Απόφαση Φυγής(2022)

(Heojil Kyolshim / Decision to Leave)  Πρώτη προβολή: 20-10-2022

Κάπου ανάμεσα στα όρια της σαρκαστικής κωμωδίας αποδόμησης, του ρομαντικού δράματος και του αγωνιώδους αστυνομικού θρίλερ, η Απόφαση Φυγής είναι μια αληθινά μοναδική ταινία, που χάρη στην απίθανη επιμέλεια του δημιουργού της, καταφέρνει να δουλέψει στην εντέλεια. Γοητευτικά εγκεφαλική και αφοπλιστικά συναισθηματική, μια άξια προσθήκη στον κανόνα της φιλμογραφίας του Παρκ.

Το μπαρόκ κυνηγητό που συνθέτει με κλασικά «αστυνομικά» υλικά, μια αινιγματική γυναίκα, ένα πτώμα που φωτογραφίζει θολά τον ένοχο και έναν ερωτοχτυπημένο διώκτη του εγκλήματος, μεταμορφώνει την επίμονη αναζήτηση του «γιατί» ενός ακόμη detective story σε λαβύρινθο των παθών, πλημμυρισμένο με ζωηρή κινηματογραφική φαντασία και εικόνες εικαστικής ομορφιάς και συναισθηματικής συντριβής.

Φόρος τιμής σε μια χολιγουντιανή κινηματογραφική παράδοση, σ' αυτή του φιλμ νουάρ, αλλά και ένα σαγηνευτικό και σκοτεινό στην επίγευσή του θρίλερ, η ταινία του κορεάτη δημιουργού είναι παράλληλα μια καταγραφή των υπόγειων διαδρομών που ακολουθεί ο ερωτικός πόθος και των αναστατώσεων που δημιουργεί.

Ο Παρκ Τσαν-γουκ κρατάει τα βασικά στοιχεία που αποτελούν τον σκελετό κάθε noir ιστορίας που σέβεται τον εαυτό της και παίζει μαζί τους, τιμώντας και αποδομώντας τα ταυτόχρονα μέσα από ένα σενάριο σκέτο κέντημα, όπου τίποτα δεν είναι τυχαίο και τίποτα δεν μένει ανεκμετάλλευτο ή στη μέση.

Πάνω σε μια βάση παραδοσιακού φιλμ νουάρ με χιτσκοκικές νότες εμμονής και αντιγράφων, στήνει ένα συναισθηματικά σαρωτικό ρομαντικό δράμα, σμιλευμένο με θραύσματα εικόνων, ήχων και αναμνήσεων. Από τις πιο ουσιωδώς εντυπωσιακά σκηνοθετημένες ταινίες των τελευταίων χρόνων.

Ένα γοητευτικό αλλά συνάμα υπέρκορο διάλυμα νουάρ, ρομάντζου και μελοδράματος.

Με μια πλεονεξία στον χρόνο, όπως και με μια υπερβολική πολυπλοκότητα στις καλλιγραφικές γραμμές της δράσης, όμως απολαυστική για τα μάτια και συγκινητική για τον υπομονετικό θεατή.

Βραβείο σκηνοθεσίας στις Κάννες για ένα χιτσκοκικό, στιλάτο νεονουάρ το οποίο δοκιμάζει τα όρια του είδους και ένα love story με πικρή επίγευση. Σκηνοθετημένα δεξιοτεχνικά, καρυκευμένα με μαύρο χιούμορ και σινεφίλ αναφορές (από τον «Δεσμώτη του Ιλίγγου» ως το «Βασικό Ένστικτο»).

Στη συνύφανση και στη σύζευξη των δυο στοιχειών, του μυστηριώδους και του ερωτικού, παρατηρούνται ανισότητες, ανισομέρειες. Το ερωτικό έχει το ενδιαφέρον αλλά έχει και την επαναληπτικότητα. Το αστυνομικό έχει την αφορμή και την παρακίνηση αλλά έχει και την καθυστέρηση. Ωστόσο, παρά τις ανισομέρειες και τις ανισόπεδες διαβάσεις από τις οποίες περνά η σκηνοθεσία, ο Παρκ Τσανγκ Γουκ κατορθώνει στο τέλος να φτιάξει ένα υποβλητικό, σχεδόν μαγευτικό, φινάλε.

Το «Decision to Leave» επιβεβαιώνει το ταλέντο του Park Chan - Wook στη δημιουργία εντυπωσιακών εικόνων, δραματουργικά όμως είναι μακράν η πιο αδύναμη ταινία που έχει κάνει από την εποχή του ανεκδιήγητου «I'm a Cyborg, but That's OK» (2006).