Ο Χαμένος Βασιλιάς(2022)

(The Lost King)  Πρώτη προβολή: 13-10-2022

Θέτοντας ως επίκεντρο μια πραγματική ιστορία μικρού κινηματογραφικού ενδιαφέροντος, το "The Lost King" είναι ανιαρό ανά σημεία αλλά λόγω των καλών ερμηνειών του παραμένει ευχάριστο σε έναν επαρκή βαθμό.

Η προσπάθεια ανεύρεσης – στην κυριολεξία – ενός ψύλλου στα άχυρα και μάλιστα με φανταστικό «οδηγό» το όραμα ενός ηθοποιού τον οποίο η Φιλίπα είδε ως Ριχάρδο Γ' στο θέατρο (Χάρι Λόιντ), είναι αστεία, πικρή και κυρίως γεμάτη ζωντάνια.

Με χιούμορ τόσο στις φανταστικές συναντήσεις της Φιλίππα με τον βασιλιά Ριχάρδο όσο και στις σκηνές με την Εταιρία Ριχάρδου Γ´, με τους ερασιτέχνες μέλη της που αγωνίζονται, αν και χωρίς το ίδιο πάθος, για τον ίδιο σκοπό, χιούμορ που γίνεται σκωπτικό στις σκηνές με τους επαγγελματίες ιστορικούς, που επιμένουν, χωρίς συζήτηση ή αποδείξεις, στις δικές τους απόψεις, ο Φρίαρς φτιάχνει μια ωραία, απολαυστική ταινία.

Εγγύηση ψυχαγωγίας για το adult κοινό που διαθέτει ώριμη σκέψη και θα μπορέσει να επικοινωνήσει υπεύθυνα (και) με τα διάφορα layers «ανάγνωσης» της ιστορίας, πέραν της αδιαμφισβήτητης ταύτισης με την καλοσυνάτη «τρέλα» της ηρωίδας.

Δεν είναι η καλύτερη στιγμή για κανέναν από τους συντελεστές της, αλλά σε γενικές γραμμές στέκει στο ύψος των περιστάσεων ως ψυχαγωγικό δίδαγμα ιστορικού περιεχομένου, προφανώς με κάποιες μυθοπλαστικές ελευθερίες ως προς την ακρίβεια των γεγονότων.

Μπορεί να κινείται υπερβολικά πολύ μέσα σε ασφαλή νερά, αλλά ο «Χαμένος Βασιλιάς» δεν περνάει αδιάφορος. Διαθέτει μια σπιρτάδα που τον ανεβάζει κατηγορία από τη μέση ταινία που βασίζεται πάνω σε πραγματικά γεγονότα, αν και σαν ψυχογράφημα ήθελε λίγο βάθος περισσότερο.

Ο Στίβεν Φρίαρς, πάντα αγαπημένος και ταυτόχρονα άνισος, συνεργάζεται ξανά, οκτώ χρόνια μετά την οσκαρική «Philomena», με τον Στιβ Κούγκαν και τον Τζεφ Πόουπ και φτιάχνει μια τρυφερή ταινία για τους μικρούς ανθρώπους, τη δυσπιστία απέναντι στο διαφορετικό, τα βολικά ψέμματα και τις σκληρές αλήθειες.

Διασκεδαστική και γλυκιά, αν και δραματικά άτονη, κομεντί βασισμένη σε αληθινά γεγονότα και στην απολαυστική ερμηνεία της Σάλι Χόκινς

Προσφέρει ένα ευχάριστο, ενίοτε αστείο και οπωσδήποτε διασκεδαστικό δίωρο στο σινεμά, δύσκολα όμως θα τη θυμάται ένας θεατής ως κάτι το ξεχωριστό λίγες μέρες μετά το τέλος της προβολής.

Αν και έξυπνα σχεδιασμένη η αφήγηση δεν αποφεύγει κάποια προβλέψιμα μοτίβα ή αφελείς μελοδραματισμούς αν και η σπουδαία Σάλι Χόκινς κάνει θαυμάσια τη δουλειά της προσφέροντας πυγμή σε μια ακόμη τυπική ιστορία γυναικείας ενδυνάμωσης.