Η Ξανθιά(2022)

(Blonde)  Πρώτη προβολή: 28-09-2022

Ο Andrew Dominik κάνει εκείνο το βήμα που δεν κατάφερε ποτέ ο David Lynch. Ο τελευταίος αρίστευσε οπτικοποιόντας ονειρικά καρέ του ύπνου του, αλλά ο Dominik είναι αυτός που εισέβαλε σε όνειρο άλλου. Και ποιου άλλου! Η Νόρμα Τζιν δεν βγήκε ποτέ από το συρτάρι που την έκλεισε μωρό η μητέρα της, και σαν δραπέτης του θανάτου, επίτεινε την «κάτι σαν» ύπαρξη της όσο ήταν δυνατόν να τραβηχτεί.

Το πορτρέτο της Μέριλιν Μονρόε δια χειρός Αντριου Ντόμινικ θα διχάσει και θα συζητηθεί για όλους τους σωστούς, αλλά και όλους τους λάθος λόγους. Ο σημαντικότερος είναι η ερμηνεία της Ανα Ντε Αρμας.

Όπως και η ίδια η ταινία, η οποία ακροβατεί ανάμεσα σε πραγματικά και φανταστικά γεγονότα, έτσι και de Armas, παρουσιάζει ένα μικρό masterclass υποκριτικής σε κάθε πλάνο, σε κάθε σκηνή, διχάζοντας τον θεατή για τις πράξεις της.

Είναι χρήσιμη αυτή η ταινία; ναι, γιατί προσθέτει μίακαινούργια ματιά για τη ζωή της Αμερικανίδας σταρ, αλλά και ένα σύγχρονο βλέμμα για τα όσα πέρασε, αντλώντας έμπνευση από διάσημες φωτογραφίες της εποχής.

Ο Ντομινίκ πάντα θέλει να δηλώνει διαφορετικός κι έτσι η σκηνοθεσία του είναι θραυσματική, ελλειπτική, ρωγμώδης, αξιοποιώντας τον χρόνο και τον συνειρμό. Φυσικά εξαιρετική φωτογραφία, μοντάζ, κοστούμια, ξεχωρίζουν, όπως είναι λογικό και όλοι οι υπόλοιποι στάρ.

Η πολυαναμενόμενη βιογραφική ταινία του Άντριου Ντόμινικ για τη Μέριλιν Μονρό είναι μια επική, εξαντλητική σπουδή στο ψυχικό τραύμα, με στοιχειωτική ερμηνεία από την Άνα ντε Άρμας.

Ένα μεγαλόπνοο αλλά υπερβολικό στην αποτύπωσή του έργο, που μέσα από τα υπέρμετρα τεχνικά κόλπα του καταλήγει σε μια κουραστικά δακρύβρεχτη όπως καταγράφεται πορεία της πρωταγωνίστριας.

Η τέχνη δεν οφείλει να κάνει τον ιστορικό ή τον fact-checker, όμως ακόμα και σαν αντι-βιογραφική ταινία, το Blonde δεν καταλήγει σε κάποια επιφοίτηση ούτε ξεσκεπάζει μια καλά κρυμμένη αλήθεια για το αντικείμενό του, γεγονός που θα το έκανε να κερδίσει επάξια τα διαπιστευτήριά του.

Οι ταινίες, έτσι όπως εξαρτώνται από τους θεατές τους, δεν μένουν ποτέ ίδιες άλλωστε. Όμως την ώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές, το αίτημα της μελοδραματικής ταύτισης με την τεχνική εκκεντρικότητα, καθώς και η αμφιταλάντευση που γεννά η θυμική επιμονή στον ψυχικό πόνο ως δείκτη μιας πολλαπλά οριζόμενης (και τελικά «γνωστής μας») διασημότητας, μοιάζουν λιγότερο στοίχημα μεγάλης τέχνης και περισσότερο αποκαλυπτήρια έντεχνου κουτσομπολιού.

Το φιλμ είναι μια παραληρηματική συρραφή εντυπωσιακών εικόνων βίας και πόνου, δίχως οξυδέρκεια ή κατανόηση. Είναι το φιλμικό αντίστοιχο του να κοιτάς από μακριά ενώ δέρνουν κάποιον άνθρωπο και μετά από ώρα να φεύγεις μουρμουρώντας «ουφ, κρίμα– αλλά δεν ήταν και καμία προσωπικότητα».