Dodo(2022)

Πρώτη προβολή: 10-11-2022

H πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία του Πάνου Χ. Κούτρα είναι η ανθρώπινη τραγικωμωδία του μέλλοντος. Ελαφριά σαν πούπουλο και βαριά σαν την ανθρώπινη συνείδηση.

Αγαπησιάρικο και τρυφερό, πολύχρωμο και συγκινητικό, αστείο και σοβαρό μαζί αν και λίγο περισσότερο δράμα από κωμωδία, πασπαλισμένο με την απαραίτητη -πάντα- δόση μελό, το Dodo του Πάνου Κούτρα, γλυκό και σοφό, είναι το πιο ώριμο έργο του σκηνοθέτη μέχρι τώρα.

Αστεία όσο και πικρή, «τρελή» όσο και προσγειωμένη, η σάτιρα αυτή παρότι αφηγείται την ιστορία συγκεκριμένων προσώπων, σου δίνει την εντύπωση ενός ευρύτερου καυστικού σχολιασμού γύρω από το χάος της ελληνικής πραγματικότητας των τελευταίων χρόνων.

Παρά τα σημαντικά προβλήματά της, είναι μια ταινία με τεράστια καρδιά– όπως εξάλλου και όλες του Κούτρα. Και με μια συγκινητικά ξεροκέφαλη αφοσίωση στο να πει μια ιστορία για επιλεγμένες, δεκτικές οικογένειες σε έναν κόσμο που άπαντες ήμασταν και θα είμαστε όλοι ξένοι. Το μόνο που έχουμε, είναι οι άνθρωποι που επιλέγουμε να έχουμε.

Πάντα χαριτωμένος στη ματιά του και ανάριος στη γραφή, ο Κούτρας κάνει τον απολογισμό μιας singular, ιδιόχειρης καριέρας με μια ταινία δηκτική και κωμική, αλλά όχι τόσο αστεία και απογειωτική όσο προτίθεται ή υπαινίσσεται, σε ένα σενάριο με πολυθεματικό ενδιαφέρον, συχνά πολύβουο και κυμαινόμενης συνοχής, και με καστ εγνωσμένων ικανοτήτων και συνολικά αποδοτικό, από το οποίο ξεχωρίζει άνετα η Σμαράγδα Καρύδη...

Αλμοδοβαρική δραμεντί με σατιρικό θάρρος και κονωνική ευαισθησία, καρδιά και σκηνοθετικές ιδέες, αλλά όχι κι ένα συμπαγές σενάριο που θα έδενε κόμπο τον παιχνιδιάρικο συνδυασμό τους.

Σαρκαστικό αλλά φλύαρο και μονότονο

Το «Dodo» είναι μια απολαυστικά ιδιόρρυθμη κι αυθεντικά ελληνική (με ό,τι καλό ή κακό συνεπάγεται) δημιουργία, για μια υποκριτική κοινωνία που σκηνοθέτησε η ίδια την αιώνια κακοπαιγμένη τραγικωμωδία της.

Το «Dodo» είναι μια ταινία που βλέπεται ευχάριστα, αλλά απογοητεύει στην τρίτη πράξη της. Ο Κούτρας είχε στα χέρια του μια ιδέα που θα μπορούσε να δώσει μια πολύ καλύτερη ταινία, δεν κατάφερε όμως να διαχειριστεί τα όριά της, ούτε να παραμείνει διακριτικός και υπαινικτικός στα μηνύματά του μέχρι το τέλος.

Σίγουρα καλύτερη από τον μέσο όρο μιας ντόπιας κινηματογραφικής παραγωγής (της γνωστής φρίκης, δηλαδή), όμως, το αποτέλεσμα αδικεί και τον Πάνο Χ. Κούτρα και τις προσδοκίες που έχουμε απ' αυτόν. Βαστάτε μικρό... καπέλο!