, βασισμένο στο βιβλίο της Έλενα Φεράντε, οπωσδήποτε για απαιτητικό κοινό, όχι όμως και ελεύθερο προβλημάτων που απορρέουν των μεγάλων φιλοδοξιών.

Υποψήφιο για τρία Όσκαρ (σεναρίου και γυναικείων ερμηνειών) ψυχολογικό δράμα που αντιμετωπίζει με θαρραλέα ειλικρίνεια τις σχέσεις της σύγχρονης γυναίκας με τη μητρότητα, την κοινωνική ανεξαρτησία και τη σεξουαλικότητα.

Καλοκαιρινά ράθυμη, αλλά με μια οργή και μια απειλητική αίσθηση να σιγοβράζει κάτω από την επιφάνεια, η ταινία της Τζίλενχαλ κρατά σταθερά το ενδιαφέρον, ακόμη κι αν κατά στιγμές επιμένει λίγο περισσότερο στο προφανές όταν μια πιο διακριτική αμφισημία θα ήταν προτιμότερη, αλλά δεν φοβάται να κάνει ένα θεματικά τολμηρό φιλμ, που είναι κάτι παραπάνω από την απόπειρα μιας ηθοποιού να μεταμορφωθεί σε σκηνοθέτη μόνο και μόνο γιατί μπορεί.

Η ταινία, γεμάτη ελληνικές εικόνες, πρόσωπα αλλά και ήχους (με έναν τουριστικό μεν τρόπο αλλά όχι στερεοτυπικά ηλιόλουστο αν μη τι άλλο), θα αποτελέσει μια οπωσδήποτε αναπάντεχη αλλά απολύτως καλοδεχούμενη αντιπρόταση σε ένα πιο συμβατικό είδους πρεστίζ δραματικού σινεμά.

Παρά τις τρεις οσκαρικές υποψηφιότητές της, η ταινία μοιάζει να διανύει επιτηδευμένες διαδρομές προς το θρίλερ ή το υπαρξιακό δράμα, για να επισημάνει μόνο, τελικά, την αλήθεια, ότι η γυναίκα και ειδικά η μητέρα δεν είναι ον μονοδιάστατο.

Η Μάγκι Τζίλενχαλ συνέλαβε λεπτομέρειες ανάμεσα στις γραμμές του βιβλίου, απέδωσε όσο χρειάζεται κλειστοφοβικά το κλίμα του νησιού και την κυμαινόμενη θερμοκρασία των χαρακτήρων, έστησε μια πολύπλοκη υπόθεση, πολύ πιο ενδιαφέρουσα απ' ό,τι υποδεικνύει το απατηλά ήρεμο ξεκίνημα, και από ένα σημείο κι έπειτα ακολουθεί την οδό ή μάλλον την ειδική διαδρομή του ψυχολογικού θρίλερ, που όμως δεν στηρίζει ανάλογα, ίσως ελλείψει πείρας.

Προσωπικά για εμένα η σκηνοθέτης δεν τα έχει καταφέρει. Δε με ενόχλησε η απουσία δράσεων, όμως και οι συζητήσεις ήταν νωχελικές ενώ δεν αντικατοπτρίστηκε κάτι ιδιαίτερο στην οθόνη από τα αισθήματα της κεντρικής ηρωίδας.

Εάν η Μάγκι Τζίλενχολ ήθελε ν' αποδώσει σε κινηματογραφική ταινία το πόσο φρικτό μπορεί να προκύψει το ελληνικό καλοκαίρι σε φάση διακοπών, τότε εγώ είμαι αυτός που έκανε το λάθος και το φταίξιμο πάνω μου. Εάν το εννοεί σαν κανονική ταινία που προέκυψε έτσι εκ προθέσεως, το λάθος είναι ολόδικό της. Προσέξτε μη γίνει και δικό σας.