Η Ιστορία της Γυναίκας μου(2021)

(A Feleségem Története / The Story of My Wife)  Πρώτη προβολή: 08-12-2022

Η Ιλντικο Ενιέντι, μετά την «Ψυχή και το Σώμα», επιστρέφει με μία πολύ διαφορετική ταινία εποχής, ένα ψυχογράφημα που θα συγκινήσει όσους εμπιστευτούν να βουτήξουν στον ωκεανό του - δείχνοντάς της εμπιστοσύνη. Ο βυθός του σινεμά της κρύβει πάντα συγκίνηση, πόνο, αγάπη.

Όχι ακριβώς αποστασιοποιημένα αλλά με ψυχραιμία και συνέπεια, η Ενιέντι χτίζει ένα μελαγχολικό αλλά συγχρόνως μεγαλόπρεπο ερωτικό χρονικό που εκτυλίσσεται αργά, σιωπηλά, μεθοδικά έχοντας ως φόντο υποφωτισμενα καπηλειά, σκιερά σοκάκια, πολυτελή αλλά ψυχρά δωμάτια, λιμάνια και πάρκα διαφόρων πόλεων μιας παρακμιακής Ευρώπης των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα.

Μυθιστορηματικών διαστάσεων ερωτικό δράμα, η αυστηρή, καλλιγραφική αισθητική του οποίου αγωνίζεται να του προσδώσει φρεσκάδα, χυμούς και συναίσθημα.

Ποταμιαίο, ρομαντικό αλλά και φλύαρο.

Το ομώνυμο βιβλίο του Μίλαν Φουστ δίνει την ευκαιρία για μια σκηνοθετική καλλιγραφία ευρωπαϊκής ευαισθησίας της οποίας η βαθύτερη σκόπευση χάνεται στην ομίχλη του τελικού αποτελέσματος.

Με υπέροχα ντεκόρ, λυρική εικόνα και γοητευτικούς πρωταγωνιστές, μ' ένα άνοιγμα που παραπέμπει στα ηθικά διλήμματα και την ανθρώπινη αθωότητα των παλαιότερων ταινιών του Λαρς φον Τρίερ, η ταινία παρασύρεται σε μια, ίσως, πρόθεση πλήρους αποτύπωσης του βιβλίου, με αποτέλεσμα να ξετυλίγεται φλύαρα και ολοένα και πιο αδύναμα, χάνοντας την ιδιαιτερότητα της εποχής και εστιάζοντας σε μια περιγραφή σχέσεων πολυ-ιδωμένων στο σινεμά.

Το κρίμα που θα πρέπει να παριστάνει το συμπέρασμα εδώ είναι πως κάτω από αυτή τη βαρετή, τραβηγμένη ταινία κρύβεται μια εξαιρετική ταινία, και συνεχίζω να αναμένω επόμενες δουλειές της Ildiko Enyedi, που παρά την αστοχία πολλών επιλογών στο "Η Ιστορία της Γυναίκας μου", είναι ξεκάθαρο πως δεν έχει χάσει τη ματιά της.

Η καλαισθησία του αποτελέσματος και η πάγια ενσυναισθητική στάση της δημιουργού είναι προτερήματα που σχεδόν εξαλείφουν τις (υπαρκτές) αδυναμίες.

Η Ενιέντι έχει το άγχος της διευθέτησης μιας πανάκριβης παραγωγής που κουβαλά το στίγμα του επικού. Δυστυχώς για εκείνη, ο βαρύγδουπος ακαδημαϊσμός που συχνά συνοδεύει φιλμ αυτού του είδους, εντοπίζεται κι εδώ.

Η Enyedi στην προσπάθειά της να κάνει μια ταινία πιο μεγάλη, ίσως πιο χολιγουντιανή και πιθανόν πιο οσκαρική καταλήγει να μεγεθύνει την παραγωγή αλλά να συρρικνώσει την δική της παρουσία και υπογραφή.